Σε δύο δουλειές και 13ωρα «σπρώχνει» τους εργαζόμενους το αυξανόμενο κόστος ζωής

Η εικόνα της ελληνικής αγοράς εργασίας αρχίζει να θυμίζει αγώνα αντοχής. Όχι για καριέρα, αλλά για επιβίωση. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι δεν αναζητούν «ευκαιρίες εξέλιξης», αλλά έναν δεύτερο μισθό για να κλείσει ο μήνας χωρίς ζημιές. Κι αυτό λέει πολλά για το πού βρισκόμαστε πραγματικά.

Τα στοιχεία της έρευνας Workmonitor 2026 της Randstad είναι αποκαλυπτικά: πάνω από τους μισούς εργαζόμενους στην Ελλάδα είτε έχουν ήδη δεύτερη δουλειά είτε σκέφτονται σοβαρά να αποκτήσουν. Πρόκειται για ποσοστό σαφώς υψηλότερο από τον παγκόσμιο μέσο όρο και σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με πέρυσι. Παράλληλα, σχεδόν τέσσερις στους δέκα δηλώνουν ότι αυξάνουν ή σκοπεύουν να αυξήσουν τις ώρες εργασίας τους.

Κι όλα αυτά δεν συμβαίνουν σε «έκτακτες συνθήκες». Συμβαίνουν σε μια περίοδο που επισήμως μιλάμε για ανάπτυξη, επενδύσεις και θετικές προοπτικές. Στην πράξη, όμως, το κόστος ζωής τρέχει ταχύτερα από τους μισθούς και η καθημερινότητα γίνεται ολοένα πιο ασφυκτική.

Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με έρευνα του ΙΜΕ της ΓΣΕΒΕΕ, ο μισθός το 2025 επαρκούσε –κατά μέσο όρο– για 18 ημέρες τον μήνα. Οι υπόλοιπες καλύπτονται είτε με δεύτερη δουλειά, είτε με περικοπές, είτε με χρέος. Κάπως έτσι, η πολλαπλή απασχόληση παύει να είναι επιλογή και γίνεται κανονικότητα.

Η τάση αυτή δεν εμφανίζεται στο κενό. Συμπίπτει χρονικά με ρυθμίσεις όπως το 13ωρο και τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, που μεταφράζονται –στην πράξη– σε περισσότερες ώρες, μεγαλύτερη πίεση και λιγότερα περιθώρια ανάσας. Η εργασία πυκνώνει, αλλά οι αποδοχές όχι.

Και κάπου εδώ αρχίζει να φαίνεται το ρήγμα ανάμεσα σε αυτούς που σχεδιάζουν και σε αυτούς που δουλεύουν. Το 100% των εργοδοτών δηλώνει αισιόδοξο για την πορεία της οικονομίας το επόμενο έτος. Από την άλλη πλευρά, μόλις το 38% των εργαζομένων συμμερίζεται αυτή την αισιοδοξία. Δεν πρόκειται για ψυχολογικό ζήτημα. Πρόκειται για εμπειρικό.

Όταν ο εργαζόμενος μετρά ώρες, δουλειές και έξοδα, η «ανάπτυξη» ακούγεται περισσότερο ως στατιστική παρά ως βίωμα.

Στο μεταξύ, οι επενδύσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη αυξάνονται. Το 65% των εργοδοτών δηλώνει ότι επένδυσε σε AI το τελευταίο έτος. Η παραγωγικότητα ανεβαίνει, οι διαδικασίες αυτοματοποιούνται, τα dashboards γεμίζουν δεδομένα. Οι εργαζόμενοι το βλέπουν: πάνω από τους μισούς παραδέχονται ότι η τεχνολογία βελτιώνει τη δουλειά τους.

Αλλά εδώ υπάρχει ένας αστερίσκος. Οι μισοί πιστεύουν ότι τα οφέλη αυτής της μετάβασης θα τα καρπωθούν κυρίως οι εταιρείες. Όχι οι ίδιοι. Με άλλα λόγια, η τεχνολογία τρέχει μπροστά, αλλά το εισόδημα μένει πίσω.

Ευελιξία ή έξοδος

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι εργαζόμενοι αλλάζουν στάση. Η ισορροπία ζωής και εργασίας δεν είναι πια «nice to have». Είναι όρος παραμονής. Το 41% έχει ήδη αποχωρήσει από θέση που δεν συμβάδιζε με την προσωπική του ζωή. Το 37% δεν θα δεχόταν δουλειά χωρίς ευελιξία στον τόπο εργασίας και το 38% χωρίς ευελιξία στο ωράριο.

Κι όμως, παρά τις διακηρύξεις, ένα σημαντικό ποσοστό δηλώνει ότι έφυγε λόγω έλλειψης αυτονομίας. Το μήνυμα είναι σαφές: οι εργαζόμενοι αντέχουν την πίεση, αλλά όχι επ’ άπειρον.

Η ελληνική αγορά εργασίας βρίσκεται σε μια παράδοξη φάση. Από τη μία, αισιοδοξία, τεχνολογία και επενδύσεις. Από την άλλη, δεύτερες δουλειές, περισσότερες ώρες και μισθοί που δεν φτάνουν.

Όταν πάνω από οι μισοί εργαζόμενοι σκέφτονται δεύτερη απασχόληση, το πρόβλημα δεν είναι η «εργασιακή κουλτούρα». Είναι το εισόδημα. Και όσο αυτό δεν αντιμετωπίζεται ουσιαστικά, οι έρευνες θα συνεχίσουν να καταγράφουν αντοχές που δοκιμάζονται – μέχρι να εξαντληθούν.

topontiki.gr