Aποκαλύψεις της «Haaretz»: Οι υπόγειες επαφές του Μαξίμου με τους ειδικούς της μαύρης προπαγάνδας

Το Documento φέρνει στο φως αυτές τις μυστικές επαφές και διαδρομές που καταδεικνύουν για ακόμη μία φορά το έρεβος πίσω από τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι στήνουν πολιτικές εκστρατείες και διαχειρίζονται κρίσιμες προεκλογικές στρατηγικές.

Ποιος είναι ο Αϊνχορν

Το πρόσωπο που, σύμφωνα με την αποκάλυψη της «Haaretz», έφερε σε επαφή ο Μότι Σάντερ με το περιβάλλον του Μεγάρου Μαξίμου δεν ήταν ένας τυχαίος σύμβουλος. Ηταν αυτός που κλήθηκε να παρουσιάσει στρατηγική. Να εξηγήσει πώς χτίζεται ένα πολιτικό αφήγημα κυριαρχίας. Να μεταφέρει τεχνογνωσία που δεν καταγράφεται σε προγράμματα ούτε ανακοινώνεται σε δελτία Τύπου. Το όνομά του: Γίσραελ «Σρούλικ» Αϊνχορν.

Εμφανίζεται εκεί που η πολιτική συναντά το παρασκήνιο. Στην υπόθεση 4000 –τη μεγάλη δίκη διαφθοράς που ξεκίνησε το 2019 στο Ισραήλ, η οποία αφορά την κατηγορία ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αντάλλαξε ρυθμιστικές αποφάσεις υπέρ επιχειρηματικών συμφερόντων– ο Αϊνχορν φέρεται να συμμετείχε σε συντονισμένες επικοινωνιακές κινήσεις γύρω από τη δίκη, σε μια προσπάθεια να ελεγχθεί το αφήγημα και να αποδυναμωθεί ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας. Δεν ήταν κατηγορούμενος για διαφθορά· ήταν όμως μέρος του μηχανισμού που ενεργοποιήθηκε όταν η υπόθεση άρχισε να απειλεί την ίδια την εξουσία.

Το 2024 το όνομά του επανέρχεται σε ακόμη πιο σκοτεινό φάκελο, τη διαρροή διαβαθμισμένων στρατιωτικών εγγράφων. Απόρρητες πληροφορίες, που είχαν διαρρεύσει από το εσωτερικό των Ενόπλων Δυνάμεων, κυκλοφόρησαν εκτός θεσμικών καναλιών και έφτασαν σε πολιτικούς συμβούλους χωρίς επίσημο ρόλο. Ανάμεσά τους και ο Αϊνχορν. Όχι ως πηγή, αλλά ως αποδέκτης – άλλο ένα κομμάτι μιας αλυσίδας στην οποία κράτος και επικοινωνία μπλέκονται επικίνδυνα.

Την ίδια περίοδο, από το 2022 και μετά, ο Αϊνχορν εμπλέκεται και στο λεγόμενο Qatargate. Η υπόθεση αφορά μυστικές επιχειρήσεις επικοινωνίας υπέρ του Κατάρ, την ώρα που πρόσωπα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος είχαν πρόσβαση στην εξουσία. Σύμφωνα με την έρευνα, φέρεται να συμμετείχε στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση στρατηγικής δημόσιων σχέσεων για τη βελτίωση της εικόνας του εμιράτου του Κόλπου. Δεν επρόκειτο για δημόσιες θέσεις ή δηλώσεις, αλλά για αθόρυβη επαγγελματική δράση υπέρ ξένου κράτους, μέσω αφηγήματος, εικόνας και πολιτικής επιρροής. Μάλιστα, και στην Ελλάδα, διαφορετικές αποκαλύψεις για το Qatargate έφεραν στο φως παρόμοιες διαδρομές. Έτσι, ο Αϊνχορν δεν εμφανίζεται ως ένας σύμβουλος που απλώς «βρέθηκε» σε μεγάλες υποθέσεις, αλλά ως πρόσωπο που ακολουθεί σταθερά την ίδια διαδρομή: εκεί όπου η πολιτική εξουσία χρειάζεται αφήγημα, σιωπή και έλεγχο.

Διαφυγή στο Βελιγράδι

Καθώς οι υποθέσεις γύρω από τον Αϊνχορν συσσωρεύονται στο Ισραήλ, η γεωγραφία αρχίζει να παίζει ρόλο. Κάπου εκεί η διαδρομή του μετατοπίζεται. Από το 2020 ο Αϊνχορν εγκαθίσταται στη Σερβία – όχι τυχαία, ούτε παροδικά.

Η παρουσία του στο Βελιγράδι συμπίπτει χρονικά με τη μετάβαση της υπόθεσης του Qatargate από το επίπεδο των αποκαλύψεων σε εκείνο της ποινικής διερεύνησης. Οι ισραηλινές αρχές επιχειρούν να του απαγγείλουν κατηγορίες για τη φερόμενη εμπλοκή του σε μυστικές επιχειρήσεις υπέρ του Κατάρ. Ο Αϊνχορν αποφεύγει να επιστρέψει στο Ισραήλ και, σύμφωνα με πληροφορίες, επιδιώκει να μη συλληφθεί, ζητώντας να ανακριθεί εκτός συνόρων.

Τελικά επιλέγεται ένας ενδιάμεσος και παράδοξος δρόμος. Τον Ιούλιο του 2025 ο Αϊνχορν ανακρίνεται στο Βελιγράδι από το υπουργείο Δικαιοσύνης της Σερβίας, παρουσία στελεχών της ισραηλινής αστυνομίας, τόσο για τη διαρροή μυστικών εγγράφων του 2024 όσο και για τη διασύνδεσή του με το Κατάρ.

Η αλεπού της Σερβίας

Ο Αϊνχορν δεν εγκαταστάθηκε στη Σερβία για να χαθεί. Από νωρίς έγινε σαφές ότι δεν ήταν ακόμη ένας ξένος σύμβουλος που περνά και φεύγει, αλλά μέλος ενός στενού κύκλου γύρω από τον πρόεδρο Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Η παρουσία του καταγράφεται από το 2020 και μετά, σε μια περίοδο που οι εκλογικές μάχες στη χώρα αποκτούν έντονα επιθετικό χαρακτήρα. Δεν εμφανίζεται επίσημα, δεν υπογράφει συμβάσεις, δεν μιλά δημοσίως. Όμως κινείται εκεί όπου χαράσσεται η γραμμή.

Το μοτίβο είναι γνώριμο και επαναλαμβανόμενο: Ισραηλινοί σύμβουλοι εμφανίζονται ταυτόχρονα σε Σερβία, Ρουμανία, Ελλάδα, Αλβανία, πάντα σε κομβικές εκλογικές στιγμές, πάντα με τον ίδιο τρόπο. Όχι με αφίσες και συνθήματα, αλλά με επιθετική επικοινωνία, μαύρη προπαγάνδα, στοχευμένες επιθέσεις σε αντιπάλους και δολοφονία χαρακτήρων. Στη Σερβία ο Αϊνχορν λειτουργεί ως ο άνθρωπος που μεταφράζει την πολιτική ισχύ σε αφήγημα φόβου και σταθερότητας.

Επιθετική επικοινωνία

Το έργο του Αϊνχορν επικεντρωνόταν στη διαμόρφωση του κεντρικού πολιτικού αφηγήματος του προέδρου Αλεξ. Βούτσιτς ως του μοναδικού ηγέτη που μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια και τη σταθερότητα της χώρας. Κάθε κρίση –από διαδηλώσεις και σκάνδαλα έως διεθνείς πιέσεις– μετατρεπόταν συστηματικά σε αφήγημα εθνικής απειλής ή συνωμοσίας, με στόχο τη συσπείρωση και τον φόβο αντί για τον διάλογο. Αυτή άλλωστε είναι κλασική ισραηλινή σχολή πολιτικής στρατηγικής: ο ηγέτης ως μοναδικό ανάχωμα στο χάος.

Η σχέση του με τον Βούτσιτς δεν είναι τυπική. Δημοσιογραφικές έρευνες τον περιγράφουν ως άνθρωπο του παρασκηνίου, παρόντα σε κρίσιμες στιγμές.

