«Εδοξάσθη κρυπτομένη και εγελοιοποιήθη εμφανιζόμενη»: Το άδοξο βήμα της Μ. Καρυστιανού

Μαρία Καρυστιανού. Είδωλο.  Ιδρύει κόμμα, κατεβαίνει στις εκλογές, τα πλήθη των διαδηλώσεων για τα Τέμπη την αποθεώνουν και την ψηφίζουν για πρωθυπουργό, σχηματίζει κυβέρνηση, οι ένοχοι τιμωρούνται, η αλήθεια λάμπει και το πολιτικό σύστημα πεθαίνει.

Κάπως έτσι άρχιζε και τέλειωνε το αφήγημα της Μαρίας Καρυστιανού πριν από μήνες. Και μετά ξύπνησε.

Το κόμμα που ανακοίνωσε πρακτικά δεν υπάρχει και είναι αμφίβολο αν θα φτάσει ως τις εκλογές. Η στήλη είχε επισημάνει εξ αρχής το πρόβλημα: «Μαρία, άστο, δεν τό ’χεις». Η πρώτη προσγείωση της Καρυστιανού έγινε όταν οι συγγενείς των θυμάτων την καθαίρεσαν από πρόεδρο του Συλλόγου τους, με αρχαιρεσίες στις οποίες η ίδια δεν πήγε καν να ψηφίσει.

Η ιστορία άρχισε να επαναλαμβάνεται με τον τρόπο που ο Γεώργιος Παπανδρέου παρουσίαζε την αποκαθήλωση του θρυλικού στρατηγού Γρίβα: «Εδοξάσθη κρυπτόμενος και εγελοιοποιήθη εμφανιζόμενος».

Η Καρυστιανού δοξάστηκε ως σύμβολο του δράματος που προκάλεσε η φονική σύγκρουση δύο τρένων, για την οποία η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή έδειξε σπουδή συγκάλυψης. Η κοινωνία, συνδυάζοντας την αντίθεσή της συνολικά στην κυβερνητική συμπεριφορά με την ανάγκη να βγει από την ακινησία που της επέβαλε η καραντίνα, ξεχύθηκε στα συλλαλητήρια διαμαρτυρίας.

Εκ των πραγμάτων, για δύο χρόνια κεντρικό πρόσωπο επί σκηνής ήταν η φωτογενής εκπρόσωπος των συγγενών. Αλλά δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος. Μετατρέποντας φιλάρεσκα σε προσωπικό προνόμιο τη συμπαράσταση του πλήθους, έχασε το μέτρο και έκανε το άλμα στην πολιτική. Χωρίς τη συγκρότηση που προϋποθέτει η παρουσία στον δημόσιο χώρο, εξέπεμπε μόνο πάθος, εικόνα και σχεδόν λούμπεν λόγο. Ως «μάνα της Μάρθης», αφήνοντας στη σκιά όσους επίσης έχασαν τα παιδιά τους.

Αυτοβούλως ή υπό την επήρεια της πονηρίας κάποιων που την περιέβαλαν, είδε τον εαυτό της στο βάθρο του λυτρωτή της κακοδαιμονίας του λαού. Και άρχισε να ζητάει την πολιτική εξουσία, ως καθαρτήρια επιλογή των ψηφοφόρων.

Ο μιντιακός Μινώταυρος, μόλις τελείωσε με τον Κασσελάκη, έπιασε το «κόμμα Καρυστιανού», προτού καν το αναγγείλει η ίδια, με φόντο την απώλεια 57 ανθρώπων και την κυβερνητική σπουδή να συσκοτίσει τις πολιτικές ευθύνες.

Η βοή του πλήθους έφτανε στην παιδίατρο από τη Θεσσαλονίκη ως προανάκρουσμα επικράτησης. Απολάμβανε ως κατάκτησή της τη δημοσιότητα που της παρείχε η επικαιρότητα, για διαφορετικούς λόγους από όσους νόμιζε.

Δίπλα της ένας κύκλος ακροδεξιών, εθνοκάπηλων και φανατικά θρησκευόμενων διεκδίκησε ρόλο πολιτικής ηγεσίας, αποκρούοντας όσους μπορούσαν να τη μετατρέψουν σε πολιτικό πρόσωπο, από τον Καραχάλιο έως τον Αυγερινό.

Ο πρώτος έφυγε τρέχοντας, όταν η επικοινωνιακή γνώση του βρέθηκε απέναντι σε καλόγριες, ξόρκια και κομποσκοίνια, αλλά και σε αποτυχούσα πολιτεύτρια της «Νίκης», που έχει ρόλο μαριονετίστα της λαοφιλούς Μαρίας.

Ο δεύτερος ανακάλυψε ότι υπήρχε «ιερό» άβατο για τον ίδιο και η αποχώρησή του έδωσε τέλος στη φημολογία ότι ο Πούτιν ανασταίνει το «Ρωσικό» κόμμα του Κολοκοτρώνη. Η Καρυστιανού κινείται στην επικράτεια ως αρχηγός κόμματος. Αλλά με την ιαχή «Λάρισα ερχόμαστε» αφήνει πίσω τη «χαροκαμένη μάνα» και τα συμφραζόμενα του πένθους, όπως την αποδοκίμασε οργισμένος ο Νίκος Πλακιάς.

Ο Δον Κιχώτης έμεινε στους αιώνες από τον Θερβάντες κυνηγώντας ανεμόμυλους, επειδή το κίνητρό του ήταν η ιπποσύνη και δίπλα του είχε τον άδολο Σάντσο Πάντσα.

Αν η «πολιτική» μετάλλαξη της Μαρίας Καρυστιανού, με την καθοδήγηση μιας δικηγόρου εκκλησιαστικών κύκλων, της εξασφαλίζει αθανασία, θα είναι σαν του Καματερού και του Δελαπατρίδη… Ο μύθος ακυρώνεται από τη δημιουργό του. Η «μάνα των Τεμπών» έχασε ήδη τη μάχη με τους δικούς της ανεμόμυλους και υπάρχει πλέον ως ένα πεσμένο είδωλο.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr