Γιατί δεν πηγαίνουν οι γιατροί στα νησιά παρά τα επιδόματα;

Όταν ακούει κάποιος τα μπόνους που δίνει το υπουργείο Υγείας σε γιατρούς και νοσηλευτές για να εργαστούν στα νησιά, πρωτευόντως τους καλοκαιρινούς μήνες αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, τα βρίσκει μάλλον δελεαστικά και αναρωτιέται γιατί μπορεί να μην πηγαίνει ένας γιατρός σε ένα νησί αν πρόκειται να λάβει 2.100 ευρώ επιπλέον του μισθού του και να έχει και εξασφαλισμένη στέγη.

Όπως όμως εξήγησαν όλοι όσοι μίλησαν στο in, αυτή είναι μόνο η βιτρίνα. Μέσα από το περιτύλιγμα, το δώρο δεν είναι τόσο όμορφο.

Τα μπόνους ξεκίνησαν να χρησιμοποιούνται με ευρύ τρόπο το 2024, μετά από σειρά άγονων διαγωνισμών για θέσεις μόνιμου ιατρονοσηλευτικού προσωπικού στα νησιά. Το υπουργείο Υγείας ανακοίνωσε πως οι γιατροί που θα μετακινούνται από ένα νοσοκομείο της ηπειρωτικής Ελλάδας προς μια δομή υγείας σε ένα νησί θα λαμβάνουν έως 2.100 ευρώ επιπλέον του μισθού τους, εξασφάλιση στέγης και κάλυψη των εξόδων μετακίνησης. Για νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό, ο επιπλέον μηνιαίος μισθός είναι 1.200 ευρώ. Οι γιατροί μπορούσαν να κάνουν χρήση του συγκεκριμένου μπόνους για διάστημα από έναν έως τρεις μήνες, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Στο τέλος του τριμήνου, ο γιατρός επιστρέφει στο νοσοκομείο όπου είναι η βάση του. Την ίδια χρονιά δόθηκε επίσης η δυνατότητα σε ιδιώτες γιατρούς να εργάζονται παράλληλα σε ένα νοσοκομείο της περιφέρειας, για ένα διάστημα, έτσι ώστε να βοηθήσουν να καλυφθούν τα κενά.

Όσον αφορά τις μόνιμες προσλήψεις ιατρικού προσωπικού στα νησιά, ανακοινώθηκε πως δίνονται επιπλέον χρήματα του μισθού σε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό από 200 έως 600 ευρώ. Παράλληλα, το υπουργείο προέτρεψε δήμους και περιφέρειες να παρέχουν δωρεάν στέγη στο προσωπικό που μεταβαίνει σε ένα νησί ή σημαντική βοήθεια σε αυτό το θέμα.

Η τελευταία πρόσθετη οικονομική ενίσχυση, ύψους 1.500 ευρώ τον μήνα, ήρθε από το φιλανθρωπικό ίδρυμα Stelios Philanthropic Foundation, προς γιατρούς που υπηρετούν σε 47 νησιά με πληθυσμό κάτω των 4.000 κατοίκων. Η δωρεά του ιδρύματος είναι 10 εκατομμύρια ευρώ για διάστημα 7 ετών.

Υποβλήθηκαν συνολικά 57 αιτήσεις για 42 θέσεις γιατρών του ΕΣΥ σε δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Στα πολύ κοντινά νησιά – Ύδρα, Πόρο, Σπέτσες – ο ανταγωνισμός ήταν έντονος. Παρόλα αυτά, 13 θέσεις για ισάριθμα νησιά έμειναν άγονες, καταδεικνύοντας πως το χρόνιο αγκάθι των άγονων θέσεων παραμένει.

Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει αμφιβολία πως η εικόνα σε σχέση με δύο χρόνια νωρίτερα όσον αφορά την κάλυψη έχει βελτιωθεί σημαντικά. Το ερώτημα είναι με τι κόστος και με τι προοπτικές.