Την ίδια στιγμή, το 2024, ο Αϊνχορν ιδρύει στη Σερβία την εταιρεία Insight Partners DOO, μια συμβουλευτική εταιρεία με αντικείμενο τη στρατηγική διαχείριση και την πολιτική επικοινωνία. Μέσα σε μόλις λίγους μήνες η νεοσύστατη εταιρεία εμφανίζει καθαρά κέρδη 1,42 εκατ. ευρώ, την ώρα που ο ίδιος βρίσκεται υπό διερεύνηση για την υπόθεση του Qatargate. Το γεγονός ότι μια εταιρεία του Αϊνχορν εμφανίζει τόσο υψηλή κερδοφορία ακριβώς την περίοδο που ερευνάται για μυστικές επιχειρήσεις επιρροής υπέρ του Κατάρ δεν περνά απαρατήρητο.

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η έδρα της εταιρείας συμπίπτει με εκείνη του IPESE, ενός γεωπολιτικού ινστιτούτου στο Βελιγράδι που λειτουργεί ως κόμβος πολιτικών και διεθνών επαφών στα Βαλκάνια. Το ινστιτούτο διευθύνεται από τον Ζόραν Κόρατς, πρόσωπο που διατηρεί στενές σχέσεις με τον μηχανισμό εξουσίας του Βούτσιτς και έχει ρόλο-κλειδί στη διασύνδεση πολιτικής στρατηγικής και διεθνών δικτύων.

Ο Αϊνχορν βέβαια δεν περιορίζεται σε μόνο μία εταιρική δραστηριότητα. Είναι συνιδρυτής της Perception Media μαζί με τους Γιονάταν Ούριχ και Αμίρ Αντάκι. Μέσω αυτού του σχήματος οργανώθηκαν διεθνείς παρουσιάσεις στρατηγικής, ανάμεσά τους και παρουσίαση στην Ελλάδα στο πλαίσιο προεκλογικού σχεδιασμού, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Μαξίμου και αφορούσε τη συνολική ψηφιακή και επικοινωνιακή κατεύθυνση της καμπάνιας του 2023, σύμφωνα με την εφημερίδα «Haaretz».

Παράλληλες διαδρομές

Περίπου την ίδια περίοδο που ο Αϊνχορν κινείται στο παρασκήνιο της σερβικής εξουσίας, ακόμη ένα όνομα εμφανίζεται στην ίδια πολιτική σκηνή: ο Ισραηλινός Ασάφ Εϊσίν. Στέλεχος της Majoritas, ο Εϊσίν εντάσσεται στην ομάδα του προέδρου Βούτσιτς όχι ως ο στρατηγός της εκστρατείας, αλλά ως μέρος ενός διαφορετικού –πλην κρίσιμου– σκέλους: της τεχνολογίας, των δεδομένων και της ψηφιακής στόχευσης.

Η Majoritas δεν είναι εταιρεία επικοινωνίας με την κλασική έννοια. Πρόκειται για ρουμανική εταιρεία πολιτικής τεχνολογίας και ανάλυσης δεδομένων του Λούσιαν Ντεσπόιου, που ειδικεύεται στη χαρτογράφηση εκλογικών σωμάτων, στο micro-targeting και στη διαχείριση ψηφιακών καμπανιών. Η δράση της συνδέεται με επιθετικές πρακτικές, αρνητικές καμπάνιες και τεχνικές συκοφάντησης του αντιπάλου και διασποράς ψευδών ειδήσεων και φημών μέσα από χιλιάδες ψεύτικους λογαριασμούς στα social media. Δεν παράγει το πολιτικό αφήγημα· παρέχει τα εργαλεία για να επιβληθεί.

Εδώ ακριβώς αρχίζει να διακρίνεται το σχήμα. Ο Αϊνχορν δεν εμφανίζεται να δουλεύει «μαζί» με τη Majoritas. Δρουν όμως παράλληλα, αποκαλύπτοντας το ίδιο λειτουργικό μοντέλο: τεχνολογία, δεδομένα και εργαλεία από τη μία πλευρά· αφήγημα, στρατηγική και πολιτική καθοδήγηση από την άλλη. Η Majoritas παρέχει την υποδομή –το «πώς» της επιρροής– ενώ το πολιτικό αφήγημα και η προπαγάνδα διαμορφώνονται από τον Αϊνχορν.

Στη Σερβία οι πρακτικές αυτές πήραν πιο σκοτεινή μορφή. Ανώνυμα βίντεο μαύρης προπαγάνδας κυκλοφορούσαν στα social media, παρουσιάζοντας πολιτικούς αντιπάλους ως «προδότες», με αλλοιωμένη εικόνα και εθνικιστικούς συμβολισμούς. Ενα από αυτά στόχευε τον μετριοπαθή Σέρβο πολιτικό Όλιβερ Ιβάνοβιτς, εμφανίζοντάς τον ως εχθρό της χώρας. Το 2018 ο Ιβάνοβιτς δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του, γεγονός που φόρτισε εκ των υστέρων το αποτύπωμα αυτών των εκστρατειών.

Αυτό εξηγεί γιατί την ίδια περίοδο στη Σερβία συναντά κανείς ένα πυκνό οικοσύστημα διεθνών συμβούλων πολιτικής τεχνολογίας, τα ίδια πρόσωπα που εμφανίζονται και στην Ελλάδα και στη Ρουμανία.

Η εικόνα γίνεται πιο καθαρή αν γυρίσει κανείς τον χρόνο πίσω. Το Documento έχει εντοπίσει φωτογραφικό υλικό με τον Αϊνχορν σε συνέδριο της Majoritas Academy τον Ιούνιο του 2015, ένα σεμινάριο αφιερωμένο στη σύγχρονη πολιτική καμπάνια, στα δεδομένα και στην ψηφιακή επιρροή. Μια σαφής ένδειξη σχέσεων με τη Majoritas.

Ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο ο Αϊνχορν αντιλαμβάνεται την πολιτική είναι και άρθρο του στην εφημερίδα «Jerusalem Post» το 2023, στο οποίο υμνεί ένα μοντέλο εξουσίας βασισμένο στα δεδομένα, απαλλαγμένο –υποτίθεται– από πολιτικές διασυνδέσεις. Στην πράξη όμως αυτό το μοντέλο φαίνεται να εφαρμόζεται ήδη. Και να ταξιδεύει από χώρα σε χώρα.

Αλλες χώρες, ίδιο μοτίβο

Το ερώτημα αρχίζει να γίνεται επίμονο: Πρόκειται για μεμονωμένες συμπτώσεις ή για ένα επαναλαμβανόμενο μοντέλο; Την ίδια περίοδο που Ισραηλινοί σύμβουλοι εμφανίζονται στη Σερβία γύρω από τον Βούτσιτς, παρόμοιες πρακτικές και πρόσωπα εντοπίζονται και αλλού στα Βαλκάνια. Στη Ρουμανία το ίδιο σύστημα πολιτικής τεχνολογίας και επιρροής κάνει αισθητή την παρουσία του.

Το 2016 ο Λίβιου Ντράγκνεα, τότε πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (PSD), σύμφωνα με δημοσιεύματα του ρουμανικού Τύπου, καλεί Ισραηλινούς συμβούλους να οργανώσουν την προεκλογική εκστρατεία του. Στον πυρήνα αυτής της προσπάθειας βρίσκεται ομάδα Ισραηλινού συνεργάτη της Majoritas, η οποία αναλαμβάνει την ψηφιακή στόχευση, την ανάλυση δεδομένων και την επιθετική επικοινωνία. Η εκστρατεία αποδίδει: ο Ντράγκνεα οδηγείται στην εξουσία, αναλαμβάνει πρόεδρος της Βουλής και, παρότι τυπικά δεν γίνεται πρωθυπουργός, λειτουργεί ως ο πραγματικός, σκιώδης ηγέτης της χώρας. Αργότερα καταδικάζεται για διαφθορά, μια κατάληξη που ρίχνει εκ των υστέρων φως στις μεθόδους που προηγήθηκαν.

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με το ισραηλινό ερευνητικό Μέσο Shomrim, ο Ισραηλινός σύμβουλος Μότι Σάντερ –πρόσωπο που κινείται στο ίδιο δίκτυο– αναλαμβάνει την εκστρατεία του Μιρτσέα Τζοάνα, ενώ είναι και εκείνος που φέρνει τον Αϊνχορν σε κρίσιμες συναντήσεις.

