Κυβέρνηση πασαρέλας

Le canard

Ο ένας παίρνει την πρέσβη των ΗΠΑ αλά μπρατσέτα και «παρελαύνει» εν μέσω του … τιμητικού αποσπάσματος στο κτήριο του υπουργείου Αμυνας, λες και είναι στα μπουζούκια, ο άλλος κόβει κορδέλες σε πτέρυγες νοσοκομείων που ούτε καν στα μπετά είναι ακόμη και εμφανίζεται σε νοσοκομεία συνοδεία στρατιάς ΜΑΤ και «Δράσης», όπου παντού τον «υποδέχεται» το νοσηλευτικό προσωπικό με αποδοκιμασίες για τη διάλυση της δημόσιας Υγείας.

Απαντες σε αυτή την κυβέρνηση, ακόμη και με ακραίες συμπεριφορές τύπου Γεωργιάδη, κάνουν τα πάντα για τα «πέντε λεπτά δημοσιότητας» στην TV και για να πέσουν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας. Αυτή δεν είναι είναι κυβέρνηση. Είναι κυβέρνηση πασαρέλας. Κάτι σαν την πασαρέλα της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στα νυκτερινά κέντρα, απ’ όπου ξεκίνησε, φτάνοντας στην Ελλάδα για να αναλάβει τα καθήκοντα της πρέσβεως των ΗΠΑ. Με τη διαφορά ότι στα πόδια της … σέρνονται τα παλικάρια της φακής του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως και ο ίδιος, σε μια επίδειξη υπερατλαντικής οσφυοκαμψίας.

Μη μιλάς, απλά άκου

Η πρώην «συμβία» του γιού του Τραμπ, μάλιστα, τους υποβιβάζει, για να μην πούμε ότι τους εξευτελίζει, και τους λέει κατάμουτρα. Πρόσφατα, σε συνέντευξή της στον τραμπικό ιστότοπο, Breitbart News, στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Διάλογοι της Νισύρου», στην Αθήνα, είπε για τον Κ. Μητσοτάκη ότι του «στέλνω μήνυμα, μιλάμε στο τηλέφωνο», «βλεπόμαστε 3-4 φορές την εβδομάδα».

Μα, καλά, ποια είναι η κυρία που όποτε θέλει, μιλάει με τον πρωθυπουργό και τον βλέπει κάθε τρεις και λίγο; Για πρέσβη πρόκειται, όχι για τον πρόεδρο των ΗΠΑ ή άλλης υπερδύναμης ή μεγάλης δύναμης. Αραγε, ο Κ. Μητσοτάκης έχει αντιληφθεί ότι η Κίμπερλι δεν είναι η «προϊστάμενός» του σε Τράπεζα, αλλά ότι αυτός είναι πρωθυπουργός χώρας, και άρα πρέπει να της βάλει «πάγο» και κόκκινες γραμμές; Αν δεν το καταλαβαίνει, ας της δώσει τα κλειδιά του μεγάρου Μαξίμου να τελειώνουμε!

Ακόμα πιο … ενδιαφέρουσες ήταν οι αναφορές της Κίμπερλι στον υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου. Περιγράφοντας τις συνεχείς τηλεφωνικές επικοινωνίες μαζί του, είπε πως «μερικές φορές δεν μπορούσε να απαντήσει γιατί ήταν με κόσμο, με 20 άτομα, αλλά πάντα σήκωνε το τηλέφωνο και του έλεγα “δε με νοιάζει, δεν χρειάζεται να μιλήσεις, απλά άκου”».

Με την τελευταία φράση της, τα είπε όλα. Τι να σχολιάσει κανείς; Μα, προφανώς, κυρία πρέσβη «μας», γιατί να χρειαστεί να μιλήσει ο υπουργός «σας»; Να ακούει μόνο τις «εντολές» σας, και να τις εφαρμόζει, χρειάζεται!

Αναφέρθηκε, ακόμα, στην καλή συνεργασία της με τους υπουργούς Εξωτερικών, Αμυνας και Ναυτιλίας, Γιώργο Γεραπετρίτη, Νίκο Δένδια και Βασίλη Κικίλια. «Πάντα απαντούν στο τηλέφωνο, δεν έχει σημασία αν είναι σαββατοκύριακο, θα έρθουν για συνάντηση στο σπίτι μου». Σούζα όλοι, … στρατιωτάκια στη γραμμή, ακόμα και κυριακάτικα να πάνε να υποβάλλουν τα … σέβη τους.

Οσον αφορά τον πρωθυπουργό, είπε ότι ο Κ. Μητσοτάκης «υποστηρίζει πραγματικά τις ΗΠΑ και θέλει να το αποδείξει» και ότι «πραγματικά θαυμάζει τον πρόεδρο». Μα και βέβαια θαυμάζει τον πρόεδρο. Βασικά, όλους τους προέδρους των ΗΠΑ θαυμάζει. Ε, έκανε κι’ ένα … λαθάκι να ταχθεί στις τελευταίες εκλογές υπέρ του Μπάϊντεν, αλλά τώρα κάνει την μια κωλοτούμπα κατόπιν της άλλης μπας και πάρει μια πρόσκληση στον Λευκό Οίκο. Αλλά, άμα είναι να έρθει ο Τραμπ στην Ελλάδα (ελπίζουμε όχι για να μας πει για «συνεκμετάλλευση»), χαλάλι του. Μια φωτογραφία μαζί του όλη κι όλη θέλει ο κ. Μητσοτάκης. Δεν ζητάει, δα, αλισβερίσια σαν κι’ αυτά που κάνει ο Τραμπ με τον «φίλο» του τον Ερντογάν.