«Η κάλυψη μπορεί να είναι λίγο καλύτερη φέτος, όμως συνεχίζουν οι πολύ σοβαρές ελλείψεις ιατρικού προσωπικού γιατρών και νοσηλευτών στις υγειονομικές μονάδες στα νησιά μας» κάνει ένα πρώτο σχόλιο ο Μιχάλης Γιαννάκος από την ΠΟΕΔΗΝ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων). «Όταν λέμε κάλυψη σε ένα νησί, δεν σημαίνει ότι μιλάμε για έναν γιατρό σε μια ειδικότητα. Η κάλυψη θα έπρεπε να είναι με πιο πολλούς γιατρούς, για να μπορεί ο άλλος να έχει χρόνο και για να αφιερώσει στο σπίτι του.

Και ακρίβεια και εργασιακή εξόντωση και υπόλογοι για τα λάθη

Η Σέριφος, μία από τις τουριστικές Κυκλάδες, είναι ένα από τα νησιά στα οποία δεν έγινε κάποια αίτηση στο πλαίσιο του προαναφερθέντος προγράμματος.

Παρόλα αυτά, η Σέριφος δεν είναι νησί που ξεκινάει από μηδενική βάση όσον αφορά την ιατρική κάλυψη. Στο πολυδύναμο περιφερειακό ιατρείο εργάζονται τρεις αγροτικοί γιατροί, ένας παιδίατρος, μία νοσηλεύτρια διετούς απασχόλησης, μία μαία, μία παρασκευάστρια για τις εξετάσεις και τις αιμοληψίες και μία βοηθός ακτινολόγου. Εργάζεται επίσης ένα οδηγός ασθενοφόρου. Το νησί εκ περιτροπής, με αποζημίωση από τη ΔΥΠΕ, επισκέπτονται δύο υπάλληλοι του ελληνικού στρατού οι οποίοι εκτελούν χρέη οδηγού και τραυματιοφορέα.

«Αυτό που μας λείπει είναι ένας γενικός γιατρός» τονίζει ο δήμαρχος Κωνσταντίνος Ρεβύνθης και εξηγεί γιατί αυτή η θέση είναι απαραίτητη: «Το ότι βγήκε άγονη η θέση που είχε προκηρυχθεί είναι πρόβλημα. Γιατί οι αγροτικοί γιατροί δεν είναι εξειδικευμένοι. Και δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα να συνταγογραφούν, όπως έχει ένας γενικός γιατρός. Η συνταγογράφηση είναι πιο περιορισμένη και κάποια φάρμακα που είναι πιο εξειδικευμένα, δεν μπορούν να τα συνταγογραφήσουν. Οποιοσδήποτε πολίτης βρίσκεται στη Σέριφο, μόνιμος κάτοικος και μη, πρέπει να αποταθεί σε κάποιον ιδιώτη ιατρό για να τα συνταγογραφήσει εκείνος. Εν ολίγοις, ο γενικός γιατρός μας είναι απαραίτητος».

Ο δήμαρχος εξηγεί πως οι γιατροί συναντούν τελικά διάφορα προβλήματα στα νησιά: «Η ακρίβεια είναι πολλαπλάσια στα αστικά κέντρα» εξηγεί ο ίδιος. «Την ίδια στιγμή γνωρίζει πως θα έχει πάρα πολλή δουλειά, θα πρέπει να εξυπηρετήσει 15.000 άτομα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο στη Σέριφο. Με αυτά τα δεδομένα, μπορεί τελικά να επιλέξει τη Σίκινο που έχει 250 κατοίκους και το καλοκαίρι γίνονται 800. Η κατάσταση εκεί είναι πιο διαχειρίσιμη».

«Ο γιατρός που θα πάει για να εργαστεί σε ένα νησί πρέπει να είναι σε εφημερία ετοιμότητας όλο το 24ωρο, όλο τον μήνα. Δεν έχει προσωπικό χρόνο, είναι με ένα τηλέφωνο στο χέρι» λέει με τη σειρά του ο κ. Γιαννάκος.

Ο Πάνος Παπανικολάου από την ΟΕΝΓΕ (Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος) κάνει λόγο για εργασιακή εξόντωση και στα περιφερειακά νοσοκομεία – όχι μόνο στα Κέντρα Υγείας – όπου συχνά οι αγροτικοί γιατροί είναι μόνοι τους.

Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχει σωρεία αναφορών και καταγγελιών, τόσο στην ΟΕΝΓΕ όσο και στην ΠΟΕΔΗΝ, για αυτό το θέμα: «Χαρακτηριστικά, πρόσφατα έγινε καταγγελία από το σωματείο εργαζομένων του νοσοκομείου Χίου, όπου οι γιατροί αναφέρουν ότι τους οφείλονται χιλιάδες ρεπό, λόγω της τραγικής υποστελέχωσης του νοσοκομείου. Πριν από μικρό χρονικό διάστημα, συνάδελφος η οποία είχε ολοκληρώσει τον χρόνο της ειδικότητας της και προκειμένου να μπορέσει να αποκτήσει τον τίτλο ειδικότητας παιδιατρικής, βρέθηκε μόνη της στο νοσοκομείο Σάμου εφημερεύοντας επί πέντε εικοσιτετράωρα σερί, χωρίς ανάπαυση. Επίσης, έχουν καταγγελθεί η υπερεξόντωση τόσο των μόνιμων γιατρών, όσο και των γιατρών υπηρεσίας υπαίθρου και των ειδικευόμενων, σε όλα τα νοσοκομεία της Κρήτης. Παρόμοια κατάσταση έχουμε καταγγείλει κατ’ επανάληψη για τα νησιά του Ιονίου, περισσότερο την Κεφαλονιά».

Στην απροθυμία των γιατρών να στελεχώσουν τις μονάδες υγείας αυτών των περιοχών συμβάλει, κατά τον ίδιο, η τραγική κατάσταση που επικρατεί σε σχέση με τα ιατρονομικά τους καθήκοντα. Σε κάποιες περιπτώσεις, σε περιοχές όπου υπάρχει έλλειψη εργαζομένων στο ΕΚΑΒ, γιατροί μπαίνουν σε ασθενοφόρα για να συνοδεύσουν βαρέως πάσχοντα διασωληνωμένο ασθενή, χωρίς πολλές φορές να έχουν την αναγκαία εξειδίκευση ή την αναγκαία εμπειρία. Ταυτόχρονη κατάσταση με ελλείψεις, οι οποίες απειλούν την ασφάλεια των ασθενών, δεν υπάρχει μόνο στις διακομιδές, κατά τον κ. Παπανικολάου, αλλά και στην καθημερινή λειτουργία των μονάδων υγείας.

«Έχει τύχει να έχω πάει μάρτυρας σε δικαστήρια για ιατρικά συμβάντα. Έχω ακούσει με τα αυτιά μου τρεις φορές να λέει ο κατηγορούμενος ή η κατηγορούμενη γιατρός: “Δεν έφταιγα εγώ, οι συνθήκες εφημερίας μου ήταν επισφαλείς, γιατί ήμουνα μόνος ή μόνη, τα εργαστήρια καθυστερούσαν πολύ να βγάλουν απαντήσεις, υπήρχε μόνο μία νοσηλεύτρια που… έτρεχε με πατίνια και δεν προλάβαινε, ήμουν κατάκοπος ή κατάκοπη κ.τ.λ. Ιατρονομικές ευθύνες, δηλαδή, οι οποίες είναι άσχετες με το κύριο υποτιθέμενο αντικείμενο απασχόλησης του γιατρού.

Ο κ. Παπανικολάου διαπιστώνει, επίσης «άθλια συμπεριφορά απέναντι στους νέους πτυχιούχους ιατρικής, που κάνουν τη θητεία υπαίθρου, το λεγόμενο αγροτικό, που είναι ένας αναχρονιστικός θεσμός που δεν υπάρχει σε καμία σοβαρή χώρα πλέον. Σε όλες τις σοβαρές χώρες οι πτυχιούχοι της ιατρικής αμέσως παίρνουν πτυχίο, μπαίνουν στα νοσοκομεία για να ξεκινήσουν ειδικότητα και να τελειώσουν ειδικότητα απρόσκοπτα. Υπάρχει μόνο στην Ελλάδα, και είναι όλο αυτό το χάλι ένας από τους λόγους που έχει ξαναφουντώσει η φυγή των νέων πτυχιούχων ιατρικής προς το εξωτερικό. Οι πτυχιούχοι των ελληνικών ιατρικών σχολών είναι περιζήτητοι».

Εξευτελιστικοί μισθοί

Κατά τους κ. Γιαννάκο και κ. Παπανικολάου, οι πολύ χαμηλοί μισθοί του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού στην Ελλάδα, δεν μπορούν να «ισοφαριστούν» από τα επιπλέον μπόνους που δίνει η Πολιτεία σε όσους μετακινούνται στα νησιά.

