⭐ Προσθέστε το HappenedNow στα Αγαπημένα της Google
Μείνετε ενημερωμένοι με τις τελευταίες ειδήσεις προσθέτοντας το HappenedNow στις πηγές ειδήσεων της Google.
➕ Προσθήκη στη Google
Ενώ οι μακροοικονομικοί δείκτες πανηγυρίζουν για τη δημοσιονομική σταθερότητα, η πραγματική οικονομία ασφυκτιά. Υπάρχει μια παράξενη διπλή πραγματικότητα στην ελληνική οικονομία, η οποία γίνεται όλο και πιο ορατή όσο προχωρά η κατάρτιση και η συζήτηση γύρω από τα δημοσιονομικά μεγέθη. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι επίσημοι πίνακες, οι εκθέσεις των ευρωπαϊκών θεσμών και οι κυβερνητικές ανακοινώσεις για την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και τα πρωτογενή υπερπλεονάσματα. Από την άλλη βρίσκεται η αμείλικτη καθημερινότητα του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, εκεί όπου η αριθμητική δεν υπακούει σε μακροοικονομικούς δείκτες, αλλά στο υπόλοιπο του τραπεζικού λογαριασμού στις 15 του μήνα.
Η διαπίστωση ότι «ο λογαριασμός δεν βγαίνει» δεν αποτελεί πλέον απλώς μια κοινωνική γκρίνια, αλλά αποτυπώνεται με ωμή σαφήνεια στα ίδια τα στατιστικά στοιχεία. Την ώρα που η κυβέρνηση εστιάζει στη δημοσιονομική υπεραπόδοση, ο συνδυασμός της σωρευτικής ακρίβειας, της στεγαστικής κρίσης και της φορολογικής αφαίμαξης έχει μετατρέψει τη διαβίωση σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης για μισθωτούς και συνταξιούχους. Και το χειρότερο: οι προβλέψεις για το 2027 δείχνουν ότι η αναπτυξιακή δυναμική της χώρας κατεβάζει ταχύτητα.
Το τέλος της ευφορίας
Αν κοιτάξει κάποιος πίσω από τη βιτρίνα της τρέχουσας χρονιάς, τα δεδομένα των ευρωπαϊκών εκτιμήσεων προμηνύουν μια σαφή επιβράδυνση. Συνολικά η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας εκτιμάται στο 1,8% για το 2026, ωστόσο υποχωρεί στο 1,5% τόσο για το 2027 όσο και για το 2028.
Ο λόγος αυτής της «προσγείωσης» είναι βαθιά δομικός. Μετά το 2026, τρεις κρίσιμοι παράγοντες έρχονται να φρενάρουν τη δυναμική της οικονομίας: το επίμονα υψηλό ενεργειακό κόστος, οι αυστηρότερες συνθήκες χρηματοδότησης και, κυρίως, η σταδιακή ολοκλήρωση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, που λειτούργησε τα τελευταία χρόνια ως το βασικό «καύσιμο» για την οικονομική δραστηριότητα.
Η επιβράδυνση αποτυπώνεται ανάγλυφα στον τομέα των επενδύσεων. Ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου, που προβλέπεται να αυξηθεί κατά 7,3% το 2026, καταρρέει ρυθμικά στο 2,5% το 2027 και πηγαίνει στο 2,6% το 2028.
Παρότι η πρόβλεψη του 2027 είναι οριακά υψηλότερη από την προηγούμενη εαρινή εκτίμηση του 1,3%, η απότομη πτώση του επενδυτικού ρυθμού δείχνει ότι χωρίς ευρωπαϊκά δεκανίκια η ελληνική οικονομία δυσκολεύεται να παράγει αυτόνομη, υψηλή ανάπτυξη. Σε ένα περιβάλλον ανάπτυξης 1,5% τα περιθώρια για ουσιαστική σύγκλιση των εισοδημάτων στενεύουν επικίνδυνα.
Ο τριπλός «στραγγαλισμός»
Ακόμη όμως και το 1,8% της φετινής ανάπτυξης μοιάζει ξένο προς την εμπειρία των πολιτών, καθώς τα κέρδη της οικονομίας διαχέονται άνισα, ενώ το κόστος ζωής εξανεμίζει κάθε ονομαστική αύξηση.
Οι ονομαστικές αναπροσαρμογές στον κατώτατο μισθό, στις αποδοχές του δημόσιου τομέα και στις συντάξεις αποδεικνύονται «δώρον άδωρον» μπροστά στη σωρευτική έκρηξη των τιμών της τελευταίας τετραετίας. Όταν το καλάθι του σούπερ μάρκετ έχει ακριβύνει συνολικά κατά 25% έως 30% στα βασικά είδη διατροφής, μια αύξηση της τάξης του 3% ή 4% στη σύνταξη ή τον μισθό δεν αρκεί ούτε για να καλύψει τις απώλειες του προηγούμενου έτους.
Δεν είναι τυχαίο το ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα παραμένει καθηλωμένη στην προτελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε όρους κατά κεφαλήν ΑΕΠ εκφρασμένου σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPS), κινούμενη κάτω από το 70% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ξεπερνώντας πλέον μόνο τη Βουλγαρία.
Την ίδια στιγμή το κόστος της στέγασης έχει μετατραπεί στον μεγαλύτερο «δήμιο» του οικογενειακού προϋπολογισμού. Στα μεγάλα αστικά κέντρα τα ενοίκια έχουν εκτιναχθεί κατά 40% έως 50% τα τελευταία χρόνια, ωθούμενα από την έλλειψη προσφοράς, τις βραχυχρόνιες μισθώσεις και την επενδυτική εκμετάλλευση της κατοικίας.
