Σαν βόμβα έπεσε η πρόωρη αποχώρηση του εφέτη Γιάννη Ευαγγελάτου από το δικαστικό σώμα που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως «μαύρη μέρα για τη Δικαιοσύνη». Η δημοσίευση του Προεδρικού Διατάγματος αποδοχής της παραίτησής του στις 16 Φεβρουαρίου προκάλεσε ερωτήματα για τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση.

Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο ίδιος άφησε σαφείς αιχμές για τα προβλήματα της Δικαιοσύνης, θέτοντας το ερώτημα: «Ως πότε οι δικαστές θα σιωπούν για όσα συμβαίνουν στον χώρο της Δικαιοσύνης;». Ξεκινώντας με στίχους του Γιάννη Ρίτσου, εξέφρασε την απογοήτευσή του για την απόσταση ανάμεσα στα ιδανικά με τα οποία ξεκίνησε την πορεία του και την καθημερινή πραγματικότητα.

Στην ανάρτηση με τίτλο «Το τέλος της διαδρομής», περιγράφει πώς τα όνειρα για απονομή ουσιαστικής δικαιοσύνης υποχωρούν μπροστά στον υπερβολικό φόρτο εργασίας, την πίεση για ταχύτητα αντί ποιότητας και τις δύσκολες συνθήκες στα δικαστήρια. Αναρωτιέται αν το σύστημα επιτρέπει στους δικαστές να λειτουργούν ως πραγματικοί λειτουργοί της Δικαιοσύνης και όχι ως απλοί διεκπεραιωτές υποθέσεων.

Τονίζει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των δικαστών υπηρετεί με ευσυνειδησία το λειτούργημά της, όμως μια μικρή μειοψηφία με στάσεις αδιαφορίας και ανευθυνότητας υπονομεύει το κύρος της Δικαιοσύνης. Παράλληλα, επισημαίνει σοβαρά προβλήματα, όπως ο υπερβολικός αριθμός υποθέσεων, οι καθυστερήσεις και οι ελλείψεις υποστήριξης, που επηρεάζουν την ποιότητα της απονομής δικαίου.

Καταλήγει ότι η σιωπή δεν μπορεί πλέον να αποτελεί επιλογή: όταν η Δικαιοσύνη νοσεί, η ανοχή ισοδυναμεί με συνενοχή. Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης απαιτεί συλλογική ευθύνη, αξιοπρέπεια και ουσιαστική προσπάθεια ώστε το δικαίωμα στην έγκαιρη και δίκαιη κρίση να γίνει πραγματικότητα.