«Αυτή τη στιγμή, γιατί να πάει κάποιος να εργαστεί στη Σαντορίνη ή στη Μύκονο ή στην Κω, όταν για να βρεις σπίτι και για το κόστος ζωής θα δώσεις τόσο πολλά χρήματα; Στην Κύπρο ο γιατρός παίρνει 8.000 τον μήνα και ο νοσηλευτής 3.500 τον μήνα» εξηγεί ο κ. Γιαννάκος.

Ο κ. Παπανικολάου χαρακτηρίζει τους μισθούς του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού εξευτελιστικούς. «Είναι οι χαμηλότεροι σε όλη την Ευρώπη, Δυτική, Ανατολική, και όταν λέμε χαμηλότεροι εννοούμε δύο με τρεις φορές κάτω συγκριτικά με τις πιο φτωχές χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία».

«Μόνο οι πολύ καλύτεροι μισθοί θα αυξήσουν ριζικά την αναλογία του προσωπικού στις δομές υγείας», σημειώνει ο κ. Γιαννάκος και συνεχίζει: «Δεν πρόκειται να υπάρξει λύση, παρότι δίνονται κίνητρα σε άγονες περιοχές, 500- 600 ευρώ, σε επιδόματα, αν δεν αυξηθεί ο μισθός».

Κατά τον κ. Γιαννάκο τα 1.500 και 2.100 ευρώ είναι μια κάλυψη ευκαιριακή. Μάλιστα, για όσους μετακινούνται από ένα νοσοκομείο προς μια άλλη δομή υγείας, «κλείνουν τρύπες». Όπως περιγράφει: «Το κράτος βοηθάει το καλοκαίρι, αλλά είναι εις βάρος άλλων νοσοκομείων. Οι διασώστες που είναι των Αθηνών, για παράδειγμα, θα γυρίσουν πίσω, ή των Ιωαννίνων. Οι νοσηλευτές είναι της Αττικής, θα γυρίσουν πίσω, ή οι γιατροί είναι του Ευαγγελισμού, του ενός, του άλλου, θα γυρίσουν πίσω. Οι κοινωνίες όμως δεν σταματάνε. Πρέπει να σκεφτόμαστε και τους μόνιμους κατοίκους. Πρέπει να μιλάμε για μόνιμη κάλυψη των αναγκών».

8 κατοικίες για 40 δημόσιους υπαλλήλους

Το στεγαστικό πρόβλημα είναι εξίσου βασική πτυχή του ζητήματος.

«Πριν από δέκα χρόνια δεν υπήρχε περίπτωση να μην βρει σπίτι ένας αγροτικός γιατρός. Όλα αυτά τα προβλήματα προέκυψαν με την έλευση του Airbnb και των άλλων πλατφορμών που έδωσαν στον κόσμο να νοικιάζει και για τουριστικούς σκοπούς το σπίτι του» περιγράφει τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια ο δήμαρχος Σερίφου. Το 2023, ένας γιατρός είχε δημοσιοποιήσει το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί με τη εύρεση στέγης στο εν λόγω νησί.

Πρόσφατα, ο δήμος συμμετείχε σε μια πρόσκληση του υπουργείου Εσωτερικών. Ο δήμαρχος είχε ήδη καταθέσει αίτημα χρηματοδότησης για κατασκευή κατοικιών από τον περασμένο Μάιο. «Πέρασαν 7 χρόνια για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο» σημειώνει ο δήμαρχος.

Μετά την έγκριση της χρηματοδότησης, ο δήμος θα υποβάλει τη μελέτη του και θα την παραδώσει μέχρι τον Μάρτιο του ’27. Στόχος να κατασκευαστούν 8 κατοικίες για να στεγαστούν δημόσιοι υπάλληλοι.

Σύμφωνα με τον δήμαρχο, οι δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν ανάγκη να βρουν σπίτι στο νησί είναι από 30 έως 40. Άρα, οι 8 κατοικίες, θα λύσουν μόνο ένα μέρος του προβλήματος.