Τα ευρωπαϊκά στατιστικά κατατάσσουν την Ελλάδα στην πρώτη θέση της Ευρωζώνης ως προς την επιβάρυνση του κόστους στέγασης: πάνω από το 35% με 40% του διαθέσιμου εισοδήματος ενός νοικοκυριού πηγαίνει αποκλειστικά για ενοίκιο και λογαριασμούς σπιτιού, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται κάτω από το 20%. Για τους νέους εργαζόμενους και τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά το ενοίκιο συχνά ξεπερνά το μισό του καθαρού μισθού.
Στο ίδιο κάδρο προστίθεται και η ενέργεια. Παρά τις κατά καιρούς αποκλιμακώσεις, η ελληνική χονδρεμπορική αγορά ρεύματος παραμένει ευάλωτη και ακριβή, εξαιτίας των στρεβλώσεων στην αγορά ενέργειας και της καθυστέρησης σε κρίσιμες υποδομές αποθήκευσης. Το υψηλό ενεργειακό κόστος δεν επιβαρύνει μόνο τους οικιακούς λογαριασμούς, αλλά λειτουργεί ως μόνιμος πληθωριστικός μηχανισμός, περνώντας στην τιμή κάθε προϊόντος που παράγεται, μεταφέρεται ή ψύχεται στα ράφια των καταστημάτων.
Ο μηχανισμός της φορολογικής αφαίμαξης
Το πιο οξύμωρο στοιχείο αυτής της εξίσωσης είναι ότι η ίδια η ακρίβεια, που γονατίζει τα νοικοκυριά, τροφοδοτεί την ευημερία των κρατικών ταμείων. Τα δισεκατομμύρια των φορολογικών υπερπλεονασμάτων δεν προέκυψαν από κάποια ξαφνική έκρηξη της παραγωγικότητας, αλλά από έναν καλοκουρδισμένο εισπρακτικό μηχανισμό που στηρίζεται στην ακρίβεια και στη μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας.
1. Η Ελλάδα διατηρεί ένα από τα πιο άδικα φορολογικά μείγματα στην Ευρώπη. Πάνω από το 55% των συνολικών φορολογικών εσόδων προέρχεται από έμμεσους φόρους – κυρίως τον ΦΠΑ και τους Ειδικούς Φόρους Κατανάλωσης – έναντι περίπου 35% στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Όταν η τιμή ενός βασικού αγαθού αυξάνεται από το 1 ευρώ στα 1,30 ευρώ, το κράτος εισπράττει αυτόματα 24% ΦΠΑ πάνω στην αυξημένη τιμή. Έτσι ο πληθωρισμός λειτουργεί ως ένας «κρυφός» υπερφορολογικός εταίρος του Δημοσίου, αφαιμάσσοντας αναλογικά πολύ περισσότερο τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους, οι οποίοι δαπανούν το σύνολο του εισοδήματός τους στην κατανάλωση.
2. Το φαινόμενο της «δημοσιονομικής ολίσθησης» (fiscal drag) ροκανίζει αθόρυβα κάθε ονομαστική αύξηση. Επειδή οι φορολογικές κλίμακες παραμένουν παγωμένες και δεν τιμαριθμοποιούνται με βάση τον πληθωρισμό, ένας εργαζόμενος που λαμβάνει μια μικρή αύξηση για να αντιμετωπίσει την ακρίβεια περνά σε υψηλότερο φορολογικό κλιμάκιο. Το αποτέλεσμα; Πληρώνει περισσότερο φόρο εισοδήματος, ενώ στην πραγματικότητα η αγοραστική του δύναμη έχει μειωθεί.
Το αδιέξοδο μπροστά στο επόμενο έτος
Με αυτά τα δεδομένα, το ερώτημα για το τι μας περιμένει το 2027 γίνεται πιεστικό. Όταν η ανάπτυξη επιβραδύνεται στο 1,5%, οι επενδύσεις προσγειώνονται από το 7,3% στο 2,5% και τα ευρωπαϊκά κονδύλια αρχίζουν να στερεύουν, το παραγωγικό μοντέλο της χώρας έρχεται αντιμέτωπο με τα όριά του.
Χωρίς γενναίες παρεμβάσεις που θα αγγίζουν τον πυρήνα του προβλήματος – την ουσιαστική αποκλιμάκωση των έμμεσων φόρων στα βασικά αγαθά, την τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας, την αντιμετώπιση των ολιγοπωλίων στην ενέργεια και τα τρόφιμα, καθώς και μια επιθετική στεγαστική πολιτική κοινωνικής κατοικίας – η ψαλίδα ανάμεσα στους αριθμούς του προϋπολογισμού και την τσέπη των πολιτών θα συνεχίσει να ανοίγει.
Διότι, όσο εντυπωσιακά κι αν δείχνουν τα πρωτογενή πλεονάσματα στους πίνακες των Βρυξελλών, καμία οικονομία δεν μπορεί να θεωρηθεί υγιής όταν οι πολίτες της εργάζονται περισσότερες ώρες από κάθε άλλον στην Ευρώπη, πληρώνουν δυσανάλογους φόρους σε κάθε συναλλαγή και στο τέλος του μήνα βλέπουν τον λογαριασμό απλώς να μην βγαίνει.
topontiki.gr
Ακολουθήστε το HappenedNow.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Διαβάστε ολες τις ειδήσεις μας στο Facebook Group και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις




















































