Γιώργος Γεραπετρίτης: Αχθοφόρος

Η Θεοδώρα Τζάκρη τώρα δικαιώνεται – τουλάχιστον στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ και σε ότι αφορά το διαβόητο «τουρκολυβικό μνημόνιο».

Η κραυγή απόγνωσης «τον ήπιαμε», από τον -Μητσοτακικό- βουλευτή Καλογερόπουλο, αποτυπώνει τη γενική αίσθηση του αδιέξοδου, στους νοήμονες του κυβερνώντος κόμματος, για  τα αποτελέσματα της ΙΧ διπλωματίας του Πρωθυπουργού. Το άθροισμα επιλογών του που ηττήθηκαν, όλο και μεγαλώνει.

– Κατάρρευση του αφηγήματος «βάλαμε στο περιθώριο τον Ερντογάν», εξαέρωση των ψευδαισθήσεων που προκάλεσε η πρόσκληση στο Κογκρέσο από τον καταρρέοντα Μπάιντεν, η λάθος «σωστή πλευρά της Ιστορίας» που οδήγησε σε αδιαφανή τροφοδοσία του διεφθαρμένου Ζελένσκι και κήρυξη πολέμου στη Ρωσία, ο μεταβολισμός των σχέσεων με το Ισραήλ   σε εναγκαλισμό με τον εγκληματία Νετανιάχου, οι προσωπικές συμφωνίες με τον Μακρόν για ετεροβαρή αγορά όπλων  απο τη Γαλλία, η οικογενειακή σχέση με  την ελεγχόμενη «αγαπητή Ούρσουλα» – μετά οικογενειακής φιλοξενίας και δώρο καμία 30ριά εκατομμύρια στις μπίζνες του συζύγου της και τώρα η αποτυχία της «κονσομασιόν» στους  αντιμαχόμενους πολέμαρχους της Λιβύης.

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης  απλώς «παρίσταται και χαιρετίζει» στο υπουργείο, που διοικεί εξαρχής η υφυπουργός φίλη των Μητσοτάκηδων – με στάτους μόνιμης πολιτικής ηγεσίας πλεον.

Ο αντιπερισπασμός που προσπαθεί να οργανώσει με το φασιστικό καθεστώς Σίσι της Αιγύπτου και η νομολογική γνωμάτευση ότι «δεν πρόκειται να εφαρμοστεί» -το εφαρμοσμένο- δείχνει ότι ήταν λάθος η επιλογή Μητσοτάκη να μετακινήσει από το νεοκλασικό της Βασιλίσσης Σοφίας τον Δένδια – που είχε το πολιτικό κριτήριο να αντιλαμβάνεται ποια ακριβώς είναι η δουλειά του.

Η τοποθέτηση ως επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας ενός πανεπιστημιακού που δεν είχε ιδέα από διεθνείς σχέσεις, απλώς διευκόλυνε τον Πρωθυπουργό να ασκεί ο ίδιος προσωπική εξωτερική πολιτική. Χωρίς να κινδυνεύει, όπως άλλοι πρωθυπουργοί, από τα πολιτικά στελέχη των κομμάτων τους που αξιοποιούσαν το χαρτοφυλάκιο της διεθνούς παρουσίας της χωράς, για τις αντιηγετικές φιλοδοξίες τους. Όπως πριν από τον Δένδια η Ντόρα, ο Αβραμόπουλος, ο Βενιζέλος και ο Γ. Παπανδρέου.

Ο -όχι και τόσο διακεκριμένος μεταξύ των ομοτέχνων του-συνταγματολόγος υπουργός, εκχώρησε αρμοδιότητες που ουδείς εθνικός διαπραγματευτής- τι άλλο είναι ο υπουργός Εξωτερικών; – θα σκεφτόταν καν. Και  έσπευσε να φορτωθεί, εκ των προτέρων, βάρη που σίγουρα δεν θα του ανήκουν. Αποδεχόμενος τη μομφή της μειοδοσίας, ή κάτι βαρύτερο, «αν πρόκειται για την ειρήνη». Παράδοξο γιατί η όποια σύγκλιση θα μπορούσε να προκύψει με τους Τούρκους δεν θα είχε, ούτε ως υποσημείωση, την εμπλοκή του – ακόμη και στις σελίδες που θα είχαν την υπογραφή του.

Η δήλωση του «δεν ήταν στο χέρι της Ελλάδας να αποτρέψει» το επίμαχο Μνημόνιο, εκθέτει εκτός από τον ίδιο, που δεν φαίνεται να το υπολογίζει, τον Πρωθυπουργό  -που προεξοφλούσε την  αποτροπή- με τις σαπουνόφουσκες των Ευρωπαίων. Αν ομολογείς ότι «δεν ήταν στο χέρι σου» να διασφαλίσεις τη χώρα σε μια διεθνή υπόθεση, τι στην ευχή κάνεις ως κυβέρνηση;

Ακόμη και όσοι πολιτικοί αντίπαλοι του Μητσοτάκη δεν είχαν καμία αμφιβολία για την κατάληξη αυτής της περιπέτειας, μένουν άναυδοι με την ευκολία που οι Αμερικανοί αδειάζουν την Αθήνα.

Θα ζητούσαν την παραίτηση Γεραπετρίτη, που μόλις προχθές χειροκροτούσε στην Πνύκα τον υπουργό Εξωτερικών τους, αν δεν ήταν κοινή πεποίθηση ότι δεν λειτουργεί ως διαχειριστής, αλλά ως αχθοφόρος του αξιώματος.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr