Αγραφιώτης για το Αγροτικό πετρέλαιο! Το κράτος υπόσχεται, οι πρατηριούχοι πληρώνουν και οι αγρότες μένουν με τις εξαγγελίες!

Από τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για φθηνότερο αγροτικό πετρέλαιο στην αναστολή της έκπτωσης στα πρατήρια της Θεσσαλίας – Μια υπόθεση που αναδεικνύει το χάσμα ανάμεσα στον σχεδιασμό ενός μέτρου και στην εφαρμογή του.

του Άγγελου Αγραφιώτη

Υποψηφίου Βουλευτή

ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ Μαγνησίας

Με τυμπανοκρουσίες ανακοινώθηκε η νέα διαδικασία χορήγησης αφορολόγητου αγροτικού πετρελαίου απευθείας στην αντλία. Οι αγρότες, επιτέλους, δεν θα χρειαζόταν να περιμένουν μήνες για να τους επιστραφεί ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης. Θα προμηθεύονταν το πετρέλαιο φθηνότερα, τη στιγμή που το χρειάζονταν.

Μόνο που στην πράξη προέκυψε ένα ερώτημα που κάθε σοβαρός σχεδιασμός όφειλε να έχει απαντήσει εγκαίρως: Ποιος θα πληρώνει τη διαφορά μέχρι να επιστρέψει το Δημόσιο τα χρήματα;

Η απάντηση ήταν οι πρατηριούχοι!

Από την 1η Νοεμβρίου, οι δικαιούχοι αγρότες μπορούσαν να αγοράζουν πετρέλαιο με μείωση περίπου 50 λεπτών ανά λίτρο, μέσω της εφαρμογής myDiesel. Οι πρατηριούχοι, όμως, είχαν ήδη προμηθευτεί το καύσιμο πληρώνοντας την αξία και τους αναλογούντες φόρους. Έπρεπε λοιπόν να παρέχουν την έκπτωση από τα δικά τους κεφάλαια και στη συνέχεια να περιμένουν την επιστροφή των χρημάτων από το κράτος.

Η διαδικασία προέβλεπε τακτικές επιστροφές. Όμως, στις 6 Νοεμβρίου, οι βενζινοπώλες της Θεσσαλίας κατήγγειλαν καθυστερήσεις και ανακοίνωσαν τη διακοπή χορήγησης της έκπτωσης σε Λάρισα, Μαγνησία, Τρίκαλα και Καρδίτσα.

Έτσι, ένα μέτρο που σχεδιάστηκε για να ανακουφίσει έναν παραγωγικό κλάδο κατέληξε, μέσα στην πρώτη εβδομάδα εφαρμογής του, να προκαλέσει αναστάτωση σε δύο.

Οι πρατηριούχοι διαμαρτύρονται ότι καλούνται να λειτουργήσουν ως χρηματοδότες μιας κρατικής υποχρέωσης, χωρίς να έχουν τις οικονομικές δυνατότητες ενός δημόσιου ταμείου. Και δικαιολογημένα τίθεται το ερώτημα: Πώς μπορεί μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση να υποχρεώνεται να προκαταβάλλει χρήματα για την υλοποίηση μιας κυβερνητικής εξαγγελίας;

Το πρατήριο αγοράζει καύσιμα, πληρώνει προμηθευτές, καλύπτει μισθοδοσία, ηλεκτρικό ρεύμα, ασφαλιστικές εισφορές και φορολογικές υποχρεώσεις. Δεν διαθέτει απεριόριστη ρευστότητα. Κάθε ευρώ που δεσμεύεται σε μια εκκρεμή κρατική επιστροφή είναι ένα ευρώ που λείπει από τη λειτουργία του.

Η ΑΑΔΕ ανακοίνωσε το απόγευμα της 6ης Νοεμβρίου την πρώτη επιστροφή, συνολικού ύψους 208.509,36 ευρώ, σε 918 πρατήρια. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ένα πρώτο βήμα, αλλά δεν αναιρεί τα προβλήματα που προηγήθηκαν ούτε απαντά οριστικά στο ζήτημα της σταθερής και έγκαιρης χρηματοδότησης του μέτρου.

Το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει: Γιατί ένα μέτρο που παρουσιάστηκε ως άμεση κρατική ανακούφιση χρειάστηκε να στηριχθεί αρχικά στη ρευστότητα των πρατηριούχων;

Και υπάρχει μια ακόμη σοβαρή διάσταση.

Όταν ένα μικρό πρατήριο δεν μπορεί να αντέξει τη χρηματοδότηση αυτής της διαδικασίας, κινδυνεύει να χάσει τους αγρότες πελάτες του προς μεγαλύτερες επιχειρήσεις με ισχυρότερη οικονομική επιφάνεια. Ένα μέτρο στήριξης της αγροτικής παραγωγής μπορεί έτσι, εάν δεν εφαρμοστεί σωστά, να επιβαρύνει τα μικρά πρατήρια της περιφέρειας και να ενισχύσει την ανισότητα στον ανταγωνισμό.

Από την άλλη πλευρά, ο αγρότης βρίσκεται για ακόμη μία φορά στη μέση. Ακούει ότι δικαιούται φθηνότερο πετρέλαιο, οργανώνει τις ανάγκες της εκμετάλλευσής του και τελικά διαπιστώνει ότι το πρατήριο της περιοχής του ενδέχεται να μην μπορεί να του παράσχει την προβλεπόμενη έκπτωση.

Δεν αμφισβητείται η ανάγκη να μειωθεί το κόστος παραγωγής. Κάθε ουσιαστική ελάφρυνση του αγροτικού κόσμου είναι αναγκαία, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία το ενεργειακό κόστος πιέζει την παραγωγή.

Αλλά η κρατική στήριξη δεν μπορεί να λειτουργεί μεταφέροντας το χρηματοδοτικό βάρος από τον έναν επαγγελματία στον άλλον.

Η κυβέρνηση και η ΑΑΔΕ οφείλουν να διασφαλίσουν ότι οι επιστροφές πραγματοποιούνται χωρίς καθυστερήσεις, ότι οι μικρές επιχειρήσεις δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας και ότι οι αγρότες μπορούν πράγματι να χρησιμοποιούν το δικαίωμα που τους ανακοινώθηκε.

Διότι η αξιοπιστία μιας δημόσιας πολιτικής δεν κρίνεται από το πόσο εντυπωσιακά παρουσιάζεται σε μια συνέντευξη Τύπου. Κρίνεται από το αν λειτουργεί όταν ο πολίτης φτάνει στο ταμείο.

Το κράτος δεν αρκεί να υπόσχεται ότι θα πληρώσει. Πρέπει να έχει οργανώσει τον τρόπο και τον χρόνο που θα πληρώσει, χωρίς να δημιουργεί νέα προβλήματα σε εκείνους που καλούνται να εφαρμόσουν τις αποφάσεις του.

Γιατί η πραγματική στήριξη των αγροτών δεν μετριέται σε κυβερνητικές ανακοινώσεις.

Μετριέται στην αντλία.