Να κοπεί η ανοησία ότι τις υποκλοπές τις έκαναν «ιδιώτες»

«Ήταν απλώς κάποιοι ιδιώτες» και «η υπόθεση αφορά τη δικαιοσύνη». Αυτή είναι η μόνιμη επωδός των κυβερνητικών στελεχών, του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη προεξάρχοντος, για την απόφαση του δικαστηρίου που καταδίκασε σε βαριές ποινές τέσσερις επιχειρηματίες για τις υποκλοπές με παράνομο λογισμικό Predator.

Το δούλεμα αυτό, γιατί περί δουλέματος πρόκειται, αφετηρία είχε το διαβόητο πόρισμα του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ζήση που δεν είδε καμία πολιτική ευθύνη και υποστήριξε ότι υπήρχαν ευθύνες σε βαθμό πλημμελήματος μόνο των τεσσάρων επιχειρηματιών που μόλις καταδικάστηκαν, ακολουθώντας και τα ανάλογα πορίσματα της κυβερνητικής πλειοψηφίας στην Εξεταστική Επιτροπή.

Δηλαδή κάποιοι ιδιώτες ήθελαν να παρακολουθούν τι έλεγαν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, υπουργοί, δικαστικοί, ανώτατοι αξιωματικοί και επιχειρηματίες.

Και το έκαναν αυτό χρησιμοποιώντας ένα λογισμικό, που σύμφωνα με στοιχεία που είχαν έρθει στη δημοσιότητα προσφερόταν σε πλήρη έκδοση σε τιμές από 8 έως 13 εκατομμύρια ευρώ.

Κάπως ακριβώς σπορ ομολογουμένως και με μεγάλο ρίσκο για να αποφασίσουν κάποιοι ιδιώτες να ξοδέψουν τόσα λεφτά – ή έστω να χρησιμοποιήσουν ένα τόσο ακριβό παιχνίδι – απλώς για να κάνουν το κέφι τους.

Καταλαβαίνουμε ότι όλο αυτό το αφήγημα δεν μπορεί να σταθεί με κανέναν τρόπο. Δεν κρίθηκε πειστικό ούτε από τον εισαγγελέα στη δίκη των υποκλοπών. «Το Predator δεν κυκλοφορεί σε ιδιώτες. Προσφέρεται μόνο σε κυβερνητικές υπηρεσίες και ούτε καν σε όλους», υποστήριξε κατά την τελική του αγόρευση στις 6 Φεβρουαρίου.

Κατά συνέπεια ας μη γελιόμαστε λογισμικό αξίας εκατομμυρίων ευρώ σημαίνει τρία πράγματα:

• Είτε ότι έχουμε να κάνουμε με τη μεγαλύτερη σπείρα εκβιαστών που εμφανίστηκε στην Ελλάδα και πιθανώς στην Ευρώπη, γιατί εάν ξοδεύεις εκατομμύρια για να αποκτήσεις υλικό για να εκβιάζεις (ποια άλλη χρήση έχει το υλικό που θα μάζευες), τότε πρέπει να ελπίζεις ότι θα εισπράξεις πολλαπλάσια από τους εκβιαζόμενους. Τότε θα έπρεπε όλο το τμήμα δίωξης εκβιαστών και η μισή ΓΑΔΑ να έχει πέσει επάνω στην υπόθεση γιατί θα μιλούσαμε για μια τεράστια εγκληματική οργάνωση. Μια από τις μεγαλύτερες, ως προς την οικονομική διάσταση τουλάχιστον, μαφίες που καταγράφηκαν ποτέ στη χώρα.
• Είτε ότι έχουμε να κάνουμε με μια ξένη χώρα που αποφάσισε να έχει πλήρη εικόνα των εσωτερικών διεργασιών του ελληνικού κράτους, πιθανώς και με σκοπό εκβιασμού της πολιτικής, δικαστικής και στρατιωτικής ιεραρχίας. Σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να είχε κινητοποιηθεί η ελίτ και να μιλούσαμε για μια από τις μεγαλύτερες και πιο εκτεταμένες προσπάθειες κατασκοπείας που είδε ποτέ η Ευρώπη.
• Είτε ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι που αφορά το ελληνικό κράτος και την ελληνική κυβέρνηση, γιατί μόνο αυτή θα μπορούσε να αποφασίσει να κάνει μια τόσο μεγάλη επένδυση σε λογισμικό παρακολούθησης. Άλλωστε, παγκοσμίως τέτοια λογισμικά κυρίως κράτη τα χρησιμοποιούν.

