Δόμνα Μιχαηλίδου: Μαργαριτάρια

Όσοι έτυχε να πάρουν το Μετρό τις τελευταίες μέρες, βρέθηκαν σε ένα Πλανητάριο ευτυχισμένης χώρας-με αφίσες χαμογελαστών ανθρώπων που δηλώνουν ότι, έχουν όσα μπορούσαν να επιθυμήσουν στη ζωή τους.

Κάποιοι θυμήθηκαν την κομψή νοικοκυρά της παλιάς διαφήμισης, που έβγαινε από το κατάστημα μιας αλυσίδας σούπερ μάρκετ, τραγουδώντας «είμαι κεφάτη γυρίζω από τον Βερόπουλο»- εικόνα που ούτε ο πιο φευγάτος διαφημιστής δεν θα τολμούσε να το προτείνει σήμερα. Μέχρι που ένα σκιτσογραφικό πενάκι το χάλασε, εμφανίζοντας έναν κύριο να λέει: «Είμαι κεφάτος, είμαι Βερόπουλος»…

Εν προκειμένω, Βερόπουλος είναι μια νέα πολιτικός που δεν σταματάει να μας εκπλήσσει από τότε που μπήκε το όνομά της στο πρώτο υπουργικό κατάλογο του Μητσοτάκη.

Γιατί οι μοχθηροί της αντιπολίτευσης της στοχοποιούσαν διαρκώς, το εξήγησε φιλοκυβερνητικός σχολιαστής- με απόψεις που αποπνέουν ακροδεξιό φανατισμό:

«Διαθέτει έναν συνδυασμό χαρισμάτων που σκοτώνει κάθε Συριζαίο. Είναι νέα, μορφωμένη, όμορφη, χαμογελαστή. Είναι φεγγαρόφωτη… Αυτή η παρουσία κατεδαφίζει πλήρως το Συριζαίικο πρότυπο για τις γυναίκες…»

Πράγματι η κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου είναι συμπαθέστατη με πολύ καλό προσωπικό βιογραφικό. Αλλά ως πολιτικό περισσότερο τη χαρακτηρίζει η αλληλουχία «παρεξηγήσεων», που συνοδεύουν την προσπάθειά της να υπάρχει στο δημόσιο χώρο. Διαρκώς, προκαλώντας το ενδιαφέρον με αμφιλεγόμενες δηλώσεις- που αναγκάζεται να διορθώνει.

Όπως το περασμένο καλοκαίρι, όταν μια φράση της για την «οικογένεια του μέλλοντος», εντελώς ασύμβατη με τις παραδόσεις της Δεξιάς, ανάγκασε τον θεματοφύλακά τους Αντώνη Σαμαρά να τη νουθετήσει.

Παλαιότερα της καταλογίσθηκε ότι ξεπατίκωνε θεωρίες για την «αγιοποίηση του αντιδικτατορικού αγώνα» ως «συλλογικής ψυχικής νόσου». Ή ότι αποκάλυψε τα στοιχεία της κακοποιημένης 12χρονης στον Κολωνό. Και σίγουρα αποκάλυψε τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης τονίζοντας: «Μειώσαμε πάρα πολύ το κόστος εργασίας».

Πάντως η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας με τις αφίσες στο Μετρό για τους ευεργετηθέντες, εξασφάλισε το άγιο Δισκοπότηρο για πολιτικό, σε προεκλογική περίοδο: προβολή. Εις διπλούν.

Πρώτα σε ένα μαζικό μέσο μεταφοράς, μέσο μεταφοράς που πηγαινοέρχεται στην εκλογική της περιφέρεια, τον Πειραιά. Μετά στα ΜΜΕ, μέχρι να το κάνει χειρότερο επιχειρώντας να εξηγήσει ότι «είναι ενημέρωση και όχι διαφήμιση».

Δεν έχει κόστος γιατί είναι homemade και «οι εμφανιζόμενοι δεν είναι ηθοποιοί αλλά πολίτες» που «ήλθαν και μας βρήκαν, για να πουν την ιστορία τους». Έτσι έμαθαν και άλλοι ότι τους περιμένουν παροχές που «βοηθούν» ή «αλλάζουν τη ζωή» και θα τις διεκδικήσουν. Ενώ πριν έλεγαν «που να δίνω τώρα τα στοιχεία μου…».

Αφού «πραγματικοί άνθρωποι μοιράστηκαν την προσωπική τους εμπειρία από τις υπηρεσίες και τα προγράμματα του κοινωνικού κράτους» όλο και περισσότεροι, κάθε που μπαίνει ο μισθός τους, θα μπορούν να ζητήσουν από την υπουργό να τους κάνει αφίσα «για να το μάθει και ο άλλος» ότι στην Ελλάδα καταβάλλονται μισθοί.

Πιο διαστροφικός τρόπος ευτελισμού των ανθρώπων στο βωμό της πολιτικής σκοπιμότητας και της παλαιοκομματικής ψηφοθηρίας, δεν υπάρχει. Τον ξεπερνάει μόνο η επιχειρηματολογία της Μιχαηλίδου, με αντίληψη πολιτικού που απευθύνεται σε κάφρους…

Η πολιτική «δεν πρέπει να ασκείται με επιδόματα» έλεγε παλαιοτέρα ο Μητσοτάκης, που σήμερα τα κάνει κυβερνητική βιομηχανία.

Ούτε όμως η δημόσια παρουσία μπορεί να ασκείται με «μαργαριτάρια». Ή όπως θα έλεγε και η Ντόρα: «Κλείσε το στόμα σου πουλάκι μου»…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr