ΑΠΟΨΗ

Ο Μητσοτάκης, οι «Κουταλιανοί» της αντιπολίτευσης και ένα τραγούδι των Κατσιμιχαίων

24 Οκτωβρίου, 2026

⭐ Προσθέστε το HappenedNow στα Αγαπημένα της Google

Μείνετε ενημερωμένοι με τις τελευταίες ειδήσεις προσθέτοντας το HappenedNow στις πηγές ειδήσεων της Google.

Ο Γ. Λακόπουλος γράφει για την κυβέρνηση που χάνει έδαφος και την αντιπολίτευση που περιορίζεται σε «άσφαιρες δηλώσεις».

Σε περίοδο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, αναδεικνύεται ξανά ότι οι καλύτεροι φίλοι και σύμμαχοί του, είναι οι αντίπαλοί του: στην αντιπολίτευση, αλλά και εντός της ΝΔ.

Ενώ η κυβέρνηση χάνει νέο έδαφος, από τις νέες αποτυχίες της στην εσωτερική πολιτική και στο διπλωματικό πεδίο και ταυτόχρονα τρέμει το ενδεχόμενο να περάσουν τα σύνορα όσα συμβαίνουν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τα δυο κόμματα που θα μπορούσε να φοβάται – το ένα ως αξιωματική αντιπολίτευση στη Βουλή και το άλλο ως, μονοπρόσωπη έστω, εξωκοινοβουλευτική απειλή – κάνουν απλώς τους Κουταλιανούς: Περιορίζονται σε άσφαιρες δηλώσεις.

Αποκομμένα από την κοινωνία και τις διεργασίες της, όχι μόνο δεν έχουν ίχνος αγωνιστικής αναμέτρησης με την κυβέρνηση «στο πεδίο», αλλά σχεδόν αποστρέφονται τις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Οι αντιφάσεις του Τσίπρα και οι δισταγμοί του Ανδρουλάκη

Για τον Αλέξη Τσίπρα το νέο όχημα της νέας πολίτικης σταδιοδρομίας του, ήδη πάσχει, καθώς οι δημοσκοπήσεις – ή μήπως οι δημοσκόποι; – παίζουν με τα νεύρα του: Οι επιδόσεις του με την ΕΛΑΣ, κινούνται κάτω από τα ποσοστά των διπλών εκλογών του 2023 – όταν έπεσε στο 17, 83% και εγκατέλειψε τη Βουλή και το κόμμα του. Από πλευράς ψυχολογίας απέναντι στον νικητή, δεν διέφερε πολύ από τον Σαμαρά, που δεν πήγε να του παραδώσει το μέγαρο Μαξίμου.

Σήμερα η αντικυβερνητική δράση του αρχίζει από κοινότυπες αντικυβερνητικές δηλώσεις – που εκπνέουν ως πολιτική πίεση προτού περάσουν λίγα 24ωρα – και καταλήγουν σε κάποιες αναιμικές περιοδείες, με ευάριθμα ακροατήρια. Τα πρόσωπα που εκπροσωπούν το κόμμα του στη μιντιακή κονίστρα, είναι τουλάχιστον αδύναμα επικοινωνιακά, ή εκτός τόπου και χρόνου πολιτικά.

Συχνά παγιδεύονται σε μια σχεδόν γραφική αντίφαση: Επικαλούνται τις δημοσκοπήσεις ως ένδειξη υπεροχής της ΕΛΑΣ και του Τσίπρα έναντι του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρουλάκη, αλλά τις παραβλέπουν σε σχέση με τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη. Μόνο αποτελεσματική αντιπολίτευση δεν το λες.

Ιδίως όταν στα πάνελ, προκειμένου να παραθέσουν επιχειρήματα πολιτικής, ιδεολογίας και κυβερνησιμότητας, απέναντι σε Νεοδημοκράτες, αρχίζουν με τον εμπροσθοβαρή χαρακτήρα της ΕΛΑΣ και καταλήγουν στα πεπραγμένα των κυβερνήσεων του ΣΎΡΙΖΑ, του 2015 -19.

Δεν έχει λογική να μιλούν για την εξωτερική πολίτικη τους, αλλά να παραλείπουν τον Κοτζιά όπως και τον Τσακαλώτο μιλώντας για τα οικονομικά της εξόδου από το Μνημόνιο.

Για άλλους λόγους δεν θυμούνται κάποιον Καμμένο, με τον οποίο συγκυβέρνησαν, ούτε υπουργούς σύμβολα των ίδιων κυβερνήσεων όπως ο Παππάς. Ή το πληκτρολόγιο του Πολάκη και την πολιτική συμπεριφορά της Δούρου μετά το Μάτι.

Για το ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα – από τότε που ο Νίκος Ανδρουλάκης έκανε διακριτικά κάποιες αλλαγές στο ρετιρέ της Χαρ. Τρικούπη – όπως η αφαίρεση του Πολιτικού Σχεδιασμού από τη Διαμαντόπουλου και ο παραγκωνισμός της «σκιώδους κυβέρνησης» – αναλαμβάνοντας προσωπικά ο ίδιος, το πλήρες βάρος της προεκλογικής ετοιμασίας. Με το ρίσκο, όταν τα παίρνεις όλα τα χάνεις και όλα…

Ωστόσο, παρ’ ό,τι η υποδοχή του ανά την επικράτεια είναι μαζικότερη από του Τσίπρα και το στίγμα του ΠΑΣΟΚ υπέρτερο της ΕΛΑΣ, η αντιπολιτευτική του διάθεση στομώνει όταν δεν δέχεται εισηγήσεις να παρακινήσει την κοινωνία σε μαζικές αντικυβερνητικές εκδηλώσεις. Από φόβο μην «τρομάξουν οι νοικοκυραίοι» και κατηγορηθεί από την κυβέρνηση για «ακραία συμπεριφορά» – ή για μετακίνηση στις θέσεις του… δήμαρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα.

