ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ: Όταν η Δικαιοσύνη δεν σχολιάζεται… εκτός αν τη σχολιάζει ο Υπουργός Δικαιοσύνης

Υπάρχει μια αρχή που η κυβέρνηση επαναλαμβάνει συχνά, όταν καλείται να τοποθετηθεί για αποφάσεις της Δικαιοσύνης: «Οι πολιτικοί δεν σχολιάζουν τις δικαστικές αποφάσεις».

Μια αρχή θεσμικά ορθή. Μόνο που, όπως φαίνεται, δεν εφαρμόζεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο.

Με το πρόσφατο βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου, ο πρώην υφυπουργός Χρήστος Τριαντόπουλος παραπέμπεται μαζί με ακόμη τέσσερα πρόσωπα στο Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος, σχετικά με τις παρεμβάσεις που έγιναν στον τόπο της τραγωδίας των Τεμπών, διατηρώντας το τεκμήριο της αθωότητας μέχρι την τελεσίδικη απόφαση της δικαιοσύνης.

Οι ανώτατοι δικαστές κάνουν λόγο για αυθαίρετη απομάκρυνση χωμάτων, μπαζών και συντριμμιών από τον τόπο του δυστυχήματος και αναφέρουν ότι εξαιτίας αυτών των ενεργειών χάθηκαν πολύτιμα στοιχεία και κρίσιμες αποδείξεις, ενώ η ανακριτική διαδικασία βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη.

Και τότε παρεμβαίνει δημόσια ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης.

Όχι ένας απλός πολιτικός σχολιαστής, αλλά ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός για τη Δικαιοσύνη.

Και τι κάνει;

Σχολιάζει το ίδιο το βούλευμα.

Δηλώνει ότι «το βούλευμα δεν αναφέρει ποια στοιχεία χάθηκαν», επιχειρεί να ερμηνεύσει τι ακριβώς σημαίνει η παραπομπή και υποστηρίζει ότι στη δικογραφία έχει συγκεντρωθεί το σύνολο των στοιχείων που μπορούσε να συγκεντρωθεί.

Εδώ, λοιπόν, προκύπτει ένα απλό αλλά σοβαρό θεσμικό ερώτημα:

Τελικά οι πολιτικοί σχολιάζουν ή δεν σχολιάζουν τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης;

Διότι δεν μπορεί από τη μία πλευρά να προβάλλεται ως απαράβατος θεσμικός κανόνας ότι η πολιτική εξουσία οφείλει να σέβεται τη Δικαιοσύνη και να μην αξιολογεί τις αποφάσεις της και, από την άλλη, ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης να βγαίνει δημόσια και να αντιπαραβάλλει τη δική του εκτίμηση στο περιεχόμενο ενός δικαστικού βουλεύματος.

Και μάλιστα ενός βουλεύματος που αφορά μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις που έχουν απασχολήσει την ελληνική κοινωνία.

Η αντίφαση γίνεται ακόμη εντονότερη όταν κυβερνητικά στελέχη, όπως ο Μάκης Βορίδης,  υπενθυμίζουν ότι οι πολιτικοί δεν είναι ούτε δικαστές ούτε εισαγγελείς και ότι οφείλουν να σέβονται την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, αναφέροντας μάλιστα πως “απαγορεύεται στους πολιτικούς να σχολιάζουν δικαστικές αποφάσεις,  σε υποθέσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη”.

Σωστά.

Αλλά αυτό πρέπει να ισχύει για όλους.

Δεν μπορεί η αρχή «δεν σχολιάζουμε τη Δικαιοσύνη» να ενεργοποιείται όταν οι δικαστικές εξελίξεις προκαλούν πολιτικά δύσκολα ερωτήματα και να αναστέλλεται όταν υπάρχει ανάγκη να δοθεί μια κυβερνητική ερμηνεία σε ένα δυσμενές δικαστικό βούλευμα.

Πολύ περισσότερο όταν εκείνος που προχωρά στον σχολιασμό είναι ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης.

Το ζήτημα εδώ δεν είναι να προκαταλάβει κανείς την απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου. Ο Χρήστος Τριαντόπουλος, όπως κάθε κατηγορούμενος, έχει το τεκμήριο της αθωότητας και θα κριθεί από τους φυσικούς του δικαστές.

Το ζήτημα είναι άλλο:

ποιος σέβεται πραγματικά τον θεσμικό διαχωρισμό ανάμεσα στην πολιτική και τη δικαστική εξουσία;

Γιατί ο σεβασμός στη Δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι επιλεκτικός.

Δεν μπορεί μια δικαστική απόφαση να είναι «απολύτως σεβαστή και ασχολίαστη» όταν εξυπηρετεί το κυβερνητικό αφήγημα, αλλά να χρειάζεται δημόσια ερμηνεία, διόρθωση ή αποδόμηση όταν δημιουργεί πολιτικό πρόβλημα.

Και αν πράγματι πιστεύουμε ότι «οι πολιτικοί δεν σχολιάζουν δικαστικές αποφάσεις», τότε ο πρώτος που οφείλει να τηρεί αυτόν τον κανόνα είναι ο υπουργός Δικαιοσύνης.

Διαφορετικά, δεν έχουμε έναν θεσμικό κανόνα.

Έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Άγγελος Αγραφιώτης

Υποψήφιος Βουλευτής ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ

Μαγνησίας