Ο Κ. Μητσοτάκης, το παράδοξο της τρίτης θητείας και οι κομπάρσοι της αντιπολίτευσης

Σε πρόσφατη πολιτική συζήτηση, παλαιός διπλωμάτης που έχει γνώση όσων συζητούνται στις δυτικές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά και εκείθεν του Ατλαντικού, ισχυρίσθηκε το εξης: Σε κανένα δυτικό πολιτικό κέντρο δεν υπάρχουν προβλέψεις για πολιτική μεταβολή στην Ελλάδα το 2027.

Καμιά διεθνής πολιτική και οικονομική δύναμη δεν επενδύει σε κανέναν από τους αντίπαλους του σημερινού Πρωθυπουργού – και παραδόξως το ίδιο συμβαίνει και στο εσωτερικό της χώρας. Προς απόδειξη ανέφερε τη διεθνή ειδησεογραφία: Παρα την κριτική που δέχεται από ευρωπαικά ΜΜΕ και οργανώσεις με παγκόσμια ακτινοβολία, δεν αναφέρονται καν σε εσωτερικές πολιτικές διεργασίες που οδηγούν σε κυβερνητική αλλαγή.

Κατά τον ιδιο διπλωμάτη, η πολιτική ακινησία δεν συνιστά «σταθερότητα» για τη χώρα, αλλα μειονέκτημα που την παγιδεύει στις μονομερείς επιλογές ενός προσωπομετρικού συστήματος εξουσίας.

Η μακροημέρευσή του δεν προέρχεται από την πολιτική υπεροχή του, και τις επιδόσεις για την πλειοψηφία του πληθυσμού, αλλά από τον έλεγχο των κεντρικών νευρώνων της Πολιτείας- πέραν της στρεβλής λειτουργίας του Κοινοβουλίου: Δικαιοσύνη, Θεσμοί , Ενημέρωση, Πολιτειακή ηγεσία, Ροή του Χρήματος, ΙΧ διπλωματία.

Επίσης σύμφωνα με πολλές εκτιμήσεις, επηρεάζει και τις εξελίξεις στην… αντιπολίτευση, και έτσι το περιεχόμενο του δημοσίου διαλόγου, θέτοντας στο περιθώριο τη θεματολογια που δεν τον ευνοεί.

Αυτή η οπτική των πολιτικών εξελίξεων σε μια κοινοβουλευτική Δημοκρατία αρχικά αιφνιδιάζει. Αλλά καθώς επιβεβαιώνεται από τα πράγματα, αρχίζει να γίνεται ανατριχιαστική.

Ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι ένας Πρωθυπουργός που ως πολιτική προσωπικότητα δεν τοποθετείται από κανέναν αμερόληπτο παρατηρητή, αλλα και από την κοινή γνώμη, στην πρώτη σειρά των πολιτικών που διαμορφώσαν τη Γ’ Ελληνικη Δημοκρατία, έχει καλές πιθανότητες να εξασφαλίσει τρίτη συνεχόμενη θητεία.

Δεν το δεν κατάφεραν οι «μεγάλοι» αυτής της περιόδου, όπως ο Κωνσταντινος Καραμανλης, που δεν το επιχείρησε καν, ο Ανδρεας Παπανδρέου και ο Κ. Σημίτης.

Από τα ιστορικά και τρέχοντα συμφραζόμενα εύκολα διαμορφώνεται η εντύπωση ότι «κάτι δεν δουλεύει καλά» σε μια χώρα που για πρώτη φορά στην Ιστορία της, έχει ομαλό πολιτικό βίο ηδη για περισσότερο από μισό αιωνία -πρωτίστως γιατίλειτούργησε – ο θεμελιώδης κανόνας της εναλλαγής στη διακυβέρνηση. Ότι δεν αποτράπηκε η χρεοκοπία της στην οικονομία, είναι άλλη υπόθεση.

Η τρίτη θητεία Μητσοτάκη δεν θα τον καταστήσει απλως -νομίμως- πανίσχυρο, αλλά και απολύτως ανεξέλεγκτο- καθώς ήδη εχει εξουδετερώσει τα θεσμικά αντίβαρα, που χρειάζεται το πολιτικο σύστημα για να λειτουργησει υγιώς.