Αναζητείται σοβαρότης

Τι να πει κανείς με αυτές τις – απαξιωτικές για τη χώρα μας – εικόνες που παράγουν μαζικά τα μέλη αυτής της κυβέρνησης; Απλά, σήψη και παρακμή στις πλάτες μιας ολόκληρης χώρας και του λαού της.

Και τι πιο παράταιρο από την εικόνα του υπουργού Αμυνας να χασκογελάει περνώντας αλά μπρατσέτα με την πρέσβη των ΗΠΑ μπροστά από το … τιμητικό άγημα, μέσα στο κτήριο του υπουργείου; Κι’ αυτό, αντί να επιδεικνύει την στοιχειώδη σοβαρότητα που επιβάλλεται να έχει ένας Ελληνας ο υπουργός έναντι της εκπροσώπου μιας υπερδύναμης, η οποία θεωρεί τη χώρα μας «μπανανία» ανθρώπων που βαριούνται να δουλέψουν, όπως έχει πει σε παλαιότερη συνέντευξή της.

Αν παρόμοιες εικόνες με αυτές στο κτήριο του ΥΕΘΑ είχαν καταγραφεί σε όχι και τόσο παλαιές εποχές, ανεξαρτήτως δεξιών ή αριστερών κυβερνήσεων, θα είχε προκληθεί σεισμός. Τώρα, όμως, όλα είναι όμορφα κι’ ωραία, με τα ΜΜΕ να φιλοτεχνούν το προφίλ του «δελφίνου» Δένδια, ο οποίος κάνει τα πάντα για να πάρει το «χρίσμα» από την αμερικανική πρεσβεία, να αφήνουν στο απυρόβλητο την κυβέρνηση των σκανδάλων του Κ. Μητσοτάκη και τον ίδιον, και να σιγοντάρουν τις φάλτσες – υστερικές εμφυλιοπολεμικές ακροδεξιές κορώνες του Αδωνι.

Τους απαξιώνει και τους το δείχνει

Για να καταλάβει κανείς, πάντως, πόσο απαξιωτικά τους αντιμετωπίζει ο υπερατλαντικός παράγων και η κυρία πρέσβης με τα … λαμέ, είναι ενδεικτική η συμπεριφορά της στην εκδήλωση – συζήτηση που διοργανώθηκε πρόσφατα σε αίθουσα της Μεγάλης Βρετανίας από τους «Διαλόγους της Νισύρου», με το άκρως ενδιαφέρον – για την Ελλάδα – θέμα: «Bridging the EastMed – The Eastern Mediterranean in the New Transatlantic Reality under the Trump era» (Ενώνοντας την Ανατολική Μεσόγειο – Η Α. Μεσόγειος στη νέα διατλαντική πραγματικότητα υπό την εποχή Τραμπ».

Οπως γράφει ο ιστότοπος, kreport.gr, «είχε προβλεφθεί «λόγω επισήμων» (διάβαζε: Κίμπερλι Γκίλφοϊλ) έγκαιρη εγγραφή/registration από τις 5 το απόγευμα, με έναρξη εργασιών στις 6. Ακολούθησε καθυστέρηση. Κι άλλη καθυστέρηση. Ανακοινώθηκε ότι η πρέσβυς καθυστερεί, «είχε σημαντικό τηλεφώνημα». Μετά από μια ώρα και περισσότερο, οι διοργανωτές το πήραν απόφαση – άλλαξαν συνολικά την ροή του προγράμματος που θα ξεκινούσε με Γκίλφοϊλ. Η Κίμπερλι της καρδιάς μας έφθασε κάποια στιγμή και πήρε τον λόγο όταν σιγά-σιγά ο κόσμος άρχιζε να αποχωρεί δυσανασχετώντας. Ενδιαφέρον: το χειροκρότημα αρκετά «μαζεμένο», για τις συνθήκες…»

Κάτι από εποχές Πιούριφόϊ

Η Κίμπερλι, δηλαδή, έγραψε μεγαλοπρεπώς στα παλαιότερα των «σινιέ» υποδημάτων της την κατάμεστη αίθουσα, τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και τους λοιπούς παρευρισκόμενους. Πως, μετά – και – από αυτό, να μην αισθάνονται οι άνθρωποι … «εθνικά υπερήφανοι»;

Κατά τα λοιπά, «η ομιλία Γκίλφοϊλ, θύμιζε κάπως γυμνασιαρχικό πανηγυρικό – πέρα από τις αναμενόμενες ατάκες, πληθωρική και επαναλαμβανόμενη αναφορά στην ηγεσία του προέδρου Τραμπ. (…) Φεύγοντας, έβλεπε κανείς έναν εντυπωσιακό μηχανισμό ασφαλείας – επιδεικτικής ασφάλειας, με πλήθος Ελλήνων αστυνομικών γύρω από την (αναμενόμενη) ασφάλεια της πρέσβεως.

Κλείνοντας δε την παράταξη μαύρων αυτοκινήτων, κι ένα νοσοκομειακό του ΕΚΑΒ. Εικόνα που παρέπεμπε σε επίσκεψη σημαντικού ξένου ηγέτη. Η συνολική γεύση, κάτι από Πιούριφοϊ, αρχές δεκαετίας του 1950. Ακόμη και η συνάθροιση της «καλής Αθήνας» στην Αίθουσα των Κατόπτρων της Μεγάλης Βρετανίας, προς αυτήν την κατεύθυνση σχολιάζεται».

neostrategy.gr

Φώτο: Γιώργος Κονταρίνης Eurokinissi