Βαγγέλης Βενιζέλος: Σέλφι

Τι είναι το ΠΑΣΟΚ; Το κόμμα που άλλαξε τον τρόπο άσκησης της πολιτικής στην Ελλάδα; Οι κυβερνήσεις που μοίραζαν στους πολλούς λεφτά αβέρτα-κουβέρτα; Η πραγματική Μεταπολίτευση; Μην είναι τ’ άπαρτα ψηλά βουνά;

Μην το κουράζουμε: το ΠΑΣΟΚ ήταν το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου και όλα παίρνουν πιστοποίηση με αναφορά στον ίδιο.

Το εσωτερικό ξεκαθάρισμα της δεκαετίας του 1970, ο κυβερνητικός θρίαμβος της επόμενης, η ήττα και η επιστροφή της μεθεπόμενης, η «χορηγούμενη» διαδοχή από τον Σημίτη, που εγκατέστησε συγκοινωνούντα δοχεία με τη διαπλοκή…

Η αντιδημοκρατική άσκηση κληρονομικού δικαιώματος –το κατέστρεψε μαζί με τη χώρα–, το κληρονομικό δικαίωμα Β’ κατηγορίας που άσκησε η Φώφη –το βρήκε στη γωνία–, η σχεδόν δυσφημιστική αυτοπαρουσίαση του Ανδρουλάκη ως «επιγόνου» –που έφτασε ως τη μεταφορά έδρας της επετείου– το κρατάει δεμένο…

Τρεις δεκαετίες χωρίς τον Ανδρέα και όλοι προβάλλουν μια σχέση μαζί του. Είτε έμειναν αφοσιωμένοι σε ό,τι ενσάρκωσε, είτε αφού ευεργετήθηκαν τον μαχαίρωσαν, είτε εμπορεύτηκαν τα κειμήλια, είτε σταδιοδρόμησαν υποβασταζόμενοι από κέντρα που βυσσοδομούσαν εναντίον του…

Π.χ. αναφέρεται στον Παπανδρέου ο Λαλιώτης, που διαθέτει περγαμηνές –παρ’ ότι πρωταγωνίστησε στη συνωμοσία του Πεντελικού– αλλά και η Διαμαντοπούλου που «ακολούθησε» και πούλησε δύο Παπανδρέου, ακόμη και ο –αιωνόβιος σήμερα– Αυγερινός, που άθροιζε διορισμούς και επέστρεψε χολή και όξος.

Στην 52η ιδρυτική επέτειο, ξεχώρισε η παρέμβαση του Βαγγέλη Βενιζέλου, που δεν είχε καμία αναφορά στον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ανιστόρητο, αλλά εξηγήσιμο. Ανακάλυψε το ΠΑΣΟΚ με δεκαπέντε χρόνια καθυστέρηση, καθώς στα πρώτα υπήρξε φανατικός αντιπαπανδρεϊκός: ως πρόεδρος της ΕΦΕΕ ο Τζουμάκας τον απέβαλε από συνεδρίαση για τους χαρακτηρισμούς εναντίον του.

Τελικά έγινε Σαούλ και ήταν ο μόνος που μπορούσε πραγματικά να τον διαδεχθεί. Για έναν απλό λόγο: είχε τα περισσότερα προσόντα από τους πολιτικούς της γενιάς του – όπως ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ της δικής του.

Ο Παπανδρέου το διέκρινε – και το ενέκρινε, αλλά από τη δική του σκοπιά: «Δεν θέλει να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, αλλά αρχηγός οποιουδήποτε κόμματος», είπε στον Χυτήρη.

Το «σύνδρομο του Αννίβα» τον έβγαλε από την κούρσα το 2004 –όταν μπορούσε να χαλάσει τα σχέδια Σημίτη – Γ. Παπανδρέου.

Συνθηκολόγησε υποτακτικά με ανεπάρκεια του φυσικού κληρονόμου, τον διαδέχθηκε ταπεινωτικά και τελικά υπήρξε θύμα του: ο νεότερος Παπανδρέου του φόρτωσε εκλογικά το Μνημόνιο και –με διάσπαση– το χειρότερο ποσοστό στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Έτσι τον «αχρήστεψε» για τη συνέχεια…

Σήμερα ο Βενιζέλος δείχνει ότι βιώνει τραυματικά την απουσία ιδρυτικής ουσίας μέσα του: αξιολογεί το ΠΑΣΟΚ αποσιωπώντας τον δημιουργό του! Για τον οποίο είχε πει: «ο πραγματικός Παπανδρέου είναι ο ιστορικός Παπανδρέου».

Στη δήλωσή του συνδέει τη «μεταπολιτευτική περίοδο» –της απουσίας του ιδίου– με τη «δοκιμασία της οικονομικής κρίσης» –όπως μεταμφιέζει την ευθύνη του ΠΑΣΟΚ στη χρεωκοπία– και τελικά του προσδίδει «ωριμότητα» που φέρνει στα μέτρα του.

– «Η δοκιμασία αυτή μείωσε τα εκλογικά, αλλά αύξησε τα ιστορικά μεγέθη του ΠΑΣΟΚ της ευθύνης, του εθνικού και όχι του κομματικού προστάγματος». Ευκρινέστερη «σέλφι» δεν θα μπορούσε να υπάρχει.

Με την άνεση της γλωσσοπλαστικής ευστροφίας του βάζει και λεζάντα: «Αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι θεσμικό και επίκαιρο, προγραμματικό και υπεύθυνο», «εγγυητής ενός αξιακού συστήματος που δοκιμάζεται πανταχόθεν» και «συνεπώς» είναι «πάλι αναγκαίο».

Το πιάσαμε το υπονοούμενο: δεν μιλάει για τον Ανδρουλάκη αλλά για τη σύντομη θητεία του στην ηγεσία, ως διάδοχος του λάθος Παπανδρέου.

Ο πιο ταλαντούχος πολιτικός στο μετα-παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ κάνει λάθος με το φωτοστέφανο των επιλογών του: τίποτε από όσα έκανε το ΠΑΣΟΚ μετά τον Παπανδρέου δεν θα έκανε ποτέ ο Παπανδρέου.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ//ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