Η συνέλευση των αντιμητσοτακικών

Στην απέναντι γειτονιά, η αμφισβήτηση Μητσοτάκη μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί, μετά την εμφάνιση του αρχιδελφίνου Νίκου Δένδια στο συνέδριο – ανώτατο κομματικό όργανο – και τη γενικότερη στάση απέναντι στον Πρωθυπουργό, για τον οποίο δεν πάει πότε πέρα από κάποιες νύξεις. Σαν να περιμένει την αρχηγία ως… ενθρόνισή του και αποτέλεσμα διεκδίκησης στα μαρμαρένια αλώνια.

Πιο αποτελεσματικοί ως διεκδικητές, είναι ο Κυριάκος Πιερρακάκης και ο Άδωνις Γεωργιάδης που δηλώνουν… υποστηρικτές του Πρωθυπουργού.

Στα πέριξ της ΝΔ πλησιάζει την ιλαρότητα η μιντιακή φιλολογία ότι ι ο Μητσοτάκης κινδυνεύει όχι ακριβώς από τον Σαμαρά – που θα μπορούσε – αλλά από το… «σίτινγκ» κάποιων εκδηλώσεων που τοποθετεί σε διπλανά καθίσματα τον Μεσσήνιο με τον Καραμανλή και τον Μεϊμαράκη. Όπως προβλήθηκε η «κοινή» παρουσία τους σε εκδήλωση του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ομιλητή τον… Τζιτζικώστα.

Ο Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει από το πρωτόκολλο που σχετίζεται με τους τρεις προκατόχους του στο κόμμα, ούτε από υπαινιγμούς και διαφοροποιήσεις. Η τύχη του στις κάλπες – και συνακόλουθα η θέση στο κόμμα – θα επηρεαστεί επιβαρυντικά, όταν υπάρχουν δημόσιες και ανοιχτές δηλώσεις εναντίον του. Την τελευταία δεκαετία ο Νεομητσοτακισμος έχει διαμορφώσει αμορτισέρ απορρόφησης αυτών των κραδασμών.

Περισσότερη ταραχή προκαλεί η Ντόρα με την προεξόφληση της πτώσης του αδελφού της με επίδοση της ΝΔ κάτω του 25%, παρά η προσυπογραφή των επιθέσεων Σαμαρά, από σιωπηλούς παράγοντες του κόμματος και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Είναι κανόνας της πολιτικής: Για να πλήξεις κάποιον που βλάπτει τη χωρά και την παράταξή σου δεν φτάνει να το ψιθυρίσεις στις παρέες σου. Πρέπει να πάρεις θέση εναντίον του καθαρά και ξάστερα και να αναμετρηθείς με όσους τον υποστηρίζουν.

Έκτος από τον Σαμαρά – που απλώς θέλει τη ρεβάνς για το χουνέρι του από τον «προστατευμένο» του – πλην του Καραμανλή – και την παρρησία του Προκόπη Παυλοπούλου – ουδείς έχει μιλήσει ανοιχτά και τεκμηριωμένα για την καταστροφική λειτουργία Μητσοτάκη – σε συγκεκριμένα μέτωπα.

Να μιλήσει και εναντίον του Μητσοτάκη

Αλλά και ο πρώην Πρωθυπουργός και αρχηγός της ΝΔ θα χρειαστεί κάποια στιγμή να μιλήσει και εναντίον του Μητσοτάκη. Σπάζοντας τη βιτρίνα των «καλών σχέσεων μεταξύ τους» που διαμορφώνει ο Πρωθυπουργός – προφασιζόμενος ότι… ανήκουν στο ίδιο κόμμα!

Τα ψιθυριστά μισόλογα κάποιων με ρόλους στον κομματικό σχηματισμό, για τάχα προσανατολισμό στο κόμμα Σαμαρά είναι έπεα πτερόεντα. Και από αυτή την άποψη το πιο αξιόπιστο ρεπορτάζ για την κατάσταση στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι αυτό που υπογράφουν οι αδελφοί Κατσιμίχα, με το τραγούδι τους «Η συνέλευση των ποντικών».

Τίποτε από όσα διακινούνται στα ΜΜΕ δεν είναι περισσότερο ακριβές:

-«Σ’ ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας

Συγκεντρώθηκαν τα ποντίκια μια φορά

Για να σκεφτούν πώς θα γλιτώσουν μια για πάντα

Από του γάτου τον αιώνιο βραχνά

Το συζητάγανε ημέρες και ημέρες

Μα τελικά δεν καταλήξαν πουθενά

Και είχαν όλοι πια συνειδητοποιήσει

Ότι κομπλάρισε η συνέλευση γερά

Τότε πετάγεται ένας νεαρός και λέει

Βρήκα τη λύση του προβλήματος παιδιά

Θα πλησιάσουμε την ώρα που κοιμάται