Σε κανέναν σώφρονα πολίτη δεν προκαλεί ενθουσιασμό αυτή η προοπτικη. Αν ληφθεί υπόψη πως ακριβώς χρησιμοποίησε ως τωρα την εξουσια, και ποιοι επωφελήθηκαν από τις – χωρις εσωτερική συζήτηση και δημοκρατικό έλεγχο- επιλογές του. Και αν δει κανείς από μακριά την εικόνα , εκπλήσσεται με τα στοιχεία που τη διαμορφώνουν.

Το παράδοξο της δημοσκοπικής κυριαρχίας.

Τα τελευταία χρόνια δημοσκόποι επαναλαμβάνονται μονότονα, με τρόπο που αν δεν υποδηλώνει ερευνητική ανεπάρκεια, δημιουργεί υπόνοιες για οιονεί καρτελοποίηση και μονομέρεια. Οι έρευνες που κοινοποιούν, χωρίζονται σταθερά και πανομοιότυπα πλέον σε δυο κεφάλαια.

Στο πρώτο δείχνουν ότι οι πολίτες κρίνουν, σε διαρκώς αυξανόμενο βαθμό, ότι «τα πράγματα δεν πάνε καλά» για τη χώρα. Δηλώνουν απογοητευμένοι, αν όχι οργισμένοι με τη σημερινή κυβέρνηση, απορρίπτουν την πολιτική της και θέλουν να φύγει στις επόμενες εκλογές.

Στο δεύτερο μέρος φέρονται να δίνουν απαντήσεις, που δείχνουν ότι το πιθανότερο είναι ότι αυτή η κυβέρνηση, με τον ιδιο Πρωθυπουργο, θα παραμείνει – έστω με κάποια κοινοβουλευτική σύμπραξη! Ητοι: ψηφίζουν ως νεα κυβερνώσα δύναμη, το κόμμα του οποίου την πολιτική είχαν μολις απορρίψει .

Δεν βγάζει νόημα. Πώς γίνεται η ισχυρή συλλογική απόρριψη της κυβέρνησης , να συνυπάρχει με επιλογές που κρατάνε στην εξουσία το «σύστημα Μητσοτάκη» – αν επρόκειτο να στηθούν κάλπες «την επόμενη Κυριακή»;

Ότι η αντιπολίτευση παραμένει πολυδιασπασμένη και οι ηγεσίες των κομμάτων της δεν εμπνέουν, ουτε δείχνουν πολιτική επάρκεια, δεν συνιστά πειστικό λόγο συλλογικούς αυτοχειριασμού.

Λογικά το συλλογικό κύμα απόρριψης, ακυρώνει κάθε ενδεχόμενο να παραμείνει η διακυβέρνηση στην ιδια κομματική – μάλλον… οικογενειακή – και οικονομική κάστα.

Οι δημοσκόποι όμως το αναιρούν, με την πριμοδότηση του κυβερνώντος κόμματος με τη μέθοδο της «αναγωγής»: από αποχωρούσα μειοψηφία, μετατρέπεται σε εκ νέου κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο ίδιο το γκάλοπ – Έτσι το «δείγμα» της μέτρησης, πρώτα δειχνει το τέλος τη διακυβέρνησης Μητσοτακη, και μετά θεμελιώνει την παράταση της. Παραλογισμός.

Αυτοεκπληρούμενες προφητείες

Η επανάληψη των δημοσκοπικών δεδομένων θα μπορούσε να είναι τεκμήριο αξιοπιστίας τους. Μπορεί όμως και να είναι βιομηχανία που διαμορφώνει όρους αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Ιδίως όταν το δημοσκοπικό προϊόν, παρ ότι προορίζεται για δημόσια κατανάλωση, δεν ελέγχεται από καμία δημόσια αρχή.

Και οι περισσότερες από τις επιχειρήσεις που το παράγουν συναρτούν την επιβίωσή τους από την κυβερνητική εύνοια και κρατικούς πόρους.

Η αποκάλυψη -στο iEidiseis – από τον «πατριάρχη» των δημοσκόπων Δημ. Μαύρο ότι ένα γκάλοπ κοστίζει 3-6.000 ευρώ, διευρύνει την υπόνοια ότι δημοσκοπική πληθώρα, ουτε « φωτογραφίζει τη στιγμή», ούτε αναδεικνύει τάσεις – καθώς γι αυτό απαιτειται μεγαλύτερο ερευνητικό εύρος, με αντίστοιχο κόστος.

