«Φάμπρικα» εκατομμυρίων στις μετακινήσεις της ΕΛ.ΑΣ. – Οι αποσπάσεις που κοστίζουν πάνω από 100 εκατ. ευρώ τον χρόνο και το δημόσιο χρήμα που χάνεται

Σε έναν κατεξοχήν επιχειρησιακό Οργανισμό – Σώμα Ασφαλείας, όπως η Ελληνική Αστυνομία, που λειτουργεί με στρατιωτική οργάνωση, κάθε μετακίνηση προσωπικού θα έπρεπε να υπαγορεύεται από έναν και μόνο στόχο: Την κάλυψη πραγματικών υπηρεσιακών αναγκών και την ενίσχυση της ασφάλειας των πολιτών.

Όταν, όμως, οι μετακινήσεις και οι αποσπάσεις αστυνομικού προσωπικού μετατρέπονται σε έναν διαρκή και πολυδάπανο μηχανισμό αλληλοκάλυψης υπηρεσιακών κενών, τότε το ζήτημα δεν είναι πλέον απλώς διοικητικό.

Είναι ζήτημα δημοσίου χρήματος, ορθολογικής διοίκησης και λογοδοσίας.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που έχουν διατυπωθεί για το συνολικό κόστος των αποσπάσεων με δαπάνες του Δημοσίου, η ετήσια οικονομική επιβάρυνση φέρεται να ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια ευρώ.

Εάν το συγκεκριμένο μέγεθος ανταποκρίνεται στην πραγματική δημοσιονομική επιβάρυνση, τότε μιλάμε για ένα ποσό που δεν μπορεί να περνά απαρατήρητο.

Ένας φαύλος κύκλος μετακινήσεων

Το πλέον οξύμωρο είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις δημιουργείται ένας πραγματικός κύκλος αλληλοεξαρτώμενων μετακινήσεων.

Αστυνομικοί από επαρχιακές υπηρεσίες αποσπώνται προς τη Θεσσαλονίκη ή άλλες μεγάλες πόλεις, την ίδια ώρα που αστυνομικοί πχ από τη Θεσσαλονίκη ή τις πόλεις που ενισχύονται, στέλνουν αυτές οι περιοχές με τη σειρά τους, αποσπάσεις σε άλλες περιοχές, δηλαδή στις οι ίδιες περιοχές που ενισχύονται, στέλνουν και αυτές, ταυτόχρονα αποσπάσεις αλλού και όλοι βέβαια μετακινούνται με δαπάνες του πολύπαθου Δημοσίου.

Για παράδειγμα, πηγαίνουν Αστυνομικοί με πολυδάπανη απόσπαση, με κόστος περίπου 4.000 ευρώ ανά μήνα από Κοζάνη ή Δράμα ή Φλώρινα στη Θεσσαλονίκη και, συγχρόνως ταυτόχρονα, από τη Θεσσαλονίκη αποσπούνται σε νησιωτικές περιοχές!

Και εδώ γεννάται ένα αυτονόητο ερώτημα:

Γιατί να μετακινούνται δύο αστυνομικοί, όταν θα μπορούσε να μετακινηθεί ένας;

Εάν ένας αστυνομικός από περιοχή της Βόρειας Ελλάδας πρόκειται να αποσπαστεί σε νησιωτική ή άλλη υπηρεσία όπου υπάρχει ανάγκη, ενώ την ίδια χρονική περίοδο ένας δεύτερος αστυνομικός μετακινείται από την περιοχή αυτή προς τη Βόρεια Ελλάδα, τότε η διοίκηση οφείλει να εξετάσει εάν υπάρχει δυνατότητα διαφορετικού σχεδιασμού.

Γιατί διαφορετικά το Δημόσιο πληρώνει δύο μετακινήσεις, δύο διαμονές, δύο σειρές ημερήσιων αποζημιώσεων και πολλαπλές συναφείς δαπάνες, αντί να καλύψει την πραγματική ανάγκη με τον οικονομικότερο δυνατό τρόπο.

Αυτό δεν είναι απλώς θέμα λογιστικής.

Είναι θέμα διοικητικού σχεδιασμού.

Εκατό εκατομμύρια ευρώ δεν είναι «λεπτομέρεια»

Αν ως βάση συζήτησης ληφθεί το ποσό των 100 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως και ένας συνολικός αριθμός περίπου 55.000 αστυνομικών, προκύπτει μια ενδεικτική αναλογία περίπου 1.818 ευρώ ετησίως ανά αστυνομικό, δηλαδή περίπου 151 ευρώ τον μήνα.

Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι το ποσό αυτό θα μπορούσε αυτομάτως να μετατραπεί σε οριζόντια μισθολογική παροχή. Αποτυπώνει, όμως, το μέγεθος της δαπάνης και κυρίως ανοίγει μια πολύ σοβαρή συζήτηση:

Πόσο κοστίζει πραγματικά στο Ελληνικό Δημόσιο ο σημερινός τρόπος διαχείρισης των μετακινήσεων;

Και ακόμη σημαντικότερο:

Πόσα από αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν διαφορετικά, προς όφελος του προσωπικού και της ίδιας της επιχειρησιακής λειτουργίας της Ελληνικής Αστυνομίας;

Από τη σπατάλη στην επένδυση στο προσωπικό

Το αστυνομικό προσωπικό καλείται καθημερινά να ανταποκριθεί σε ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις, συχνά υπό δύσκολες συνθήκες και με σημαντική οικονομική επιβάρυνση.

