Χάρης Θεοχάρης: Κακομοιριές

Πιπέρι στο στόμα. Δημοσίως, ο βουλευτής Καλογερόπουλος υπενθύμισε στον Χάρη Θεοχάρη ότι μπορεί να τον έκανε ο Μητσοτάκης υπουργό —που δεν φτούρησε— και τώρα υφυπουργό, αλλά στη ΝΔ παραμένει ο «φιλοξενούμενος» που «ψήφισε τις Πρέσπες» και οφείλει να είναι «προσεκτικός και σεβάσμιος στον κόσμο».

Προφανώς αυτό που τον ανάγκασε να πάρει πίσω την εκτρωματική σύγκριση ανάμεσα σε κόμματα που ακολουθούν οι «κακομοίρηδες» και στη ΝΔ των «νοικοκυραίων», ήταν το Μέγαρο Μαξίμου: τρέχουμε να μαζέψουμε τις πατάτες των άλλων, μην έχουμε και τα δικά σου.

Εμμέσως πλην σαφώς το επιβεβαίωσε ο Μαρινάκης, μιλώντας για «άστοχη έκφραση» που «ανασκευάσθηκε». Σε τελευταία ανάλυση για την κυβέρνηση, δεν θα έχανε η Βενετιά βελόνι, αν ο συγκεκριμένος «μουσαφίρης» έπαιρνε τον δρόμο προς τα αποδυτήρια.

Πήρε το μήνυμα και, όπως τα δεύτερα βιολιά και στις πιο ξεκούρντιστες ορχήστρες, ξανάπαιξε σωστά την παρτιτούρα.

Η ζημιά για τη ΝΔ όμως, έγινε. Αυτό που εκστόμισε επωάζεται στο συλλογικό υποσυνείδητο ως αριστοκρατική αντίληψη στον κυβερνητικό πυρήνα, που διαχωρίζει την κοινωνία σε πατρικίους και πληβείους. Ο Θεοχάρης δεν ήταν εκτός κλίματος: αυτά είναι σχόλια σε κλειστές παρέες της Νεοδημοκρατικής ελίτ.

Από τη μια οι κακομοίρηδες, οι κακόσειροι που λένε στην Κρήτη, οι κατσαπλιάδες, οι χωριαταραίοι, οι ξυπόλητοι, οι ξενηστικωμένοι, όσοι δεν έχουν παντελόνι να φορέσουν, κεραμίδι στο κεφάλι τους και σάλιο να φτύσουν, οι λαθραίοι, η σάρα, η μάρα και το κακό συναπάντημα.

Από την άλλη οι άνθρωποι του καλού κόσμου, νοικοκυραίοι, καθώς πρέπει, με τα σέα τους και τα μέα τους, τις σπιταρόνες, τις αμαξάρες και τις σκαφάρες τους, τις όφσορ και τα λεφτά στην Ελβετία, τα εξωτερικά τους, τα καλά τους ντυσίματα —που κάνουν και καμία πλασμαφαίρεση «άμα λάχει να ούμε», που θα έλεγε ο Χάρρυ Κλυνν.

Οι Θεοχάρηδες του δημοσίου βίου αναδεικνύουν αυτήν τη διαχωριστική γραμμή, αισθανόμενοι ότι προσφέρουν υπηρεσία στις κάστες νεόπλουτων που θέλουν να ανήκουν. Έστω κι αν για τους παραπάνω, ως πολιτικοί θεωρούνται ασήμαντοι και αντιμετωπίζονται ως γελωτοποιοί του βασιλέως.

Αν παρατηρήσει κανείς από μακριά, η πυραμίδα της κακομοιριάς αναστρέφεται: κακομοίρηδες είναι όσοι υπάρχουν μέσα από υλικά αγαθά και ρόλους που δεν απέκτησαν κατ’ αξίαν, αλλά κατ’ απονομή —ή από κανάλια διαφθοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος. Επιδεικνύοντας τον «αγροίκο πλούτο» τους, που έλεγε ο καθηγητής Πεπελάσης…

Με το καλό προσωπικό βιογραφικό του, ο σημερινός υφυπουργός Εξωτερικών έχει γράψει χιλιόμετρα στην πολιτική κακομοιριά. Στα επιτεύγματά του είναι ότι πριν από μια δεκαετία τον διέγραψαν από το κόμμα που… ίδρυσε ο ίδιος.

Και οι πέτρες ξέρουν ότι για την ένταξή του στο πολιτικό σύστημα και στα κυβερνητικά σχήματα του Νεομητσοτακισμού, έχουν ενδιαφερθεί συγκεκριμένοι μιντιακοί και οικονομικοί παράγοντες. Καταλήγοντας στην ομάδα των πολιτικών γυρολόγων, τουλάχιστον δεν αισθάνεται μοναξιά.

Στον δημόσιο βίο κακομοιριά είναι να σέρνεσαι, με πολιτικά προσόντα και προσωπικό εκτόπισμα που δεν διαθέτεις, σε αυλές που σε «κατασκευάζουν» ως πολιτικό με την ισχύ του χρήματος και των ΜΜΕ.

«Δεν ανήλθομεν ημείς στα αξιώματα, αλλά αξιώματα κατήλθον μέχρι ημών» θυμοσοφούσε ο αείμνηστος Τάσος Σεχιώτης, σχολιάζοντας κάποιες παρ’ αξίαν υπουργοποιήσεις της εποχής του: «Αντέχει ο ετούτος ο παλιότοπος».

ieidiseis.gr