Οι κουκούλες που… είχαν ήδη πέσει

Υπήρξε μια εποχή που ολόκληρη η πολιτική ζωή της χώρας περιστρεφόταν γύρω από μία λέξη: «κουκούλες». Μας έλεγαν ότι οι προστατευόμενοι μάρτυρες της Novartis ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της Δημοκρατίας. Ότι έπρεπε να αποκαλυφθούν τα ονόματά τους. Ότι δεν μπορεί κάποιοι να καταθέτουν προστατευόμενοι από την Πολιτεία.

Η λέξη «κουκουλοφόρος» ακουγόταν καθημερινά από υπουργούς, βουλευτές και τηλεοπτικά πάνελ. Και ξαφνικά, χρόνια αργότερα, έρχεται ο Μάριος Σαλμάς από το βήμα της Βουλής και καταγγέλλει κάτι που, αν αποδειχθεί, ανατρέπει όλο εκείνο το αφήγημα.

Καταγγέλλει ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης γνώριζε την ταυτότητα του προστατευόμενου μάρτυρα Νίκου Μανιαδάκη, συνομιλούσε μαζί του και στη συνέχεια κατέθεσε ένορκη βεβαίωση υπέρ του σε δικαστική διαμάχη. Ισχυρισμοί εξαιρετικά σοβαροί, τους οποίους ο ίδιος ο Σαλμάς διατύπωσε δημόσια, και οι οποίοι πλέον αποτελούν αντικείμενο πολιτικής και δικαστικής αντιπαράθεσης.

Αν οι καταγγελίες αυτές είναι ψευδείς, η Δικαιοσύνη οφείλει να το αποδείξει. Αν όμως έχουν βάση, τότε προκύπτει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο. Πώς γίνεται ένας πολιτικός να απαιτεί καθημερινά να «πέσουν οι κουκούλες», όταν – σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται – γνώριζε ήδη ποιος βρισκόταν κάτω από μία από αυτές;

Δεν πρόκειται απλώς για μια αντίφαση. Πρόκειται για ζήτημα πολιτικής αξιοπιστίας. Γιατί άλλο είναι να λες ότι θέλεις να αποκαλυφθεί η αλήθεια και άλλο να γνωρίζεις ήδη μέρος αυτής, ενώ δημόσια παρουσιάζεις μια εντελώς διαφορετική εικόνα.

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί η στάση μεγάλου μέρους των μέσων ενημέρωσης. Οι καταγγελίες δεν έγιναν σε κάποιο περιθωριακό ιστολόγιο. Δεν γράφτηκαν ανώνυμα στα κοινωνικά δίκτυα. Διατυπώθηκαν μέσα στην ελληνική Βουλή από πρώην υπουργό και πρώην βουλευτή της ίδιας της Νέας Δημοκρατίας. Κι όμως, πέρασαν σχεδόν στα ψιλά. Σαν να μην ειπώθηκε τίποτα. Σαν να μην άξιζε καν να τεθούν δημόσια τα ερωτήματα.

Την ίδια στιγμή, η κυβερνητική πλειοψηφία υπερψήφισε την άρση της ασυλίας του Μάριου Σαλμά. Μάλιστα, σύμφωνα με όσα ο ίδιος ανέφερε, αρκετοί βουλευτές του είπαν κατ’ ιδίαν ότι διαφωνούν, αλλά «είναι κομματική γραμμή». Αν αυτό ισχύει, τότε γεννάται ακόμη ένα πολιτικό ερώτημα. Η κοινοβουλευτική ψήφος εκφράζει τη συνείδηση του βουλευτή ή την πειθαρχία του κόμματος;

Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει όταν διατυπώνονται καταγγελίες. Κινδυνεύει όταν οι καταγγελίες δεν εξετάζονται. Κινδυνεύει όταν ο δημόσιος διάλογος επιλέγει τι θα προβάλει και τι θα θάψει. Και κυρίως κινδυνεύει όταν οι πολίτες αρχίζουν να πιστεύουν ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά: ένα για τους απλούς ανθρώπους και ένα για τους ισχυρούς.

Η υπόθεση Novartis δεν έκλεισε επειδή κάποιοι το αποφάσισαν πολιτικά. Θα κλείσει μόνο όταν απαντηθούν όλα τα ερωτήματα. Χωρίς επιλεκτική μνήμη. Χωρίς κομματικές παρωπίδες. Και χωρίς… κουκούλες.

«Τελικά, ίσως το πραγματικό ερώτημα να μην είναι ποιος φορούσε κουκούλα. Ίσως το ερώτημα είναι ποιος γνώριζε τι κρυβόταν από κάτω και γιατί έκανε πως δεν ήξερε.»

Και τελικά, ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη πληγή της πολιτικής ζωής του τόπου. Δεν είναι μόνο οι καταγγελίες. Δεν είναι μόνο οι αντιφάσεις. Είναι η σιωπή.

Η σιωπή όταν οι καταγγελίες αφορούν τους «δικούς μας».

Η σιωπή όταν τα μέσα ενημέρωσης επιλέγουν να μην αναδείξουν όσα ειπώθηκαν μέσα στο ίδιο το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Η σιωπή όταν η κομματική πειθαρχία υπερισχύει της προσωπικής συνείδησης.

Για χρόνια οι πολίτες άκουγαν ότι η υπόθεση Novartis ήταν μια «σκευωρία». Σήμερα, όμως, η δημόσια συζήτηση δεν μπορεί να σταματά σε συνθήματα. Όταν διατυπώνονται τόσο σοβαρές καταγγελίες από έναν πρώην υπουργό και πρώην βουλευτή του ίδιου του κυβερνώντος κόμματος, η Δημοκρατία απαιτεί απαντήσεις. Όχι αποσιώπηση.

Γιατί η αλήθεια δεν φοβάται ούτε τις ερωτήσεις ούτε τη Δικαιοσύνη. Τις φοβάται μόνο όποιος δεν θέλει να δοθούν απαντήσεις. Και ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη ειρωνεία της υπόθεσης να είναι αυτή: Εκείνοι που ζητούσαν να πέσουν οι κουκούλες, καλούνται σήμερα να απαντήσουν αν γνώριζαν εξαρχής ποιος βρισκόταν πίσω από αυτές.

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από νέες κομματικές συγκρούσεις. Έχει ανάγκη από μία απλή λέξη, που δυστυχώς λείπει όλο και περισσότερο από τη δημόσια ζωή:

ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ

Άγγελος Αγραφιώτης

Υποψήφιος Βουλευτής ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ

Μαγνησίας