Επομένως, αντί για τα φληναφήματα περί «ιδιωτών», ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο μηχανισμός του Μαξίμου, μηχανισμός που είχε άμεσο προϊστάμενο τον Γρηγόρη Δημητριάδη, αρχικά ανέλαβαν την ΕΥΠ άμεσα, καθώς αυτή υπήχθη απευθείας στον πρωθυπουργό.

Η ΕΥΠ, όπως ξέρουμε πια, άρχισε να βγάζει «νόμιμες επισυνδέσεις» για πολιτικά πρόσωπα, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους και σε κάθε περίπτωση όχι «συνήθεις υπόπτους». Αυτές οι παρακολουθήσεις, όμως, ήταν «τύπου ΕΥΠ». Δηλαδή, έφταναν μέχρι ενός σημείου και κυρίως δεν επέτρεπαν παρακολούθηση των άλλων πλατφορμών τύπου WhatsApp. Η επέκταση των «νόμιμων επισυνδέσεων» σε πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Νίκος Ανδρουλάκης, κάνει σαφές ότι εξ αρχής επρόκειτο για μια μεγάλης κλίμακας κυβερνητική και πρωθυπουργική χειραγώγηση της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών (που υποτίθεται ότι κυρίως έχει να κάνει με τους εχθρούς της χώρας και όχι τους πολιτικούς αντιπάλους της εκάστοτε κυβέρνησης).

Σε εκείνη τη φάση μια ισραηλινή εταιρεία από αυτές που εξειδικεύονται στην παραγωγή παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού θέλησε να επεκταθεί και προς την Ευρώπη και να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως εφαλτήριο, συνεργαζόμενη και με Έλληνες επιχειρηματίες. Το λογισμικό που προσέφερε επέτρεπε να καταγράφονται πολύ περισσότερα ξεκινώντας από τις πλατφόρμες ανταλλαγής μηνυμάτων.

Το λογισμικό αυτό δεν μπορούσε να το πάρει απευθείας η ΕΥΠ ή η ελληνική κυβέρνηση γιατί υπήρχαν ζητήματα νομιμότητας σε σχέση με τη χρήση του. Αποφασίστηκε, όμως, από ό,τι δείχνουν όλα τα στοιχεία που υπάρχουν, να αποκτηθεί μεν αλλά να πληρωθεί εμμέσως, μέσα από άλλες προμήθειες των συγκεκριμένων εταιρειών και κυρίως μέσα από τη διευκόλυνση της εξαγωγής του, με το υπουργείο Εξωτερικών να το αντιμετωπίζει ως κάτι που δεν είναι «ειδικού χειρισμού». Για να τεθεί σε λειτουργία φαίνεται ότι στήθηκε ένα «παραμάγαζο» στην ΕΥΠ, το ΚΕΤΥΑΚ, όπου εξασφαλιζόταν η εργασία έμπιστων υπαλλήλων της ΕΥΠ και ιδιωτών από τις εταιρείες. Το σύστημα αυτό ξηλώθηκε όταν άρχισαν οι αποκαλύψεις.

Κοντολογίς ούτε ιδιωτική υπόθεση ήταν οι υποκλοπές ούτε απλώς υπόθεση ιδιωτών. Ήταν εξ αρχής ενορχηστρωμένη από την κυβέρνηση, για την ακρίβεια από το σύστημα γύρω από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον βασικό συνεργάτη του Γρηγόρη Δημητριάδη, με σκοπό τον έλεγχο του κράτους (που είναι η πραγματική σημασία του «επιτελικού κράτους»). Δηλαδή να γνωρίζουν τι κάνουν υπουργοί, αξιωματικοί, δικαστικοί, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι και κατά περίπτωση να αξιοποιούν την πληροφορία.

Και εδώ πρέπει να πούμε ότι εάν κρίνουμε από το πώς η δικαστική εξουσία, στις ανώτατες βαθμίδες της, αντιμετώπισε την υπόθεση, και που επί της ουσίας δικαίωσε όσους έλεγαν ότι αυτά γίνονταν για τους «κρατάνε», αλλά και από τη στάση όλων των υπουργών που υπήρξαν θύματα αποπειρών υποκλοπής που στη συνέχεια έγιναν ακόμη πιο νομιμόφρονες κομματικά, δυστυχώς η όλη επένδυση μάλλον απέδωσε…

Όμως, σε κάθε περίπτωση «ιδιωτική υπόθεση» δεν ήταν. Πολιτική υπόθεση ήταν και θεσμικό σκάνδαλο μεγάλων διαστάσεων. Με ποινικές ευθύνες όχι μόνο «ιδιωτών» αλλά και πολιτικών προσώπων. Που δεν μπορούν και δεν πρέπει να συγκαλυφθούν. Και δεν θα συγκαλυφθούν.

in.gr