Περίσκεψη στο Μαξίμου για τα «ιρανικά», η σπουδή του Δένδια, γραμμή Μαζινό για τις υποκλοπές, το μήνυμα του Ιερώνυμου, η μη επιστροφή Κουρουμπλή

Όσο αυτονόητη ήταν η απόφαση του Μαξίμου να ανταποκριθεί στην έκκληση της κυπριακής κυβέρνησης – και του Νίκου Χριστοδουλίδη – για παροχή βοήθειας/προστασίας έναντι των ιρανικών επιθέσεων και απειλών, άλλο τόσο δεδομένη είναι και η περίσκεψη στους εχέφρονες.

Ακόμα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης (μην σαν πω κυρίως αυτός)  προβληματίζεται για τις εξελίξεις – άλλο που δεν το δείχνει και δύσκολα θα το δείξει και στην πορεία, καθότι είναι ταυτόχρονα και αποφασισμένος για το τι θα κάνει.

Ο πρωθυπουργός μάλλον αντιλαμβάνεται, εξ όσων μου μετέφεραν, ότι τα πράγματα ζορίζουν. Όσο κι αν οι συμμαχίες της χώρας είναι ξεκάθαρες και οι όποιες κινήσεις κληθεί να κάνει περίπου δεδομένες με βάση τη θέση της στο διεθνές πεδίο, δεν παύει το σκηνικό να είναι ρευστό, με παγίδες και ρίσκα. Α, και με τον κίνδυνο «ατυχήματος» και τον απρόβλεπτο παράγοντα να παραμονεύουν…

–      Κάποιοι επιπόλαια σκεπτόμενοι στην κυβέρνηση αρχίζουν και πλασάρουν θεωρίες περί «μεγάλης εθνικής κίνησης», που, όπως λένε «αποκαθιστά τον ενιαίο αμυντικό χώρο με την Κύπρο» και άλλα ωραία. Σαν παραμύθια ωραία. Διότι στην πραγματικότητα όλο αυτό είναι στην κόψη του ξυραφιού.

–      Ας μην ξεχνάμε ότι δεν κινδυνεύει η Κύπρος από μόνη της. Κινδυνεύει και είναι στο επίκεντρο της κρίσης λόγω των βρετανικών βάσεων (σε βρετανικό έδαφος παρακαλώ) στο νησί. Οι οποίες θεωρείται από την Τεχεράνη ότι χρησιμοποιούνται από αμερικανικά βομβαρδιστικά. Κάτι που όμως αρκείται το Λονδίνο ότι συμβαίνει! Αλλά δεν γίνεται ακριβώς πιστευτό αυτή την ώρα.

–      Μαζί με την Αθήνα λοιπόν που σπεύδει να στηρίξει την Κύπρο, θα περίμενα το ίδιο και από τους «υπαίτιους» αυτού του κινδύνου: Τις ΗΠΑ και τη Βρετανία.

Η σπουδή του Δένδια

Πάντως το ότι ο Νίκος Δένδιας σπεύδει να δραματοποιήσει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, πηγαίνοντας σήμερα στην Κύπρο δεν είναι από τις ενέργειες που δείχνουν ψυχραιμία, σύνεση και αυτοσυγκράτηση.

Εκτός αν το βρήκε ευκαιρία να ενισχύει το προφίλ του. Αλλάζει τότε το πράγμα. Γίνεται ακόμα πιο ανησυχητικό για το πώς σκέφτονται κάποιοι και αν αυτό που σκέφτονται είναι το καλύτερο και για τη διαχείριση μίας δύσκολης κατάστασης.

Οικονομικές συνέπειες

Αυτό που μάλλον ενώνει όλους στην κυβέρνηση και όχι μόνο είναι η ανησυχία για τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου.

Δεκάδες ελληνικά πλοία εγκλωβισμένα στον Περσικό, έκρηξη στις τιμές ενέργειες και σε άλλα είδη, αλλά και πάγος σε επενδυτικές κινήσεις που σχετίζονται με αραβικά funds, καθώς οι άνθρωποι έχουν άλλες προτεραιότητες.

Γενικά η μεγάλη εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από τα συμβαίνοντα στη Μέση Ανατολή θα έχει και συνέπειες.

Μαζινό στις υποκλοπές

Στο εσωτερικό αυτό που φαίνεται να προστίθεται ως νέος πονοκέφαλος για την κυβέρνηση είναι οι υποκλοπές.

Μία πρώτη εκτίμηση των πραγμάτων από το κυβερνητικό επιτελείο, μετά τη δικαστική απόφαση κατά «ιδιωτών που έκαναν παρακολουθήσεις», είναι ότι η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο και ίσως έχουμε εκπλήξεις.

Μέχρι τώρα είχε αποκοπεί η διασύνδεση της ΕΥΠ με τους «ιδιώτες». Άλλο οι νόμιμες επισυνδέσεις, άλλο τα όσα έκανε το… predator, ήταν η γραμμή άμυνας.

Αλλά όπως όλες οι γραμμές άμυνας, δεν μπορούν ποτέ να εγγυηθούν ότι θα αντέξουν μέχρι τέλους. Ας είναι και σαν την… Μαζινό – απόρθητη αλλά άχρηστη.

Το μήνυμα του Ιερώνυμου

Μητροπολίτες με φιλοδοξίες και σχέδια προσπαθούν τις τελευταίες ημέρες να αποκωδικοποιήσουν τη δήλωση του Ιερώνυμου, «μπορώ να ζήσω και χωρίς να είμαι αρχιεπίσκοπος».

Στο παρασκήνιο άρχισαν κάποιες συζητήσεις πάλι για τον ορίζοντα της διαδοχής, που όλο δείχνει κοντινός κι όλο ξεμακραίνει. Βλέπετε ο προκαθήμενος της Εκκλησίας είναι ακμαιότατος, δραστήριος και δημιουργικός, οφείλω να πω.

Για να καλμάρω κάπως τα… πάθη (κι ας μην το θέλω, καθότι είναι διασκεδαστική η διαδοχολογία στην Εκκλησία), μεταφέρω την αίσθηση που έχω κι όποιος εκ των ενδιαφερομένων επιθυμεί, ας τη λάβει υπόψη του: Ο Ιερώνυμος το εννοεί ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς να είναι αρχιεπίσκοπος… εκεί κατά τα 95 του, δύσκολο νωρίτερα…

Κύμα

Μήνας συνεδρίου για το ΠΑΣΟΚ ο Μάρτιος και όλοι αναμένουν το δεύτερο κύμα των μεταγραφών, επιστροφών και… «καταστροφών».

Από το οποίο δεύτερο κύμα θα… απουσιάζουν πολλά από τα ονόματα που έχουν αναφερθεί μέχρι τώρα ως πιθανά να συμμετάσχουν στη «νέα πορεία».

Για παράδειγμα, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, δεν θα είναι μεταξύ των ονομάτων, που θα ανακοινώσει η Χαριλάου κάποια στιγμή.

Ο Κουρουμπλής μάλιστα ετοιμάζει και βιβλίο, οπότε ελάχιστα τον ενδιαφέρει η άμεση επανάκαμψη – εκτός κι αν εμφανιστεί γρήγορα ο Τσίπρας εξ όσων καταλαβαίνω.

«Η δική μου αλήθεια» θα είναι ο τίτλος του βιβλίου – ξέρω ότι έχετε περιέργεια και γι’ αυτό το φανερώνω – και θα αναλύει την περίοδο από το 2009 ως το 2019, όπως το έζησε ο ίδιος.

Η αγορά μυρίζει… κερδοσκοπία

Στην αγορά μπορεί να μην έχουν αρχίσει ακόμη οι δημόσιες κραυγές ανησυχίας, όμως στο παρασκήνιο ο μεγαλύτερος φόβος δεν είναι αποκλειστικά η γεωπολιτική ένταση στη Μέση Ανατολή. Είναι το ενδεχόμενο κάποιοι επιτήδειοι να σπεύσουν να «παίξουν» κερδοσκοπικά παιχνίδια, αξιοποιώντας την ανάφλεξη ως πρόσχημα για ανατιμήσεις που δεν θα δικαιολογούνται από τα πραγματικά δεδομένα.

Η εμπειρία άλλωστε έχει δείξει ότι σε περιόδους διεθνούς αστάθειας, η αγορά συχνά αντιδρά όχι μόνο με βάση την πραγματικότητα αλλά και με βάση την προσδοκία – ή την καλλιέργεια φόβου. Και εκεί ακριβώς ελλοχεύει ο κίνδυνος: να στηθούν κινήσεις προληπτικής ακρίβειας, πριν καν υπάρξει ουσιαστική διαταραχή στην προσφορά.

Την ίδια στιγμή, αναλυτές της ενεργειακής αγοράς επιμένουν να κρατούν χαμηλούς τόνους. Υπογραμμίζουν ότι όσο η τιμή του πετρελαίου παραμένει κάτω από τα 80 δολάρια το βαρέλι, δεν προκύπτει αντικειμενική αιτία για σοβαρές αυξήσεις σε καύσιμα και συναφείς τιμές. Με άλλα λόγια, το περιθώριο για πραγματική πίεση στο κόστος δεν είναι ακόμη εκεί — εκτός αν κάποιοι επιχειρήσουν να το δημιουργήσουν τεχνητά.

Έτσι, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η πορεία της κρίσης στη Μέση Ανατολή, αλλά και το κατά πόσο η εγχώρια αγορά θα αντέξει στον πειρασμό της «προληπτικής» ακρίβειας. Διότι πολλές φορές, οι μεγαλύτερες αυξήσεις δεν γεννιούνται στα πεδία των συγκρούσεων, αλλά στα γραφεία όσων βλέπουν ευκαιρία μέσα στην αβεβαιότητα.

topontiki.gr