Ötüken: Η ιδεολογία των Γκρίζων Λύκων εισχωρεί στη Θράκη

Η πρόσφατη επίσκεψη του Τούρκου εθνικιστή πολιτικού Ümit Özdağ στη Θράκη αναλύεται από τον δημοσιογράφο Νίκο Αρβανίτη, στο Rodopi Press, ως μια συντονισμένη επιχείρηση εξαγωγής του παντουρκιστικού αφηγήματος «Ötüken». Χαρακτηρίζοντας τη Θράκη ως «ιερή κοιτίδα» των Τούρκων, ο Özdağ ενεργοποιεί έναν ιδεολογικό κώδικα που συνδέει τις προϊσλαμικές ρίζες της Κεντρικής Ασίας με τη σύγχρονη Τουρκία, αμφισβητώντας εμμέσως τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Το ρεπορτάζ επισημαίνει την επικίνδυνη εργαλειοποίηση της μειονότητας και ειδικά των νέων, οι οποίοι ωθούνται στην υιοθέτηση συμβόλων των «Γκρίζων Λύκων». Παράλληλα, αποδομεί την ιστορική ακρίβεια της ρητορικής του Özdağ, υπενθυμίζοντας τη διακριτή πορεία των Οθωμανών και την ιστορική συντριβή τους από τον Ταμερλάνο.

Η ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το «Ötüken» δεν αποτελεί μια αθώα ιστορική αναφορά, αλλά ένα γεωπολιτικό εργαλείο αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας. Υπογραμμίζεται η ανάγκη για άμεση κρατική εγρήγορση και ανάσχεση του εθνικιστικού εμποτισμού στη Θράκη, προκειμένου να προστατευθεί η αρμονική συνύπαρξη και η εδαφική ακεραιότητα.

Ολόκληρο το άρθρο του Νίκου Αρβανίτη έχει ως εξής:

Ötüken στη Θράκη: Η Επικίνδυνη Ρητορική του Özdağ και οι Γκρίζοι Λύκοι

Η πρόσφατη παρουσία του Ümit Özdağ, προέδρου του εθνικιστικού κόμματος «Zafer», στην Ξάνθη και την Κομοτηνή, δεν ήταν μια τυχαία πολιτική κίνηση, αλλά μια ενορχηστρωμένη επιχείρηση μεταφοράς ενός επικίνδυνου ιδεολογικού κώδικα: του Ötüken. Όταν ο Özdağ χαρακτήρισε τη Θράκη ως «ιερή κοιτίδα» (Ötüken) παρουσία του Τούρκου Προξένου, ενεργοποίησε ένα ολόκληρο αφήγημα παντουρκιστικού επεκτατισμού που υπερβαίνει τα όρια της απλής ρητορικής.

Ötüken: Ο Ιδεολογικός Κώδικας του Παντουρκισμού

Στη σύγχρονη τουρκική πολιτική γλώσσα, το Ötüken λειτουργεί ως ο συμβολικός «τόπος καταγωγής» και το απόλυτο σημείο αναφοράς για τον εθνικισμό. Για τους «Γκρίζους Λύκους» και το MHP, η αναφορά σε αυτόν τον «ιερό τόπο» σημαίνει την επιστροφή στις προϊσλαμικές ρίζες και την ενότητα όλων των τουρκόφωνων λαών, από την Κεντρική Ασία έως την Ανατολία — και πλέον, όπως φάνηκε, και τη Θράκη.

Πολιτική Ρητορική: Χρησιμοποιείται για να δηλώσει την «ιστορική αποστολή» του τουρκικού έθνους και τη συνέχεια της κρατικής παράδοσης.

Πολιτισμική Αναβίωση: Μέσα από σειρές και φεστιβάλ, προβάλλεται ως σύμβολο «αυθεντικής» τουρκικότητας, συνδέοντας το σύγχρονο κράτος με τις στέπες της Μογγολίας.

Η «Γραμμική Αφήγηση» της Άγκυρας

Παρότι ο Erdogan δεν χρησιμοποιεί πάντα τον όρο, η κρατική μηχανή έχει εντάξει πλήρως αυτή τη λογική στα σχολικά εγχειρίδια και την επίσημη ιστορία. Καλλιεργείται μια γραμμική πορεία: Ötüken → Σελτζούκοι → Οθωμανοί → Σύγχρονη Τουρκία. Αυτό το αφήγημα προσδίδει στην Τουρκία μια γεωπολιτική αυτοπεποίθηση που ξεπερνά τα σύνορα του 1923, χρησιμοποιώντας το Ötüken ως εργαλείο «ήπιας ισχύος» και ταυτότητας.

