Και άγνοια και πρόκληση: Βλέπουν κίνηση στους δρόμους και νομίζουν ότι οι πολίτες έγιναν… Κροίσοι

Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Σπύρος Κουλκουδίνας κοίταξε τη γεμάτη λεωφόρο Συγγρού και βρήκε, όπως φαίνεται, έναν νέο τρόπο να μετρά την οικονομική αντοχή των πολιτών. «Η κίνηση στους δρόμους είναι ένας δείκτης», είπε, για να προσθέσει ότι όποιος δεν αντέχει να δίνει δέκα ευρώ την ημέρα για βενζίνη μπορεί να χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Από τη θέση του οδηγού έως το συμπέρασμα ότι ο κόσμος αντέχει τους φόρους στα καύσιμα, η απόσταση αποδείχθηκε για τον βουλευτή πολύ μικρή.

Για τον εργαζόμενο που βρίσκεται κάθε πρωί στην ίδια λεωφόρο, η απόσταση είναι μεγαλύτερη και συνήθως μετριέται σε χρόνο, χρήμα και εξάντληση. Το αυτοκίνητο που βλέπει ο κ. Κουλκουδίνας μπορεί να μεταφέρει έναν άνθρωπο στη δουλειά του, κάποιον που μόλις τελείωσε τη βάρδιά του ή έναν γονέα που πρέπει να συνδυάσει εργασία και οικογενειακές υποχρεώσεις. Το ότι πληρώνει τη βενζίνη σημαίνει πως δεν μπόρεσε να αποφύγει τη δαπάνη. Δεν σημαίνει πως την πληρώνει άνετα.

Στην ίδια λογική εντάσσεται και η δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών Χάρη Θεοχάρη, ο οποίος, μιλώντας για την ακρίβεια, είπε ότι «έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη, υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες». Όταν ένας κυβερνητικός παράγοντας αντιπαραθέτει τον άνθρωπο που δυσκολεύεται να πληρώσει τις ανάγκες του με τον «νοικοκύρη», δεν περιγράφει την οικονομία. Υποτιμά την αγωνία του πρώτου και αφήνει να εννοηθεί ότι η δυσκολία του είναι προσωπική αποτυχία. Είναι η ίδια αντίληψη που βλέπει ένα αυτοκίνητο κολλημένο στην κίνηση και φαντάζεται έναν οδηγό που του περισσεύουν χρήματα για βενζίνη.

Η συμβουλή για τα λεωφορεία και η πραγματική διαδρομή

Η υπόδειξη «πάρτε τα μέσα» ακούγεται ακόμη πιο προκλητική όταν απευθύνεται σε ανθρώπους που γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε πολιτικό τις διαθέσιμες επιλογές τους. Δεν περίμεναν έναν βουλευτή να τους ενημερώσει ότι υπάρχουν λεωφορεία. Ξέρουν πού βρίσκεται η στάση, πόσο περιμένουν, πόσες αλλαγές χρειάζονται και τι ώρα πρέπει να φύγουν από το σπίτι για να φτάσουν εγκαίρως στη δουλειά τους.

Για αρκετές διαδρομές στην Αθήνα, ιδίως ανάμεσα σε περιοχές που δεν συνδέονται άμεσα με μέσο σταθερής τροχιάς, οι δημόσιες συγκοινωνίες παραμένουν μια δύσκολη καθημερινή λύση. Ακόμη και όταν το αυτοκίνητο κοστίζει πολύ περισσότερο, η επιλογή του μπορεί να εξασφαλίζει ότι ο εργαζόμενος δεν θα αργήσει, δεν θα χρειαστεί πολλαπλές μετεπιβιβάσεις και θα προλάβει να επιστρέψει στο σπίτι του σε λογική ώρα. Αν η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να αφήσουν περισσότεροι πολίτες τα ΙΧ, οφείλει να τους προσφέρει συγκοινωνίες στις οποίες μπορούν να βασιστούν.

Ούτε, βέβαια, η συμφόρηση αποτυπώνει από μόνη της πόσο συχνά μετακινείται κάθε οδηγός. Ένα οδικό δίκτυο με περιορισμένη χωρητικότητα, η συγκέντρωση δραστηριοτήτων στην Αττική και η πρόσθετη εποχική πίεση από επισκέπτες μπορούν να γεμίζουν τους ίδιους δρόμους, ακόμη κι αν νοικοκυριά έχουν ήδη περικόψει άλλες μετακινήσεις. Μια φωτογραφία μποτιλιαρίσματος δεν είναι έρευνα για τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Τα στοιχεία που δεν φαίνονται από τη Συγγρού

Υπάρχει και ένας δείκτης πιο αξιόπιστος από όσα είδε ένας βουλευτής έξω από το παράθυρο. Σύμφωνα με τα οριστικά στοιχεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού, οι εισπράξεις από τους Ειδικούς Φόρους Κατανάλωσης στο πρώτο οκτάμηνο του 2026 ήταν 230 εκατ. ευρώ χαμηλότερες από τον στόχο. Η υστέρηση των εσόδων από τον ΕΦΚ ενεργειακών προϊόντων συνδέεται προφανώς με τη συγκράτηση της κατανάλωσης καυσίμων.

Η υστέρηση από τον στόχο δεν μετρά πόσες διαδρομές ακυρώθηκαν ούτε επιτρέπει να ισχυριστεί κανείς ότι κάθε αυτοκίνητο κινείται λιγότερο. Αρκεί όμως για να γκρεμίσει τη βεβαιότητα ότι οι γεμάτοι δρόμοι αποδεικνύουν ανεξάντλητη αντοχή στις τιμές. Ακόμη και το δημοσιονομικό επιχείρημα χρειάζεται περισσότερη προσοχή από ένα βλέμμα στην κίνηση.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τον υψηλότερο ΕΦΚ στη βενζίνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για έναν εργαζόμενο, επομένως, το καθημερινό γέμισμα του ρεζερβουάρ δεν είναι μικρή ενόχληση που λύνεται με μια συμβουλή. Μπορεί να σημαίνει λιγότερα χρήματα για άλλες ανάγκες του σπιτιού, ώστε να εξακολουθήσει να πηγαίνει στη δουλειά του.

Αυτό είναι το πιο ενοχλητικό στοιχείο σε τέτοιες δηλώσεις. Το ότι ένας πολίτης καταφέρνει να πληρώνει έναν βαρύ φόρο επειδή πρέπει να μετακινηθεί δεν δίνει στο κράτος το δικαίωμα να αντιμετωπίζει την ανάγκη του ως απόδειξη ευημερίας. Και ασφαλώς δεν επιτρέπει σε κυβερνητικά στελέχη να βαφτίζουν «γκρίνια» τη διαμαρτυρία εκείνου που πληρώνει ακριβά για να φτάσει απλώς στη δουλειά του

topontiki.gr