Αλβανία: Το ίδιο σχήμα

Το ίδιο αποτύπωμα εντοπίζεται και στην Αλβανία. Στο αλβανικό πολιτικό σκηνικό εμφανίζονται παράλληλα το 2020 τόσο ο Εϊσίν, στέλεχος της Majoritas, όσο και ο Αϊνχορν. Ο τελευταίος φέρεται να κινήθηκε στο παρασκήνιο του επιτελείου του Λουλζίμ Μπάσα, πρώην αρχηγού της αλβανικής αντιπολίτευσης και ηγετικής μορφής του Δημοκρατικού Κόμματος, ενώ άλλοι Ισραηλινοί σύμβουλοι εντάσσονται στο επιτελείο του πρωθυπουργού Εντι Ράμα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Εντρι Φούγκα, διευθυντής Επικοινωνίας του Ράμα και στενός συνεργάτης του εδώ και χρόνια. Ένα πρόσωπο που κινείται διαρκώς στο παρασκήνιο, με ρόλο δυσανάλογα ισχυρό σε σχέση με τη δημόσια εικόνα του. Ο Φούγκα εμφανίζεται ως διδάσκων στη Majoritas Academy, παραδίδοντας μεταξύ άλλων μάθημα με τίτλο «Στρατηγικός οδηγός προεκλογικής εκστρατείας βασισμένης σε δεδομένα» – άλλο ένα κομμάτι του ίδιου παζλ.

Όπως και αλλού, η εικόνα δεν δείχνει επίσημες συνεργασίες, αλλά παράλληλη δράση: στρατηγική και αφήγημα από τη μία, τεχνολογία και δεδομένα από την άλλη. Και άλλη μία χώρα όπου η πολιτική μετατρέπεται σε πεδίο επιχειρήσεων επιρροής.

Η εικόνα της Ελλάδας

Το 2023 η εικόνα που άρχισε να ξεδιπλώνεται στην Ελλάδα δεν ήταν απλώς άλλη μια προεκλογική υπερβολή. Ήταν η αποκάλυψη ενός μηχανισμού που ήδη δούλευε στο εσωτερικό της χώρας. Οι δημοσιογραφικές έρευνες έδειξαν ότι πίσω από το «καθαρό» εκλογικό αποτέλεσμα είχε στηθεί μια βιομηχανία χειραγώγησης, με τη Majoritas παρούσα και ενεργή στην ελληνική πολιτική σκηνή. Στοχευμένα μηνύματα, σκιώδεις λογαριασμοί, επιθέσεις χαρακτήρα και ένας συστηματικός, εχθρικός λόγος που μετέτρεπε τον πολιτικό αντίπαλο σε απειλή – φόβος μεταμφιεσμένος σε «σταθερότητα».

Όπως αποκάλυψε το Documento το 2024, η Majoritas δεν λειτούργησε ως πολιτικός παίκτης αλλά ως τεχνικός επιταχυντής: παρείχε τα δεδομένα, τη μικροστόχευση, την ψηφιακή αρχιτεκτονική της προπαγάνδας. Το μοντέλο παραμένει αναλλοίωτο. Κάποιοι αναλαμβάνουν το «πώς» –τα εργαλεία, τα analytics, τον ψηφιακό πόλεμο– και κάποιοι άλλοι το «τι» – το αφήγημα, τη στρατηγική, την κατασκευή εχθρών και τον λόγο φόβου. Δεν απαιτήθηκαν συμβάσεις ούτε επίσημες συμπράξεις για να λειτουργήσει. Η συνεργασία ήταν σιωπηλή, λειτουργική, απολύτως συμπληρωματική. Και κυρίως αποτελεσματική.

Το «βρόμικο 41%» δεν προέκυψε σε κενό αέρος. Ήταν το αποτέλεσμα μιας συντονισμένης μηχανής, που μετακινείται από χώρα σε χώρα, προσαρμόζεται στο τοπικό περιβάλλον και παράγει το ίδιο αποτέλεσμα: έλεγχο της πληροφορίας, πόλωση, εξουδετέρωση αντιπάλων. Στην Ελλάδα, όπως και αλλού, η πολιτική δεν παίχτηκε μόνο στις κάλπες. Παίχτηκε –και κερδήθηκε– στα σκοτεινά δωμάτια της ψηφιακής επιρροής.

Μικαέλα Σάβα

Πηγή