Η Εφαρμογή στη Θράκη: Από τη Θεωρία στην Πράξη

Η μεταφορά αυτής της ρητορικής στην Ξάνθη και την Κομοτηνή αποτελεί ποιοτική αναβάθμιση της πρόκλησης. Ο Özdağ, στηριζόμενος από το Προξενείο και τουρκοδίαιτες οργανώσεις (ΤΕΞ, ΤΕΝΚ,ΕΟΤΔΘ, ΚΙΕΦ), δεν δίστασε να εκστομίσει απειλές κατά της Συνθήκης της Λωζάννης.

«Αν εσείς δεν εφαρμόζετε τις διατάξεις της Συνθήκης της Λωζάννης, εμείς — και ειδικότερα οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης αλλά και η Τουρκία — βλέπουμε και υφιστάμεθα τις συνέπειες στην πράξη. Όμως, εσείς δεν έχετε δει ακόμα πώς είναι να μην εφαρμόζει η Τουρκία τις δεσμεύσεις που απορρέουν από τη Συνθήκη της Λωζάννης. Σκεφτείτε, λοιπόν, για μια στιγμή: τι θα συνέβαινε αν η Τουρκία έπαυε να εφαρμόζει τα όσα ορίζει η Συνθήκη; Ναι. Εμείς δεν θέλουμε να συμβεί αυτό. Και για να μη συμβεί αυτό, το μόνο που απαιτούμε από την Ελλάδα είναι να σταθεί πίσω από την υπογραφή που έβαλε στη Λωζάννη».

Το πιο οδυνηρό είναι η εργαλειοποίηση των νέων. Η εικόνα παιδιών της μειονότητας να σχηματίζουν το σύμβολο των «Γκρίζων Λύκων» στην πλατεία της Ξάνθης αποδεικνύει ότι ο εμποτισμός με τις ιδέες του Ötüken είναι ήδη εδώ [προηγουμένως είχαν διανεμηθεί στους παρευρισκομένους εντός ΤΕΞ,μαύρα καπέλα με το εθνικιστικό σήμα του παντουρκισμού.]. Πρόκειται για έναν ιδεολογικό δείκτη που ενεργοποιεί μνήμες και διεκδικήσεις, μετατρέποντας μια ιστορική αναφορά σε άμεσο γεωπολιτικό κίνδυνο.

Η Σιωπή που Πρέπει να Σπάσει

Όταν χώρες όπως η Γαλλία απαγορεύουν τους Γκρίζους Λύκους για την άκρατη βία τους, η εμφάνιση του φαινομένου ‘Ozdag’ στη Θράκη απαιτεί άμεσα αντανακλαστικά. Το Ötüken δεν είναι μια αθώα αναφορά στη Μογγολία του 8ου αιώνα. Είναι το όχημα για την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και τη δηλητηρίαση της συνύπαρξης.

Οι ιθύνοντες οφείλουν να κατανοήσουν ότι πίσω από τις λέξεις κρύβεται μια στρατηγική.

Επειδή η εθνικιστική ή ρατσιστική βία καταδικάζεται και στην Ελλάδα, απ’ όπου και εάν αυτή προέρχεται και όχι κατ’ επίφαση αλλά ουσιαστικά, ίσως θα έπρεπε οι ιθύνοντες να προβληματιστούν και να ενεργήσουν εγκαίρως για την αποτροπή εξάπλωσης του φαινομένου ‘Ozdag’ και των παραλειπομένων του εντός της μειονότητας.

Η Θράκη δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ το «Ötüken» κανενός εθνικιστικού παραληρήματος.