Η πρόταση που ο δήμαρχος έχει κάνει αρκετές φορές, όπως λέει, στην Πολιτεία είναι κάθε υπουργείο (Ναυτιλίας, Υγείας, Προστασίας του Πολίτη) να κατασκευάζει τις κατοικίες που θα χρειαστούν οι δημόσιοι υπάλληλοι που θα μεταβούν σε κάθε νησί. Οι κατοικίες θα παρέχονται δωρεάν ή με ενδεικτικό ενοίκιο.

Άλλωστε όπως λέει ο δήμαρχος, στο νησί: «Υπάρχει χώρος. Σκεφτείτε τώρα ότι χτίζονται σωρηδόν βίλες με πισίνες εδώ από ιδιώτες. Και δεν υπάρχει τρόπος τα υπουργεία να χτίσουν κανονικά; Σιγά! Και κατ’ εξαίρεση όρους δόμησης μπορούν να πάρουν».

Ο Κώστας Βρατσάνος, δήμαρχος Ψαρών, νησί για το οποίο επίσης δεν έγινε καμία αίτηση στο πλαίσιο της χρηματοδότησης του Stelios Foundation, δηλώνει στο in απογοητευμένος αλλά και έκπληκτος που δεν λειτούργησε το μπόνους των 1.500 ευρώ. Ο ίδιος λέει πως έχει προβλέψει τη δημιουργία 5 διαμερισμάτων στο κτίριο το οποίο θα στεγάσει το νέο περιφερειακό ιατρείο του νησιού. Έτσι, όποιος θα μεταβαίνει στο νησί, θα έχει εκτός από το μπόνους των 1.500 ευρώ από το φιλανθρωπικό ίδρυμα, αλλά και το μπόνους που δίνει το κράτος, και εξασφαλισμένη στέγη.

Σημειώνεται πως αυτή τη στιγμή στα Ψαρά ασκούν ιατρικά καθήκοντα ένας γιατρός οπλίτης και μία νοσηλεύτρια.

«Καλύπτονται οι πρώτες ανάγκες. Αλλά σίγουρα αυτό που θέλουμε είναι ένας γιατρός ειδικότητας. Τα περισσότερα παιδιά που έρχονται μόλις έχουν τελειώσει το πανεπιστήμιο ή είναι φαντάροι. Οπότε δεν μπορούν να καλύψουν όλες τις ανάγκες ενός νησιού οι οποίες μπορεί να είναι από το απλό, μέχρι ένα εγκεφαλικό. Τα νησιά έχουν και αποκλεισμούς. Όταν είναι χειμώνας και έχουμε 9 μποφόρ, δεν μπορεί να μεταφερθεί κανείς. Οπότε ένα καλά οργανωμένο ιατρείο είναι θέμα ασφάλειας για τους κατοίκους νησιού. Επιβίωσης, θα έλεγα».

Δύο ταχύτητες στα μπόνους και τα κίνητρα και νέες δομές που πηγαίνουν με ρυθμούς χελώνας

Οι δήμοι και οι περιφέρειες παρακινούνται συνεχώς από το κράτος να δίνουν κίνητρα – και κυρίως στέγη – στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό για να εργαστεί στα νησιά τους.

Ο κ. Γιαννάκος εξηγεί όμως πως δεν είναι όλοι πρόθυμοι να το κάνουν, με αποτέλεσμα να έχουν διαμορφωθεί δύο ταχύτητες. «Υπάρχουν φορείς, δήμοι και περιφέρειες, που δίνουν επιδόματα, όμως στα διπλανά νησιά μπορεί να μη δίνουν επιδόματα. Δηλαδή, στην Κω, μπορεί να μη δίνουν σπίτι. Για να βρεις σπίτι στην Κω πρέπει.. να φτύσεις αίμα, δεν είναι εύκολο. Οι δήμοι και οι περιφέρειες δεν είναι το ίδιο σε όλα τα νησιά. Κάποιοι δίνουν μόνο στους γιατρούς και όχι στο λοιπό νοσηλευτικό προσωπικό. Δεν υπάρχει ενιαία αντιμετώπιση».