Σε κάθε περίπτωση τα «ευρήματα» των – υπερβολικά πολλών για να επιβιώνουν ως επιχειρησεις σε έναν τόσο μικρό πληθυσμό – εταιριών ερευνας κοινής γνώμης, αντικειμενικά υποστηριζουν το κυβερνητικό αφήγημα: κάνουμε λαθη, αλλά είμαστε οι καλύτεροι. «Η κόλαση είναι οι άλλοι», που θα έλεγε ο Σαρτρ.

Το αντιπολιτευτικό παράδοξο.

Καθώς κόλαση στον Κοινοβουλευτισμό είναι να ελέγχει τα πάντα η Εκτελεστική Εξουσια, το ανάγλυφο του σημερινού πολιτικού σκηνικού δεν είναι και πολύ συμβατό με τους ορους λειτουργίας μιας Δημοκρατίας.

Στο δεξιό τμήμα εμφανίζεται σταθερά κυρίαρχος ένας Πρωθυπουργός του οποίου η πολιτική απορρίπτεται. Και απέναντι κινούνται ηγετίσκοι που ανατρέχουν επιλεκτικά στο παρελθόν για να βρουν λόγο ύπαρξης και κομματίδια που ψαρεύουν στη λούμπεν πλευρά της κοινωνίας για να υπάρξουν.

Πως γίνεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης που δεν υπήρξε ποτε πολιτικός με προσωπική ακτινοβολία – να προκυπτει διαρκώς ως «ο νικητής τα παιρνει όλα»;

Να κατανικάει, στον ευρύτερο παραταξιακό χώρο πολιτικούς σαν τον Καραμανλή και τον Σαμαρά, που δεν είναι ουτε χτεσινοί στο κόμμα τους , ούτε ερασιτέχνες στην πολιτική. Ωστόσο οι αντιδράσεις του απέναντι του είναι οριακές .

Γιατι δεν χρησιμοποιούν καν ότι υπάρχει στο οπλοστάσιό τους για την οικογένεια που λεηλάτησε τον πολιτικο φορέα που ως πρόσφατα είχε τα ονόματά τους στο οικόσημο; Ουτε τον καλούν στα μαρμαρένια αλώνια, αν πράγματι κρίνουν ότι βλέπει την παράταξή τους… Και όποιος επιβιώσει… ως παραταξιάρχης…

Γιατί πέρα από τη ΝΔ, κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άσκησαν ποτέ πραγματική αντιπολίτευση, σε μια κυβέρνηση-κουρελού, διάτρητη από παντού; Με πολιτικό προσωπικό, από την κορυφή μεχρι τις παρυφές της , που εκτίθεται διαρκώς με το λόγο και τις πράξεις του…

Γιατί, ως «εκφραστές της Δημοκρατικης παράταξης» ο Τσίπρας, ο Ανδρουλακης και ο Φάμελος που ηγούνται των ομάδων της αντιπολίτευσης λειτουργούν ως φύλαρχοι που ενδιαφέρονται να διατηρήσουν τη σκηνή τους; Δεν οργάνωσαν ποτέ τη λαϊκή δυσφορία σε κινητοποιήσεις, απεργιακές δράσεις και ανοιχτείς συγκρούσεις με την Δεξια και τους μηχανισμούς της

Ακόμη και ο πολύπειρος Βενιζέλος δεν πυροβολεί στο δόξα πατρί τον Νεομητακισμό, αλλά αρκείται σε ασκήσεις συνταγματικής αντιπολίτευσης. Κινούμενος στο πεδίο της θεωριας και καθόλου της πράξης- υπο το πρόσχημα της «μεταπολιτικής» και του πολιτικού καθωσπρεπισμού…

Γιατί η «ασυγκράτητη και αθυρόστομη» Ζωή Κωνσταντοπούλου, στήνει το τσαντίρι της στην ρητορική της ανισορροπίας, με τροπο που εξυπηρετεί την απόκρουσή κάθε μορφής που απειλεί την κυβερνηση; ;

Όπως και ο τηλεπωλητής Βελόπουλος, στήνει την παράγκα του για παζάρι. Ακόμη και ο νηφάλιος αλλά και «αγωνιστικός» Κουτσούμπας απλώς οχυρώνει το φρούριο του Περισσού… Που είναι οι πράξεις πραγματικών αντιπολιτευμένων φορέων;

Το αντιπολιτευτικό παράδοξο λειτουργεί συμπληρωματικά με τους μιντιάρχες που υπήρξαν χορηγοί στην «ηγετοποίηση» Μητσοτάκη στη ΝΔ και την επικράτηση του στη διακυβέρνηση.