Πρόταση: Βιβλιογραφική Αναδρομή στις Ρίζες του «Ιδεαλιστικού» Κινήματος

Η μελέτη του τουρκικού εθνικισμού και της επίδρασής του στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα απαιτεί μια συνθετική προσέγγιση, ξεκινώντας από τις ιστορικές ρίζες που αναλύει ο David Kushner στο The Rise of Turkish Nationalism (1876-1908), όπου ιχνηλατείται η μετάβαση από την οθωμανική ταυτότητα στη συνειδητοποίηση της τουρκικής εθνότητας. Αυτή η ιδεολογική βάση στερεώθηκε μέσω των κεμαλικών μεταρρυθμίσεων, όπως περιγράφει η Hale Yılmaz στο Becoming Turkish, αναδεικνύοντας τις κοινωνικές διαπραγματεύσεις για τη συγκρότηση του έθνους-κράτους, ενώ ο Αριστοτέλης Μητράρας στο έργο του Ο Τουρκικός Εθνικισμός του Ζιγιά Γκιοκάλπ και ο Κεμαλισμός αποκαλύπτει πώς οι θεωρίες του Gökalp αποτέλεσαν την πνευματική πυξίδα για την ενσωμάτωση του εθνικισμού στο τουρκικό Σύνταγμα. Στο λογοτεχνικό πεδίο, το μυθιστόρημα-σταθμός του Nihal Atsız, Bozkurtların Ölümü, μετατρέπει την ιστορία των Γκοκτούρκων σε εθνικιστική μυθολογία, θέτοντας τα θεμέλια για το σύγχρονο Κίνημα των Ιδεαλιστών (Ülkü Ocakları) και το MHP, η εξέλιξη των οποίων αναλύεται διεξοδικά από τους Alparslan & Mustafa Güler στο πρόσφατο Turkish Nationalism: Grey Wolf Movement, προσφέροντας τα απαραίτητα κλειδιά για την ερμηνεία της σημερινής εξαγωγής του παντουρκιστικού αφηγήματος.

Αυτή η σύνθεση προσφέρει μια εξαιρετική βάση για μια ιστορική σημείωση, καθώς συνδέει τη μεγάλη γεωπολιτική εικόνα της κεντρικής Ασίας (7ος-8ος αι.) με την μετέπειτα ανάδυση των Οθωμανών (13ος αι.).

Ακολουθεί μια πρόταση για την επεξηγηματική σημείωση, γραμμένη με τη δομή και τη σαφήνεια που απαιτεί ένα ιστορικό ή δημοσιογραφικό άρθρο:

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η πορεία των τουρκικών φύλων από τις στέπες της Ασίας έως τη Μικρά Ασία χαρακτηρίζεται από γεωπολιτικές ανατροπές και τη σταδιακή διαμόρφωση ιστορικών μύθων. Σύμφωνα με τη σύγχρονη έρευνα του Étienne de la Vaissière, η κυριαρχία των Ανατολικών Τούρκων τον 7ο αιώνα δεν εδραζόταν στο ιερό Ötüken της Μογγολίας, αλλά είχε μετατοπιστεί νότια, στα όρη Yinshan, όπου οι ηγέτες τους λειτουργούσαν ως “ενδιάμεσοι” της κινεζικής δυναστείας Sui. Η μεταγενέστερη ανάδυση των Οθωμανών συνδέεται με τη φυλή Kayı (μία από τις 24 των Ογούζων), η οποία, υπό την πίεση του Τσενγκίζ Χαν, μετακινήθηκε από το Χορασάν προς τη Συρία και τελικά στη Βιθυνία. Εκεί, ο Ερτουγρούλ εγκαταστάθηκε στο Σογιούτ ως φρουρός των ανατολικών συνόρων των Σελτζούκων απέναντι στο Βυζάντιο. Παρά τις προσπάθειες σύγχρονων ιστορικών ανακριβειών να οικειοποιηθούν τα κατορθώματα ηγετών όπως ο Ταμερλάνος, η ιστορική αλήθεια —όπως καταγράφηκε και από τον Namık Kemal το 1882— υπενθυμίζει τη συντριβή του Βαγιαζήτ Α’ από τον Ταμερλάνο στη μάχη της Άγκυρας (1402), υπογραμμίζοντας τη διακριτή πορεία των Οσμανιδών από τις μεγάλες μογγολικές αυτοκρατορίες.. Μπορεί ο Umit Ozdag ως απόγονός τους να μην θέλει
να παραδεχθεί την πραγματικότητα και να γράφει ανακρίβειες για την
καταγωγή τους, προσπαθώντας να οικειοποιηθούν τα κατορθώματα των
ΤσεγκίζΧάν και του Ταμερλάνου αλλά αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Ο τελευταίος στη μάχη της Άγκυρας το 1402 κατέστρεψε τον στρατό του Βαγιαζήτ Α’ (YILDIRIM-ΑΣΤΡΑΠΗ) και τον ίδιο το έβαλε σε ένα σιδερένιο κλουβί όπου και πέθανε.

newsbreak.gr