Γιώργος Γεραπετρίτης: Υδρογόνο

Δεν ξέρουμε αν η συνέντευξη έγινε «ζωντανά» με μαγνητόφωνο, ή αν προέκυψε με την –καθόλου δημοσιογραφική– μέθοδο: σου στέλνω γραπτά τις ερωτήσεις και επιστρέφεις –όσες– απαντήσεις θέλεις. Στο τέλος βγάζουμε και μια αναμνηστική φωτογραφία.

«Το Βήμα» διέθεσε τη μισή πρώτη σελίδα της κυριακάτικης έκδοσης για την προβολή της συνέντευξης. Και τίμησε τον Γιώργο Γεραπετρίτη με τον διευθυντή του και όχι με τον διαπιστευμένο συντάκτη του. Αν ζούσε βέβαια ο Στάθης Ευσταθιάδης, θα ήταν αδιανόητο.

Αλλά ο υπουργός Εξωτερικών δεν δικαίωσε την τιμή: ούτε μια είδηση δεν προκύπτει από τις απαντήσεις του.

Προκύπτει όμως η δυστυχία του να είσαι επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, αλλά την εξωτερική πολιτική να την ασκεί προσωπικά και ερήμην σου ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως ΙΧ προνόμιό του.

Για τα τρέχοντα θέματα το «αφεντικό» είναι η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου –ως μόνιμη υφυπουργός πλέον– της Οικογένειας. Εξαρχής είχε εκχωρήσει αρμοδιότητες που κατά παράδοση –και για λόγους κύρους και ουσίας– ασκεί ο επικεφαλής της πολιτικής ηγεσίας.

Αλλά ο Γεραπετρίτης –ως εξωκοινοβουλευτικός και «ξένος» με το χαρτοφυλάκιο– φυλάει τις πλάτες του, κυρίως στα ελληνοτουρκικά. Πολύ περισσότερο όταν το συνοδεύει η δήλωση: «Αν είναι να αφήσω μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου για τις επόμενες γενιές… ας χαρακτηριστώ και μειοδότης».

Στο «Βήμα» απαντάει ως… υπηρεσιακός. Σε ό,τι συνιστά πραγματική ερώτηση, απλώς δεν απαντάει ή προτιμάει στομφώδεις διατυπώσεις του τύπου: «πολυεπίπεδη ισχυροποίηση της Ελλάδας». Αμφότερα περασμένα με το γνωστό απορρυπαντικό που «την κάνει αόρατη».

Όταν επιμένει ότι επί Μητσοτάκη «η Ελλάδα αναπτύχθηκε διπλωματικά και σήμερα βρίσκεται στο απόγειο της ισχύος της» και «διευρύναμε το διπλωματικό μας αποτύπωμα παντού στον κόσμο», κατεβαίνουν τα μολύβια.

Ειδικά όταν μιλάει για «στρατηγικές συμμαχίες» με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, που πρωταγωνιστεί στη «Συμφωνία της Μέκκας», και η Αίγυπτος, που θέλει να ενταχθεί. Ή όταν θεωρεί τη «Διακήρυξη των Αθηνών» ως «δομημένο διάλογο» που «λειτούργησε ως δίαυλος αποσυμπίεσης για τις σχέσεις των δύο χωρών». Τι καλά να το είχε εξηγήσει και στον Ερντογάν.

Σημείωση: Ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας κάνει μια διαπίστωση που θα ήταν καλύτερα να θεωρηθεί αβλεψία: αναγνωρίζει στην Τουρκία «ρητή αποδοχή από την Τουρκία των παγκοσμίως αναγνωρισμένων αρχών του Διεθνούς Δικαίου».

Από την Τουρκία; Ή ο ίδιος δεν ξεχωρίζει τα λόγια από την πράξη ή κάποιος θα το έλεγε «ξέπλυμα». Λίγο άκομψο τις ημέρες που απομακρύνονται οι Patriot από την ιδιαίτερη πατρίδα του –δίκην άδηλης αποστρατιωτικοποίησης.

Οι θεωρίες ότι «οι ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο συνιστούν αντίδραση σε δικές μας πρωτοβουλίες» –και όχι θεμελιώδεις αναθεωρητικές επιλογές σε βάρος της Ελλάδας– θα άφηναν άναυδο αρχάριο διπλωμάτη.

Το ότι οι πρωτοβουλίες της Άγκυρας στην περιοχή «εντάσσονται σε ευρύτερη απόπειρα να οικοδομήσει προφίλ περιφερειακής δύναμης με ισχυρή αμυντική βιομηχανία και παρουσία σε άλλες χώρες» απλώς δεν είναι «απόπειρα»: ισχύουν ήδη –και δεν μπορεί να μην το διαπιστώνει ο υπουργός Εξωτερικών…

Ότι «στις σχέσεις με το Ισραήλ η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι πολυεπίπεδη και διατηρεί ανοικτούς διαύλους τόσο με το Ισραήλ όσο και με τον αραβικό κόσμο» είναι απλώς δούλεμα. Τουλάχιστον κάποιος πρέπει να του μιλήσει για τις σχέσεις Μητσοτάκη-Νετανιάχου.

Από μια άποψη, η συνέντευξη αντιπροσωπεύει πλήρως τον υπουργό Εξωτερικών: δεν προκύπτουν απαντήσεις σε τίποτε. Και στο τέλος καταλαβαίνεις ότι ο Γεραπετρίτης και η αντίληψή του για την εξωτερική πολιτική έχουν τις χαρακτηριστικές ιδιότητες του υδρογόνου:

– Άχρωμο, άοσμο και άγευστο.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr

ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI