Ο Μάρκο Ρούμπιο μαζεύει το χάος του Τραμπ – Το τέλος του πολέμου, η γέφυρα στον Πάπα και η μάχη με τον Βανς

Την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ συνέχιζε να ανεβάζει τους τόνους απέναντι στον Πάπα Λέοντα, κατηγορώντας ουσιαστικά τον προκαθήμενο της Καθολικής Εκκλησίας ότι υπονομεύει τη δυτική στάση απέναντι στο Ιράν, ένας άλλος άνθρωπος της αμερικανικής κυβέρνησης επιχειρούσε αθόρυβα να σβήσει τη φωτιά. Και αυτός δεν ήταν άλλος από τον Μάρκο Ρούμπιο.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών εξελίσσεται το τελευταίο διάστημα σε κάτι πολύ περισσότερο από έναν κλασικό επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας.

Σε μια κυβέρνηση όπου ο Τραμπ συχνά λειτουργεί με όρους πολιτικού σοκ, προσωπικών επιθέσεων και διαρκούς κλιμάκωσης, ο Ρούμπιο φαίνεται να έχει αναλάβει τον ρόλο του «θεσμικού σταθεροποιητή». Του ανθρώπου δηλαδή που επιχειρεί να μετατρέψει το χάος σε εφαρμόσιμη πολιτική και να καθησυχάσει συμμάχους, αγορές και διεθνείς παίκτες ότι εξακολουθεί να υπάρχει έλεγχος στο αμερικανικό κράτος.

Τέλος στην «Επική Οργή» και «αποστολή» στο Βατικανό

Η πιο χαρακτηριστική στιγμή ήρθε μετά τις αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράν και την επιχείρηση «Επική Οργή». Δεν ήταν ο ίδιος ο Τραμπ που εμφανίστηκε για να διαβεβαιώσει ότι οι ΗΠΑ δεν επιδιώκουν νέο κύκλο πολέμου στη Μέση Ανατολή – ήταν ο Ρούμπιο.

Εκείνος ανακοίνωσε ουσιαστικά το τέλος της επιχείρησης, ξεκαθαρίζοντας ότι «έχουμε ξεπεράσει ατή τη φάση» και ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα απαντούν μόνο αν δεχθούν επίθεση.

Η παρέμβασή του ερμηνεύθηκε από αρκετούς αναλυτές ως σαφές μήνυμα αποκλιμάκωσης, σε μια περίοδο όπου ακόμη και μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα υπήρχε φόβος για ανεξέλεγκτη στρατιωτική εμπλοκή.

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Ρούμπιο βρέθηκε στο Βατικανό σε μια επίσκεψη που σχεδόν όλα τα μεγάλα διεθνή μέσα περιέγραψαν ως προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Αγίας Έδρας. Reuters, Associated Press, Washington Post και Guardian μίλησαν ανοιχτά για «fence-mending visit», δηλαδή για αποστολή γεφύρωσης ενός πρωτοφανούς ρήγματος που άνοιξαν οι δημόσιες επιθέσεις του Τραμπ κατά του Πάπα Λέοντα.

Το παρασκήνιο ήταν εκρηκτικό. Ο Τραμπ είχε κατηγορήσει τον Πάπα ότι «θέτει σε κίνδυνο τους καθολικούς» με τις θέσεις του για το Ιράν, ενώ ο Λέων είχε απαντήσει εμμέσως πλην σαφώς ότι η Καθολική Εκκλησία αντιτίθεται εδώ και χρόνια στα πυρηνικά όπλα και στη λογική της στρατιωτικής κλιμάκωσης. Το κλίμα είχε επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο από τις αναφορές του Αμερικανού προέδρου ότι ο Ποντίφικας δήθεν διευκολύνει την ιρανική γραμμή, κάτι που το Βατικανό θεώρησε σχεδόν προσβλητικό.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, ο Ρούμπιο εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος της αποκλιμάκωσης.

Η συνάντηση με τον Πάπα κράτησε πολύ περισσότερο από το προβλεπόμενο, χαρακτηρίστηκε «θερμή» και «εγκάρδια» και συνοδεύτηκε από συμβολικές κινήσεις, όπως η ανταλλαγή δώρων και οι δημόσιες αναφορές στην ανάγκη ειρήνης και ανθρωπιστικής συνεργασίας.

Το βλέμμα στο 2028 – Ο «λογικός τραμπιστής» απέναντι στον Βανς

Το ενδιαφέρον όμως είναι αλλού. Ο Ρούμπιο δεν εμφανίζεται ως εσωτερικός αντίπαλος του Τραμπ. Δεν ακολουθεί τη γραμμή των παλιών ρεπουμπλικανών που προσπάθησαν να συγκρουστούν μετωπικά με το MAGA φαινόμενο και τελικά εξαφανίστηκαν πολιτικά.

Αντίθετα, προσπαθεί να οικοδομήσει ένα διαφορετικό προφίλ: Όχι του αντι-Τραμπικού, αλλά του «λογικού τραμπιστή». Του ανθρώπου που μπορεί να συνεχίσει το δόγμα America First χωρίς όμως τις συνεχείς εκρήξεις, τις αυτοσχεδιαστικές κρίσεις και τις προσωπικές συγκρούσεις που παράγει ο Τραμπ.

Και ακριβώς εκεί αρχίζει να αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον η συζήτηση για το 2028.

Τις τελευταίες εβδομάδες, αμερικανικά δημοσιεύματα μιλούν πλέον ανοιχτά για μια άτυπη μάχη διαδοχής στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικάνων ανάμεσα στον Μάρκο Ρούμπιο και τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς.

Η Washington Post έκανε λόγο για «Marcomentum», περιγράφοντας τη σταδιακή μετατροπή του Ρούμπιο σε πρόσωπο με προεδρική δυναμική, ενώ Reuters και NBC σημειώνουν ότι ο πόλεμος με το Ιράν ανέβασε σημαντικά το πολιτικό του εκτόπισμα.

Ο Βανς εξακολουθεί να θεωρείται ο καθαρόαιμος εκφραστής του MAGA πυρήνα. Είναι πιο ιδεολογικός, πιο συγκρουσιακός, πιο απομονωτιστής και βαθιά ταυτισμένος με τον πολιτισμικό πόλεμο που χαρακτηρίζει τον τραμπισμό.

Όμως αυτή ακριβώς η εικόνα φαίνεται να δημιουργεί ανησυχία σε τμήματα του ρεπουμπλικανικού κατεστημένου, σε δωρητές αλλά και σε διεθνείς συμμάχους των ΗΠΑ που αναζητούν μια πιο προβλέψιμη αμερικανική ηγεσία μετά τον Τραμπ.

Ο Ρούμπιο πατά ακριβώς πάνω σε αυτό το κενό. Διαθέτει εμπειρία εξωτερικής πολιτικής, εμφανίζεται θεσμικός, μιλά τη γλώσσα της κρατικής διαχείρισης και ταυτόχρονα αποφεύγει να έρθει σε ευθεία σύγκρουση με το MAGA ακροατήριο.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και δημοσιεύματα φιλικά προς τον Τραμπ παρουσιάζουν πλέον τον Ρούμπιο ως πιθανό «προεδρικό υλικό» ή ακόμη και ως ισορροπία απέναντι στον Βανς.

Στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπουμε ίσως είναι η πρώτη σοβαρή μάχη για τη μετα-Τραμπ εποχή. Και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ο ίδιος ο Τραμπ φαίνεται να κρατά ανοιχτές και τις δύο επιλογές. Ο Βανς κρατά συσπειρωμένο το σκληρό MAGA κίνημα. Ο Ρούμπιο καθησυχάζει το κράτος, τους συμμάχους και το πιο παραδοσιακό ρεπουμπλικανικό σύστημα.

Γι’ αυτό και η έντονη δραστηριότητα του Ρούμπιο το τελευταίο διάστημα ίσως δεν είναι απλώς μια προσπάθεια να «μαζέψει» τις κρίσεις του Τραμπ. Μπορεί να είναι η αρχή μιας πολύ μεγαλύτερης πολιτικής αποστολής: να αποδείξει ότι ο τραμπισμός μπορεί να συνεχιστεί και χωρίς το μόνιμο χάος του ίδιου του Τραμπ.

topontiki.gr