Ο δήμαρχος Σερίφου θεωρεί πως το νησί επιβαρύνεται στον προϋπολογισμό του με ένα επιπλέον έξοδο, το οποίο δεν επιβαρύνει, για παράδειγμα, τους δήμους της Αττικής. «Εμείς δίνουμε σε δύο αγροτικούς γιατρούς από 450 ευρώ μηνιαίως μπόνους. Το επίδομα του τρίτου αγροτικού γιατρού το καλύπτει η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, όπου και εκείνη δίνει 450 ευρώ τον μήνα. Παράλληλα δίνουμε 200 ευρώ μηνιαίως σε όλο το νοσηλευτικό, παραϊατρικό και επικουρικό προσωπικό. Έχουμε φτάσει γύρω στις 25.000 ευρώ σε επιδόματα και κίνητρα προκειμένου να διατηρήσει ή να προσελκύσει το νησί νέο προσωπικό» εξηγεί ο δήμαρχος.

Πάντως, σύμφωνα με τον κ. Παπανικολάου, τα επιδόματα στέγασης δεν έρχονται πάντα, ακόμα και αν έχουν εξαγγελθεί.

«Το είχαμε καταγγείλει και πέρσι, το 2025, στις Κυκλάδες, όπου υπήρχε σωρεία καταγγελιών από γιατρούς ότι το επίδομα στέγασης που είχαν ανακοινώσει διάφοροι δήμοι νησιών των Κυκλάδων, τελικά δεν το έδωσαν».

Ακόμα όμως και όταν ανακοινώνονται νέες δομές, οι ρυθμοί ολοκλήρωσης του έργου απαιτούν ιώβεια υπομονή. Το υπουργείο Υγείας έχει εξαγγείλει τη δημιουργία νέου νοσοκομείου στην Κω από το 2019, αλλά 7 χρόνια μετά το έργο βρίσκεται ακόμη στα χαρτιά. Ακόμα όμως και όταν δημιουργηθεί, η στελέχωση του θα παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό, κρίνοντας από την παρούσα κατάσταση στο υφιστάμενο νοσοκομείο της Κω, το οποίο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες δέχεται 150 με 200 περιστατικά την ημέρα στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, με έναν- δύο γιατρούς σε κάθε κλινική που λειτουργεί ασθμαίνοντας.

Η Κατερίνα Γαβαλά, πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Κω και αντιπρόεδρος Νοσοκομειακών Γιατρών Κω, λέει στο in πως το νοσοκομείο της Κω λειτουργεί με οργανόγραμμα του 1980, όταν ο πληθυσμός έχει αυξηθεί σημαντικά έκτοτε και ειδικά ο τουριστικός πληθυσμός τους καλοκαιρινούς μήνες. Ακόμα και σε αυτό το παλιό οργανόγραμμα, όμως, προβλέπονται 40 θέσεις ιατρονοσηλευτικού προσωπικού. Τα τελευταία δύο χρόνια υπηρετούν 24 άτομα στο νοσοκομείο.

Κάπως έτσι τα νησιά καταλήγουν τελικά να είναι…. αντιτουριστικά για τους γιατρούς. Ο κ. Παπανικολάου συμπυκνώνει τη μεγάλη εικόνα:«Κάθε καλοκαίρι οι γιατροί μετατρέπονται σε περιοδεύοντα θίασο. Με ιατρονομικές ευθύνες άσχετες από τις δικές τους και με απουσία εκπαίδευσης, γιατί να θέλουν να μεταβούν στα νησιά για να εργαστούν;».

Η κ. Γαβαλά λέει πως το θέμα είναι μεγαλύτερο και αφορά το ίδιο το μέλλον του Ε.Σ.Υ στην Ελλάδα. Όπως περιγράφει: «Ένας γιατρός που θα βρεθεί σε μακρινό νησί θα βιώσει μοναξιά. Όχι μόνο προσωπική αλλά επιστημονική. Αυτός ο άνθρωπος δεν πρέπει να μείνει σε ένα μέρος αναξιοπρεπές ή να δυσκολεύεται να βρει ένα σπίτι για να μείνει. Πρέπει να μείνει σε ένα πολύ όμορφο μέρος, η ζωή του να γεμίσει από τις νέες εικόνες και εμπειρίες του νέου τόπου, έτσι ώστε να θέλει να παραμείνει ένα και δύο χρόνια στο νησί. Τα κίνητρα πρέπει να είναι πολυπαραγοντικά. Όχι για να μείνει ένας γιατρός απλώς στην Κω, αλλά για να παραμείνουν οι γιατροί στην Ελλάδα γενικώς».

in.gr