Μάρκο Ρούμπιο: Λάφυρα

Ένας τρόπος βαθμολόγησης της βαρύτητας που αποδίδει η αμερικανική διπλωματία σε κάθε ελληνική κυβέρνηση είναι το επίπεδο αξιωματούχου στον οποίο αναθέτει τον «χειρισμό» των ελληνικών πραγμάτων.

Όσο πιο εύκολα ευθυγραμμίζεται η Αθήνα στις υπερατλαντικές υποδείξεις, τόσο στις «διαπραγματεύσεις» κατεβαίνει το επίπεδο εκπροσώπησης από αμερικανικής πλευράς.

Οι προσκλήσεις πρωθυπουργών στον Λευκό Οίκο, απλώς επικυρώνουν τη «δουλειά» που έχουν κάνει οι Αμερικανοί πρέσβεις και οι ειδικοί «απεσταλμένοι» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Για να μείνουμε σε πρόσφατα παραδείγματα, την κυβέρνηση Καραμανλή είχε χρεωθεί ο υφυπουργός Εξωτερικών Μάθιου Μπράιζα, με αποστολή: κόψτε τις σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα. Ο Καραμανλής τον «έγραψε» και επειδή το πνεύμα όσων αποδίδονται σήμερα στην Γκιλφόιλ προϋπήρχε, δεν μακροημέρευσε.

Στο αρχείο του υπάρχει επιστολή Μπράιζα —τον Δεκέμβριο του 2008— με περίσσευμα… ιμπέριουμ: ή μεθ’ ημών ή καθ’ ημών. Και στο υπουργείο Εξωτερικών τηλεγράφημα από τον πρέσβη στην Ουάσιγκτον Αλέξανδρο Μαλλιά – που μεταφέρει την «οργή» του Αμερικανού Μπράιζα για τον αγωγό που συμφωνήθηκε με τον Πούτιν: «Πρόκειται για ολέθρια ενέργεια του πρωθυπουργού Καραμανλή. Τουλάχιστον να μας είχατε στείλει προειδοποίηση…».

Μετά τον Καραμανλή, τόσο από τη ΝΔ όσο και από το ΠΑΣΟΚ διαγράφηκε η άσκηση διπλωματίας με πώληση λιμανιών στους Κινέζους και ενεργειακές συμφωνίες με τη Ρωσία.

Τις κυβερνήσεις Τσίπρα χειριζόταν ο πρέσβης Τζέφρι Πάιατ, στον οποίο αποδίδεται η θεμελίωση της αμερικανοποίησης του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης —που ολοκλήρωσε η ΝΔ. Η θριαμβολογία για… αντι-τουρκική επιτυχία, ήταν απλώς ψευδής: η Ρωσία ήταν στόχος. Με μόνιμη επωδό την αποκοπή από τους ενεργειακούς πόρους της Ρωσίας.

Το 2020 βρέθηκε στην Αθήνα ο Μάικ Πομπέο —υπουργός Εξωτερικών στην πρώτη θητεία Τραμπ— τάχα για τη Σούδα. Η πίεση ήταν σε δύο άλλα μέτωπα: όχι τεχνολογία 5G από την Κίνα -γιατί «είναι κατασκοπευτικό εργαλείο» του στρατού της- και διάλογο με τη Τουρκία, με «μείωση του στρατιωτικού αποτυπώματος στο Αιγαίο» —διάβαζε: «αποστρατικοποίηση» ελληνικών νησιών.

Στην τρέχουσα θητεία του, ο Τρaμπ αγνοεί την ελληνική κυβέρνηση. Οσάκις διασταυρώνεται με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον σνομπάρει —ενώ δηλώνει πάντα «φίλος και θαυμαστής» του Ερντογάν.

Όταν ήλθε στη γειτονική Τουρκία για το ΝΑΤΟ, απέρριψε ακόμη και το δέλεαρ να μιλήσει με φόντο τον Παρθενώνα. Και τώρα στέλνει στην Αθήνα τον Νο3 του —μετά τον ίδιο και τον Βανς.

Ο Μάρκο Ρούμπιο φιλοδοξεί να γίνει αφεντικό στον Λευκό Οίκο και του χρειάζονται λάφυρα από τις χώρες αμερικανικής επικυριαρχίας. Στην Ελλάδα θα τα επιδιώξει στα συνήθη μέτωπα: αγορά περισσότερης ενέργειας από τις ΗΠΑ, νέες αγορές όπλων —μέρος των οποίων θα καταλήξει στην Ουκρανία— και «επίλυση διαφορών», με την Τουρκία. Αν μπει και το Κυπριακό σε τροχιά «επίλυσης», θα είναι θρίαμβος.

Ως Πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε «καλή» αρχή με τον Τραμπ το 2020, αλλά την κατέστρεψε όταν ο Μπάιντεν φωταγώγησε για χάρη του το Κογκρέσο.

Πλέον, οσάκις ο ημιπαράφρων πλανητάρχης ερωτάται για τον δικό μας, απαντάει αδιάφορα: «φοβερός τύπος», «καλός άνθρωπος», «φανταστική η Ελλάδα». Όλο λάδι και από τηγανίτα τίποτε —συνάντησή τους δεν προβλέπεται.

Είναι κακή ιδέα να την επιδιώξει ο Πρωθυπουργός, ως προεκλογικό όπλο του, επιτρέποντας στον φιλόδοξο Αμερικανο-κουβανό επισκέπτη να επιστρέψει στην Ουάσιγκτον με ελληνικά λάφυρα.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr

AP Photo/Fernando Vergara