Και προς ενίσχυση του στήριξαν ως … αντιπολιτευόμενες δυνάμεις πρόσωπα που δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία της πολιτικής, σαν τον Κασσελάκη και την Καρυστιανού…

Τυχαίο; «Δεν νομίζω Τάκη» που έλεγε μια παλιά διαφήμιση…

Ο «επαγγελματισμός» του Μητσοτάκη και οι κομπάρσοι

Να κάνουμε ταμείο: Η ελληνική δημοσκοπική δημοκρατία ψηφίζει Μητσοτακη, η μιντιοκρατία προστατεύει τον Μητσοτακη και η αντιπολίτευση απλώς… μαλώνει τον Μητσοτακη.

Γιατι, ουδείς αξιοποιεί τη λαϊκή δυσφορία απέναντι του – με τυπικά αντιπολιτεύτηκα εργαλεία; Όπως τα είχαν χρησιμοποιήσει το παρελθόν ο Ανδρέας Παπανδρέου ο Κώστας Μητσοτάκης , ο Κ. Καραμανλης, αλλα και ο Κυριάκος Μητσοτακης;

Οι – εύλογες για αντιπολίτευση – μέθοδοι και η συναφής ρητορική δεν χρησιμοποιούνται από τους σημερινούς αντιπολιτευόμενους.

Αντίθετα -με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις τον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη, αλλά και την Κωνσταντοπούλου – οι επικεφαλης της αντιπολιτευσης προσδοκούν στην εύνοια των ιδίων μιντιακών και οικονομικών κέντρων που ανέδειξαν και στηρίζουν τον Μητσοτάκη.

Προφανως με την ελπίδα ότι κάποτε θα τους … επιστρατεύουν, ως καλυτέρους στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Όπως γίνεται συχνά στην πολιτική. Μόνο που για να επιστρέψουμε στον διπλωμάτη από τον οποίο ξεκίνησε αυτή η ανάλυση, κατι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Κομπάρσοι είναι , όχι μέλλοντες πρωταγωνιστές.

Για να εξηγηθεί αυτή η πρωτογενής κατάσταση – στα πλαίσια της οποίας το πολιτικό σκηνικό ρευστοποιείται μόνο για να καταλήξει πάλι στον Μητσοτάκη, που παγιώνεται ως παράγων εξουσίας – δεν χρειάζονται θεωρίες συνομωσίας. Δεν είναι έργο κάποιον σκοτεινών κέντρων.

Είναι αποτέλεσμα σχεδιασμών του ιδίου του Μητσοτάκη που ως «επαγγελματία» όπως του αναγνώρισε, μάλλον έντρομος ο Τσίπρας – ξεπατικώνει τις μεθόδους που κρατούν επί μακρόν στην εξουσια όχι ηγέτες σαν τη Μέρκελ και τον Κολ.

Που μακροημέρευσαν τηρώντας του κανόνες – που ενίσχυαν και δεν υπέτασσαν το πολιτικό σύστημα των χωρών τους σε προσωπικες φιλοδοξιες.

Περισσότερο τείνει προς τον Ορμπάν, τον Ρούτε και τον Ερντογάν. Για να μην πάμε στον Πούτιν και τον Λουκασένκο που κυβερνούν διαρκώς με εκλογικά αποτελέσματα που προκύπτουν από την αφλογιστία των αντίπαλων τους, για τη οποια φροντίζουν οι ίδιοι.

Συμπέρασμα: με αυτά τα δεδομένα έχουν δίκιο όσοι παρατηρούν ότι καμία πολιτικη αλλαγή δεν φαινεται στον ελληνικο ορίζοντα, ώστε να απομακρυνθεί ο Μητσοτακης, όσο ο ιδεολογικός και πολιτικός χώρος που καλύπτει η αντιπολίτευση, δεν αναδεικνύει νέους ηγέτες.

Ήτοι προσωπα που δεν θα είναι του «χεριού του », αλλά θα αντιλαμβάνονται ότι η πολιτικη είναι αναμέτρηση και όχι σύστημα με επετηρίδες και αναζήτηση χορηγών…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr

Γ.Τ Πρωθυπουργού / ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