Την ίδια στιγμή, η αποζημίωση για την εργασία πέραν του πενθημέρου παραμένει, όπως καταγγέλλεται από τους συνδικαλιστικούς φορείς, καθηλωμένη στα 46 ευρώ μικτά, ενώ το επίδομα επικινδυνότητας παραμένει σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τις απαιτήσεις και τους κινδύνους του επαγγέλματος.

Επομένως, η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται στο «πόσους αστυνομικούς θα μετακινήσουμε».

Πρέπει να επεκταθεί στο:

Πώς θα αξιοποιήσουμε καλύτερα κάθε ευρώ του φορολογούμενου;

Χρειάζεται ηλεκτρονικός έλεγχος και πλήρης διαφάνεια

Η λύση δεν είναι απαραίτητα η κατάργηση των αποσπάσεων. Οι επιχειρησιακές ανάγκες της Ελληνικής Αστυνομίας είναι πραγματικές και σε πολλές περιπτώσεις επιβάλλουν προσωρινές ενισχύσεις.

Αυτό που απαιτείται είναι εξορθολογισμός.

Ένα σύγχρονο σύστημα θα μπορούσε να καταγράφει σε πραγματικό χρόνο:

• πόσοι αστυνομικοί αποσπώνται ανά Υπηρεσία,
• από πού προέρχονται και πού μετακινούνται,
• πόσο χρονικό διάστημα παραμένουν εκτός της οργανικής τους υπηρεσίας,
• ποιο είναι το συνολικό κόστος κάθε απόσπασης,
• ποιες υπηρεσίες παρουσιάζουν διαχρονικά ελλείψεις,
• και εάν υπάρχουν ταυτόχρονες μετακινήσεις που δημιουργούν περιττή οικονομική επιβάρυνση.

Με άλλα λόγια, χρειάζεται κεντρικός επιχειρησιακός και οικονομικός σχεδιασμός, ώστε κάθε μετακίνηση να απαντά σε ένα απλό ερώτημα:

Είναι πραγματικά αναγκαία και είναι η οικονομικότερη δυνατή λύση;

Το Δημόσιο δεν έχει την πολυτέλεια να πληρώνει δύο φορές

Η Ελληνική Αστυνομία χρειάζεται προσωπικό στους δρόμους, στις υπηρεσίες, στις γειτονιές και στα σημεία όπου καταγράφονται πραγματικές επιχειρησιακές ανάγκες.

Χρειάζεται όμως και σύγχρονη διοίκηση.

Δεν είναι δυνατόν από τη μία πλευρά να γίνεται συνεχώς λόγος για ελλείψεις προσωπικού και δημοσιονομικούς περιορισμούς και από την άλλη να μην εξετάζεται με απόλυτη αυστηρότητα κάθε δαπάνη που συνδέεται με μετακινήσεις προσωπικού.

Κάθε ευρώ που δαπανάται για μια απόσπαση πρέπει να δικαιολογείται.

Κάθε μετακίνηση πρέπει να υπηρετεί συγκεκριμένη ανάγκη.

Και κάθε διοικητική απόφαση πρέπει να μπορεί να ελεγχθεί.

Ώρα για «μαχαίρι στο κόκαλο»

Η πολιτική και φυσική ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας οφείλουν να ανοίξουν χωρίς προκαταλήψεις τον φάκελο των αποσπάσεων και των μετακινήσεων.

Να καταγραφεί πόσα χρήματα δαπανώνται πραγματικά.

Να αποτυπωθεί πού πηγαίνουν.

Να εντοπιστούν οι περιπτώσεις αλληλοεπικαλύψεων.

Να συγκριθεί το κόστος των αποσπάσεων με το κόστος μόνιμων λύσεων στελέχωσης.

Και κυρίως, να σταματήσει κάθε πρακτική που οδηγεί σε δαπάνες χωρίς σαφή επιχειρησιακή και οικονομική τεκμηρίωση.

Γιατί τα 100 εκατομμύρια ευρώ, εφόσον επιβεβαιώνονται από τα επίσημα δημοσιονομικά στοιχεία, δεν είναι ένας ακόμη αριθμός σε έναν προϋπολογισμό.

Είναι χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου.

Και το ερώτημα πλέον είναι απλό και απολύτως θεμιτό:

Πόσα από αυτά τα χρήματα είναι πραγματικά απαραίτητα και πόσα χάνονται επειδή η Ελληνική Αστυνομία δεν έχει ακόμη αποκτήσει έναν σύγχρονο, ενιαίο και απολύτως ορθολογικό μηχανισμό διαχείρισης των μετακινήσεων του προσωπικού;

Η απάντηση δεν πρέπει να δοθεί με λόγια.

Πρέπει να δοθεί με αριθμούς, στοιχεία και πλήρη διαφάνεια.

Σίγουρα από το σύνολο των αποσπάσεων, αυτές που καλύπτουν πραγματικές πραγματικές υπηρεσιακές ανάγκες είναι σχεδόν μόλις το πολύ ένα ποσοστό 10% και μόνο!

Γιατί τα 100 εκατομμύρια ευρώ, εάν μοιράζονταν αναλογικά και δίκαια στους 55.000 Αστυνομικούς, με πολύ απλά μαθηματικά, θα υπήρχε ένα έξτρα εισόδημα για κάθε Αστυνομικό περίπου 1.800 ευρώ ανά έτος ή 150 ευρώ ανά μήνα!

lawandorder.gr