Νίκος Ανδρουλάκης: Πίτουρα

Έξι μήνες από την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. είναι επαρκής χρόνος για να προκύψει ότι η εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ δεν συγκινήθηκε από τις διακηρύξεις της ούτε υπέκυψε στην προσωπική γοητεία του Τσίπρα. Άλλο το 2012-2019 και άλλο το 2026.

Η πολιτική ανάλυση, σε πείσμα των δημοσκοπικών «ευρημάτων», καταλήγει ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει κεντρικός φορέας εκπροσώπησης του πολιτικού χώρου στον οποίο συναντάται η ελληνική Κεντροαριστερά με την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.

Τι ακριβώς εκπροσωπεί η ΕΛ.Α.Σ. παραμένει ζητούμενο. Πολιτικός χώρος που συνδιαμορφώνουν «η Αριστερά, η Κεντροαριστερά και η πολιτική Οικολογία», όπως επιχείρησε να τεκμηριώσει ο συμπαθής Γ. Σιακαντάρης, με το ξεχασμένο ήδη «Μανιφέστο», δεν υπάρχει.

Ο «χώρος Τσίπρα», κατά τον ορισμό του Νίκου Κοτζιά, είναι μια στενή λουρίδα ανάμεσα στο ΚΚΕ και στο ΠΑΣΟΚ. Στην οποία, εκτός από την ΕΛ.Α.Σ., διεκδικούν και άλλοι μερίδιο: Ο Βαρουφάκης, η Νέα Αριστερά, η Ζωή, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο «φυτεμένος από τον Τσίπρα», κατά δήλωσή του, Κασσελάκης και, βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο ο πρώην αρχηγός του απέτυχε να διαλύσει ολοσχερώς.

Ως κόμμα, με εκπροσώπηση στη Βουλή και στο Ευρωκοινοβούλιο, έχει μεγαλύτερη περιουσία από τα υπόλοιπα: Επταώροφο κτήριο, εφημερίδα, ραδιοφωνικό σταθμό. Αλλά δεν ξέρει αν έχει ψηφοφόρους, τουλάχιστον όσους χρειάζεται για να υπάρχει στην επόμενη Βουλή.

Επιπλέον, δεν έχει αρχηγό. Η τρόικα που εμφανίζεται ως «συλλογική ηγεσία» ήδη τρίζει και, επιπλέον, «γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε», που έλεγε ο παλιός Μητσοτάκης, είναι… κακόφημη.

Ο Παππάς βαρύνεται, εκτός από το παρελθόν του ως υπασπιστής του Τσίπρα, με το 13-0 του Ειδικού Δικαστηρίου. Η Δούρου κάηκε όταν δεν παραιτήθηκε μετά την εκατόμβη στο Μάτι. Ο Πολάκης είναι ο αγροίκος του πληκτρολογίου.

Ο τελευταίος, ωστόσο, επειδή είναι πρόσωπο χωρίς ηθικές επιβαρύνσεις και έχει ακροατήριο, μπορεί καλύτερα να κρατήσει στη Βουλή το κόμμα και το προβάλλει. Αλλιώς, μετεκλογικά, θα έλθει η σειρά του ανερχόμενου Κώστα Αρβανίτη.

Ειρήσθω εν παρόδω, που θα έλεγαν οι παλαιοί καθαρευουσιάνοι, στο λογότυπο του ΣΥΡΙΖΑ καταχρηστικά παραμένει η προσθήκη «Προοδευτική Συμμαχία». Όσοι την εκπροσωπούσαν, πήγαν για τον Τσίπρα και ήδη έγιναν αποσκευές του Τσίπρα προς τη Συμπαράταξη, και ας προορίζονται για «δευτεροτρίτους» ρόλους.

Με αυτά τα δεδομένα, προκαλούν αρνητική εντύπωση οι φήμες για υπόγειες διαδρομές με προοπτική συμπορεύσεων του ΠΑΣΟΚ με ό,τι απέμεινε στην Κουμουνδούρου.

Ο Τσουκαλάς χαρακτήρισε «κοινωνική» τη συνάντηση με τον ομόλογό του, που ανέδειξε τη σχετική φημολογία. Αλλά οι Συριζαίοι την τροφοδότησαν με τον Παππά, που βρίσκει «φυσιολογικό» να συζητούν τα δύο κόμματα, υπαινισσόμενος ότι έχουν κοινό εχθρό.

Αν ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν κόψει με το μαχαίρι αυτή τη συζήτηση, το ΠΑΣΟΚ θα έχει πρόβλημα. Εκτός από το τυρί, υπάρχει και φάκα.

Ήδη η περισυλλογή προσώπων που έβαλε ο Τσίπρας στην πολιτική – Θρασκιά, Π. Παππάς, Αυλωνίτης, Φαραντούρης, Κοροβέσης – θολώνουν το στίγμα με τον καιροσκοπισμό τους. Νοθεύουν, επίσης, την αξία της παλινόστησης, που εκπροσωπούν η Κασιμάτη και η Τζάκρη, με την ευχέρεια να υπερασπιστούν την έδρα τους στις εκλογικές τους περιφέρειες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει να μοιράσει πολλά με την ΕΛ.Α.Σ. και ο Τσίπρας πολλούς ανοιχτούς, προσωπικούς λογαριασμούς με την τριάδα Δούρου, Παππά, Πολάκη.

Αν ο Ανδρουλάκης βάλει το ΠΑΣΟΚ ανάμεσά τους, θα αποδυναμώσει την ικανότητα που έχει ως κόμμα να αφήσει πίσω του το κόμμα Τσίπρα. Λόγω των συνειρμών με την παροιμία για τα πίτουρα που περιμένουν πώς και πώς οι κότες…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr