Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2026 ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΡΕΝΟ ΤΟΥ 1985!

Όταν η ανακατασκευή ενός παλιού συρμού του ΗΣΑΠ βαφτίζεται κυβερνητικό επίτευγμα, η παρακμή έχει πλέον αποκτήσει και δελτία Τύπου.

Υπάρχουν ειδήσεις που προκαλούν χαρά. Υπάρχουν ειδήσεις που προκαλούν οργή. Και υπάρχουν ειδήσεις που προκαλούν ένα πικρό, ειρωνικό χαμόγελο, γιατί αποκαλύπτουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το μέγεθος της κατάντιας στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας.

του Αγγελου Αγραφιώτη

Υποψήφιου Βουλευτή

ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ Μαγνησίας

«Έρχεται και ο δεύτερος ανακατασκευασμένος συρμός της Γραμμής 1 του ΗΣΑΠ»!

Κυρίες και κύριοι, υποκλιθείτε! Η Ελλάδα του 2026 κατάφερε να ανακατασκευάσει ένα ακόμη τρένο! Όχι να κατασκευάσει ένα υπερσύγχρονο σιδηροδρομικό δίκτυο. Όχι να δημιουργήσει μια νέα γραμμή. Όχι να αποκτήσει έναν ολοκαίνουργιο στόλο. Να ανακατασκευάσει έναν συρμό που κατασκευάστηκε το 1985!

Και το παρουσιάζουμε περίπου ως εθνικό θρίαμβο!

Την ώρα που άλλες ευρωπαϊκές χώρες επενδύουν σε σύγχρονες σιδηροδρομικές υποδομές και ανανεώνουν συστηματικά τους στόλους τους, στην Ελλάδα του περίφημου «επιτελικού κράτους» μετράμε έναν έναν τους ανακατασκευασμένους συρμούς, λες και πρόκειται για διαστημόπλοια που επιστρέφουν από αποστολή στον Άρη.

Το εξοργιστικό, όμως, δεν είναι η ανακατασκευή. Είναι ότι η αυτονόητη υποχρέωση του κράτους παρουσιάζεται ως σπουδαίο κατόρθωμα.

Και τα πραγματικά στοιχεία είναι ακόμη πιο αποκαλυπτικά.

Το πρόγραμμα αφορά μόλις 14 παλιούς συρμούς, με προϋπολογισμό 71,7 εκατομμύρια ευρώ. Η ολοκλήρωσή του προβλεπόταν αρχικά για το τέλος του 2025. Σήμερα, Νοέμβριο του 2026, κυκλοφορεί μόνον ο πρώτος, ο δεύτερος αναμένεται τον Δεκέμβριο και η ολοκλήρωση μετατίθεται στο τέλος του 2027!

Δηλαδή, ένα έργο που θα έπρεπε ήδη να έχει ολοκληρωθεί, παρουσιάζεται ως επιτυχία επειδή, ύστερα από τόσες καθυστερήσεις, καταφέραμε να δούμε τον πρώτο συρμό στις ράγες!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, είδαμε ακόμη και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να επιβιβάζεται τον Οκτώβριο στον πρώτο ανακατασκευασμένο συρμό, προσφέροντας άλλη μία εικόνα κυβερνητικής προβολής.

Αλήθεια, κύριε Μητσοτάκη, τι ακριβώς καλούμαστε να χειροκροτήσουμε;

Ότι το 2026 εξακολουθούμε να στηρίζουμε κρίσιμες καθημερινές μετακινήσεις σε τρένα ηλικίας άνω των σαράντα ετών; Ότι χρειάστηκε να περάσουν 22 χρόνια χωρίς προσθήκη νέου τροχαίου υλικού στη Γραμμή 1; Ή ότι καταφέραμε να καθυστερήσουμε ακόμη και την ανακατασκευή των παλιών;

Δεν υποτιμούμε ούτε τους τεχνικούς ούτε τους εργαζομένους που εκτελούν ένα απαιτητικό έργο. Ούτε αμφισβητούμε τη χρησιμότητα της ανακατασκευής. Άλλο, όμως, η ουσιαστική τεχνική αναβάθμιση και άλλο η πολιτική εκμετάλλευσή της για να καλυφθούν χρόνια καθυστερήσεων και παραλείψεων.

Ο πολίτης που στριμώχνεται καθημερινά σε έναν συρμό δεν ενδιαφέρεται για τις κυβερνητικές φωτογραφίες. Θέλει να φτάνει στην εργασία του στην ώρα του. Θέλει συχνά δρομολόγια, ασφάλεια, αξιοπιστία και αξιοπρεπείς συνθήκες μετακίνησης. Δεν ζητά θαύματα. Ζητά αυτά που σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος θεωρούνται αυτονόητα.

Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης: Έχει καταντήσει την εκπλήρωση στοιχειωδών υποχρεώσεων του κράτους επικοινωνιακό γεγονός.

Μας καλεί να θαυμάσουμε το ελάχιστο, επειδή έχει προηγουμένως συνηθίσει την κοινωνία στην ανεπάρκεια. Να θεωρήσουμε την καθυστέρηση πρόοδο, τη συντήρηση επανάσταση και το αυτονόητο επίτευγμα.

Κάποτε οι κυβερνήσεις κρίνονταν από τα μεγάλα έργα που παρέδιδαν. Σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να εισπράξει πολιτικά συγχαρητήρια επειδή επιστρέφει στις ράγες ένα ανακατασκευασμένο τρένο σαράντα ενός ετών.

Και το πιο θλιβερό δεν είναι ότι έχουμε παλιά τρένα. Είναι ότι επιχειρούν να μας πείσουν πως πρέπει να είμαστε και ευγνώμονες!

Αν αυτή είναι η περιβόητη Ελλάδα του 2030, τότε υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, όταν φτάσουμε εκεί, να πανηγυρίζουμε επειδή λειτουργούν οι κυλιόμενες σκάλες σε κάποιον σταθμό.

Γιατί μια χώρα δεν προχωρά μπροστά όταν η κυβέρνησή της πανηγυρίζει για όσα όφειλε να έχει κάνει χθες. Προχωρά όταν σταματά να αντιμετωπίζει τους πολίτες της σαν θεατές μιας ατελείωτης παράστασης κυβερνητικής αυτοαποθέωσης.