Κωνσταντίνος Τασούλας: Πρόδρομος

Η ιδέα να ορίζει το Σύνταγμα τα… προγράμματα των κομμάτων – στην οικονομία κατά βάση, άρα σε όλα τα υπόλοιπα – είναι από τα πλέον παράδοξα της θητείας Μητσοτάκη στην κορυφή της Εκτελεστικής Εξουσίας…

Απροκάλυπτα είπε ότι στον Καταστατικό Χάρτη της χώρας «θα πρέπει, οπωσδήποτε, να προβάλλονται και δικλίδες που θα εγγυώνται τη μόνιμη δημοσιονομική ισορροπία, τη συνεπή κυβερνητική δράση, αλλά και την ορθότητα των κομματικών υποσχέσεων…».

Σχεδόν διαστροφικό: οι οικονομικές επιλογές των πολίτικων φορέων – επί της ουσίας η ιδεολογία τους – θα υποβάλλονται προεκλογικά για έγκριση το… Γενικό Λογιστήριο του Κράτους…

Πρακτικά οι εκλογές θα περιττεύουν, αφού όλα τα κόμματα θα είναι… ίδια και θα ασκούν την ίδια διακυβέρνηση, έχοντας περάσει από το προκρούστειο κρεβάτι της «δημοσιονομικής ομοιομορφίας». Σε τι είδους καθεστώς οδηγήσει αυτό που προκύπτει ευκρινώς;

Τώρα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναλαμβάνει πρωτοβουλίες – που δεν μπορούν με κανένα τρόπο να χωρέσουν στο πλαίσιο των συνταγματικών αρμοδιοτήτων του ως «ρυθμιστή του Πολιτεύματος».

Κατά τον συνταγματικό νομοθέτη «δεν έχει άλλες αρμοδιότητες παρά μόνο όσες του απονέμουν ρητά το Σύνταγμα και o νόμοι που είναι σύμφωνοί με αυτό».

Σίγουρα σ’ αυτές δεν περιλαμβάνεται να υποδεικνύει τους πολίτες να ψηφίσουν με «εθνικά κριτήρια, εκτός από τα προγραμματικά κριτήρια ή τα ιδεολογικά».

Το Σύνταγμα δεν προβλέπει «φιλοδοξίες του προέδρου». Ο Κώστας Τασούλας «φιλοδοξεί να εμπνεύσει ένα πνεύμα συνεννόησης στο πολιτικό τοπίο».

Και δυο πνεύματα. Αλλά ουδείς του ανέθεσε να ορίσει ως «ζητούμενο, το αποτέλεσμα των εκλογών να οδηγήσει σε τέτοιες εξελίξεις, που τα εθνικά κριτήρια και τα εθνικά προτάγματα δεν θα υπονομευθούν».

Όπως ουδείς και πάντως όχι το Σύνταγμα τού αναθέτει να διοχετεύει τους «φόβους του» για «μετεκλογική ασυνεννοησία».

Αυτά το Πολίτευμα τα αφήνει αποκλειστικά στην κρίση των πολίτων. Με την ψήφο τους αποφασίζουν αν θέλουν κυβέρνηση μονοκομματική ή συνεργασίας, ασυνεννοησία η ακόμη και ακυβερνησία. Για κάθε περίπτωση το Σύνταγμα μεριμνά επιμελώς, ώστε να μην υπάρχει καμία «ανησυχία».

Ο Κώστας Τασούλας μετά από διόλου ανέφελη πολιτική διαδρομή, κατέληξε μονοκομματικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Προβάλει ότι αυτό συνέβη γιατί η εκλογή του συνέπεσε με τις κινητοποιήσεις για τα… Τέμπη.

Αντιπαραθέτει επίσης ότι «όλοι οι προκάτοχοι του είχαν κομματική προέλευση». Όχι ακριβώς. Και πάντως αυτόν τον ψήφισε μόνο το κόμμα του. Και ένα χρόνο μετά η – χαμηλή – δημοτικότητά του δεν μετράται καν.

Θεωρεί ότι ασκεί τα καθήκοντά του «αντικειμενικά και αμερόληπτα», αλλά πιστεύει ότι «ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κέρδισε την ιδιότητα του Εθνάρχη» – και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος ήταν… «δάσκαλος του Γένους».

Όπως παλαιότερα ως – κακός, παρά την πολυκομματική ανάδειξη – Πρόεδρος της Βουλής αποφάνθηκε ότι «κρίνεται» αν ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε «δίκαια ή άδικα». Και ότι το 16 είναι τα 3/5 του 27 αν πρόκειται να εμποδιστεί η έρευνα για τις υποκλοπές.

Επίσης πιστεύει ότι το δικαίωμά του να συνομιλεί με όποιον κρίνει ο ίδιος, μπορεί να μετατρέπει το Προεδρικό Μέγαρο σε… κέντρο πολιτικών διεργασιών. Όπως φάνηκε να επιδιώκει με τις προσκλήσεις σε πρώην πρωθυπουργούς – καθ’ υπόδειξη του Μητσοτάκη και πάντως με την έγκρισή του. Που προβληθήκαν ως… άτυπη ανασύσταση του πρώην Συμβουλίου του Στέμματος.

Χωρίς προσχήματα, αποφαίνεται ότι… καλώς ο Πρωθυπουργός δεν ζητάει σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, αλλά προτιμάει τις κατ’ ιδίαν συναντήσεις – ώστε να λέει στον καθένα ό,τι νομίζει.

Όλα αυτά κρυμμένα πίσω από τις… καλές προθέσεις για «συνεννόηση», συνιστούν παρέμβαση στην πολιτική ζωή… υπέρ της κυβέρνησης.

Αυτό υπερβαίνει τον ρόλο του. Ο ανώτατος πολιτειακός παράγοντας ούτε σχολιαστής είναι ούτε διαιτητής, ή μεσολαβητής, μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων.

Πολύ περισσότερο δεν είναι προεκλογικός εισηγητής συναινέσεων για «πολιτική σταθερότητα» που έχουν στην ούγια τις πολιτικές θέσεις του Μητσοτάκη.

Με απλά λόγια: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί να εμφανίζεται ως… Ιωάννης ο Προδρόμος των επιδιώξεων του Πρωθυπουργού να κερδίσει τρίτη θητεία.

Καλώς ή κακώς, αυτό δεν αποτελεί εθνική προτεραιότητα…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr