⭐ Προσθέστε το HappenedNow στα Αγαπημένα της Google

Μείνετε ενημερωμένοι με τις τελευταίες ειδήσεις προσθέτοντας το HappenedNow στις πηγές ειδήσεων της Google.

➕ Προσθήκη στη Google

«Κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την εξαίρεση». Με αυτόν τον τρόπο ο Γερμανός νομικός – και αργότερα απολογητής του Ναζισμού – Καρλ Σμιτ είχε προσπαθήσει να αποδείξει ότι η κυρίαρχη εξουσία είναι αυτή που μπορεί να αποφασίσει ακόμη και την αναστολή βασικών πλευρών του δικαίου.

Στη χώρα μας ισχύει, δυστυχώς, μια παραλλαγή αυτής της αρχής: «Κυρίαρχο σύστημα εξουσίας είναι αυτό που μπορεί να αποφασίζει μόνο του ότι εξαιρείται από τις υποχρεώσεις που ορίζουν οι νόμοι και το Σύνταγμα». Αυτή θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή του πώς βλέπει σήμερα την άσκηση εξουσίας η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, πιο σωστά ένα ιδιότυπο σύστημα εξουσίας, που αγκαλιάζει το σύνολο των θεσμών, και έχει στο κέντρο του τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.
Και εάν υπάρχει ένα πεδίο όπου όλα αυτά αποτυπώνονται με τον πιο σαφή τρόπο, αυτό είναι η υπόθεση των υποκλοπών, μια από τις σοβαρότερες υποθέσεις παραβίασης κανόνων του κράτους δικαίου από κυβέρνηση στην Ευρώπη και ουσιαστικά η ελληνική εκδοχή Watergate.

Γιατί δεν μπορεί να περιγραφεί αλλιώς το γεγονός ότι ολόκληρη η χώρα πληροφορήθηκε ότι με κέντρο το Μέγαρο Μαξίμου και την υπό τον έλεγχό του ΕΥΠ, είχε στηθεί ένας παράλληλος μηχανισμός, που χρησιμοποιούσε παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, ισραηλινής προέλευσης, για να παγιδεύει τα τηλέφωνα υπουργών της κυβέρνησης, δικαστικών, ανώτατων αξιωματικών, άλλων αξιωματούχων, πολιτικών, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων.

Και όμως, για αυτό το τεράστιο σκάνδαλο, για το οποίο έχουν έρθει στο προσκήνιο πλήθος νέα στοιχεία, η κυβέρνηση – αξιοποιώντας και την πραγματική δυνατότητα που έχει να χειραγωγεί θεσμούς όπως η Δικαιοσύνη – επέλεξε, συστηματικά και επίμονα, τη συγκάλυψη.

Αυτό φάνηκε και με την παρωδία εξεταστικής που επέλεξε (και αργότερα με την απόρριψη, με διαδικαστική λαθροχειρία στη Βουλή, νέας εξεταστικής), με την άρνηση ανάληψης πραγματικής πολιτικής ευθύνης πέραν κάποιων παραιτήσεων αρχικά – για το θεαθήναι -, και από ένα σημείο και μετά με την πλήρη περιφρόνηση απέναντι σε οποιονδήποτε αναδείκνυε το θέμα.

Σε όλα αυτά η κυβέρνηση βρήκε αρωγό τον τρόπο που στάθηκε η ηγεσία της Δικαιοσύνης – στην επιλογή της οποίας η κυβέρνηση παίζει σημαντικό ρόλο – ήδη από το πρώτο πόρισμα του Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση. Το αποτέλεσμα ήταν ήδη από την προανάκριση σημαντικά στοιχεία να μην ερευνηθούν ποτέ και κυρίως να μην υπάρξει καμία διερεύνηση τυχών ευθυνών των κυβερνητικών στελεχών που εμπλέκονταν στην εποπτεία της ΕΥΠ, όπως φάνηκε π.χ. από το πώς αντιμετωπίστηκε ο τότε γενικός γραμματέας – και ανιψιός – του Πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης. Οι μόνοι που τελικά διώχτηκαν ήταν τέσσερις ιδιώτες, οι δύο αλλοδαποί εκπρόσωποι της εταιρείας που διακινούσε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό Predator και οι δύο Έλληνες αντιπρόσωποί τους εδώ, ως εάν μια τόσο μεγάλη υπόθεση παρακολουθήσεων να είναι απλώς μια «ιδιωτική υπόθεση», λες και κάποιοι είχαν χούι να κάνουν παρακολουθήσεις ανθρώπων με εξέχοντα ρόλο στο κράτος και στον δημόσιο βίο.

 

Αυτό συνεχίστηκε και με την επίμονη προσπάθεια να τίθενται στο αρχείο όλες οι επιπλέον αναφορές που έγιναν από θιγόμενα πρόσωπα, ακόμη και όταν αυτά περιλάμβαναν ακόμη και έναν πρώην πρωθυπουργό, τον Αντώνη Σαμαρά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι για σημαντικές πλευρές της υπόθεσης περισσότερα στοιχεία διαλεύκανε η ακροαματική διαδικασία στο Μονομελές Πρωτοδικείο, όπου εκδικάστηκε σε πρώτο βαθμό η υπόθεση των τεσσάρων «ιδιωτών» (που καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές), παρά κατά τη συνολική προανάκριση.

Όμως, η συγκεκριμένη εκδίκαση ήταν δεσμευμένη να κινείται μέσα στα όρια του πορίσματος Ζήση και τη δίωξη κατά «ιδιωτών». Όμως, ακόμη και έτσι το ίδιο το δικαστήριο στην απόφασή του επεσήμανε την ανάγκη όχι μόνο να ερευνηθούν οι ευθύνες άλλων προσώπων αλλά και να εξεταστεί εάν στοιχειοθετείται και το αδίκημα της κατασκοπείας – το οποίο είχε απορρίψει το πόρισμα Ζήση.

 

Ωστόσο, ακόμη και αυτό το αίτημα του εισαγγελέα της πρωτόδικης εκδίκασης, απορρίφθηκε από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, μαζί με όλες τις νέες μηνύσεις που ζητούσαν ανάσυρση της υπόθεσης.

Την 1η Σεπτεμβρίου του 2026 είχαμε μια σημαντική εξέλιξη. Ένα υψηλόβαθμο εν ενεργεία στέλεχος της ΕΥΠ, ο Γιάννης Παπαδόπουλος, το τηλέφωνο του οποίου στοχοποιήθηκε αποδεδειγμένα με το συγκεκριμένο παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, κατέθεσε μήνυση κατά των τεσσάρων «ιδιωτών», αλλά και κατά παντός υπευθύνου, για αδικήματα που αφορούν την κατασκοπεία, αλλά και απειλές κατά της εθνικής ασφάλειας της χώρας.

Ειδικότερα, η σύζυγος του συγκεκριμένου στελέχους της ΕΥΠ, στο όνομα της οποίας ήταν το τηλέφωνο που το στέλεχος χρησιμοποιούσε αποκλειστικά, ενημερώθηκε επίσημα από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα ότι έγινε παγίδευση του τηλεφώνου μέσω εγκατάστασης κατασκοπευτικού λογισμικού Predator μέσω αποστολής μηνύματος sms προς τον συγκεκριμένο αριθμό. Το συγκεκριμένο στέλεχος, κατά την περίοδο της στοχοποίησής του διατελούσε διοικητής κλιμακίου της ΕΥΠ, ενώ σήμερα είναι υποδιοικητής κλιμακίου της ΕΥΠ, έχοντας περάσει και από άλλες θέσεις ευθύνης στην Υπηρεσία.

Οι αρμοδιότητές του είναι ιδιαίτερα σημαντικές αφού αφορούν την αντικατασκοπεία, ενώ οι πληροφορίες που διαχειρίζεται περιλαμβάνουν τη γνώση δικτύων πρακτόρων ξένων δυνάμεων ή υπόπτων για ενδεχόμενη σχέση με τη διεθνή τρομοκρατία, αλλά και δίκτυα πρακτόρων και πληροφοριοδοτών της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, εντός και εκτός της χώρας, συμπεριλαμβανομένου και του πεδίου του οργανωμένου εγκλήματος και των «διεθνών μαφιών» που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας.

Πράγμα που σημαίνει ότι όποιος επιχείρησε να παγιδεύσει το τηλέφωνο που χρησιμοποιούσε το συγκεκριμένο στέλεχος, προσπάθησε να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα μεγάλο μέρος από τα δίκτυα πληροφοριοδοτών που έχει η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, αλλά και να αποκτήσει γνώση του πόσο καλά πληροφορημένη είναι η ΕΥΠ για τη δράση ξένων υπηρεσιών.

Εάν αυτό δεν είναι ο ορισμός της κατασκοπείας και των απειλών για την εθνική ασφάλεια, τότε τι είναι;

Εδώ να συμπληρώσω κάτι ακόμη. Ούτε η Δικαιοσύνη, ούτε ο κρατικός μηχανισμός, ούτε η κυβέρνηση πληροφορήθηκαν τη συγκεκριμένη παγίδευση από την μήνυση του στελέχους της ΕΥΠ. Τα στοιχεία αυτά ήταν γνωστά, όπως γνωστή ήταν και απόπειρα παγίδευσης τηλεφώνων και άλλων στελεχών της ΕΥΠ. Το όνομα του συγκεκριμένου στελέχους είχε γραφτεί ακόμη και στον Τύπο. Παρ’ όλα αυτά κατά την αρχική διερεύνηση της υπόθεσης το στέλεχος της ΕΥΠ δεν κλήθηκε καν να καταθέσει και να συνδράμει στη διερεύνηση της υπόθεσης.

Θα περίμενε, όμως, κανείς έστω και τώρα, με αφορμή τη μήνυσή του, επιτέλους να κληθεί, να καταθέσει τα στοιχεία που έχει και να ανοίξει ξανά η υπόθεση σε σχέση με τη διάσταση απειλής της εθνικής ασφάλειας. Ωστόσο, και πάλι ο ίδιος ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός της χώρας, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευάγγελος Μπακέλας, αποφάσισε και πάλι να αρχειοθετήσει την καταγγελία, δηλαδή να συγκαλύψει την υπόθεση.

Προσοχή, δεν φώναξε τον μηνυτή για να καταθέσει, ούτε ζήτησε κάποια άλλη κατάθεση. Δεν ζήτησε καν να εξεταστούν τα στοιχεία που υπάρχουν μέσα στη μήνυση. Το μόνο που έκανε ήταν να αποφασίσει ότι δεν συντρέχουν στοιχεία. Η βασική του επιχειρηματολογία είναι ότι όλα αυτά τα ερωτήματα έχουν απαντηθεί και άρα δεν συντρέχει λόγος να εξεταστούν νέα στοιχεία. Κοινώς, επειδή δεν διερευνήθηκε όταν έπρεπε και όσο έπρεπε το ερώτημα της κατασκοπείας, ξεκινώντας από το πόρισμα Ζήση που προκλητικά προσπερνά το ερώτημα και δεν το διερευνά, πλέον υπάρχει «οιονεί δεδικασμένο» ότι δεν υπήρξε αδίκημα κατασκοπείας και μάλιστα με την δικαιολογία ότι για να υπάρχει κατασκοπεία δεν αρκεί ο παρακολουθούμενος να διαχειρίζεται υποθέσεις που εμπίπτουν στο κρατικό απόρρητο.

Δηλαδή, για ποια πράγματα συζητούν τα στελέχη της ΕΥΠ από το υπηρεσιακό τους τηλέφωνο, εάν όχι για υποθέσεις που ανήκουν ακριβώς στη σφαίρα του κρατικού απόρρητου; Και σε τελική ανάλυση, ποια έρευνα έκανε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου για να διερευνήσει ποιες απόρρητες πληροφορίες τέθηκαν σε κίνδυνο από την παρακολούθηση του συγκεκριμένου στελέχους, όπως και από την παρακολούθηση υπουργών και άλλων αξιωματούχων – μια διάσταση που επίσης ουδέποτε διερευνήθηκε από τις εισαγγελικές αρχές; Δηλαδή, μπορεί κανείς να παραβιάζει το υποτίθεται απόρρητο σύστημα επικοινωνιών των στελεχών της ΕΥΠ, αλλά αυτό να μη συνιστά κατασκοπεία; Εκτός και εάν για να συντρέχει λόγος για δίωξη για κατασκοπεία θα πρέπει η υπόθεση να μην αφορά τις ευθύνες της κυβέρνησης και του ίδιου του Μεγάρου Μαξίμου, περίπτωση για την οποία φαίνεται ότι έχει προστεθεί άγραφος κανόνας ασυλίας!

Όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν ούτε με το κράτος δικαίου, ούτε με το ισχύον νομικό πλαίσιο στη χώρα, ούτε με τη θωράκιση των θεσμών και της δημοκρατίας. Όλα αυτά είναι απλώς αλλεπάλληλες εκφάνσεις ενός από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα σήμερα, που είναι ακριβώς ότι την διακυβέρνηση δεν ασκεί μια κυβέρνηση που τηρεί τον όρκο σεβασμού στο Σύνταγμα και τους νόμους που έχει δώσει, αλλά ένα κυνικό σύστημα εξουσία που συστηματικά χειραγωγεί τους θεσμούς, συγκαλύπτοντας το ένα κρατικό έγκλημα μετά το άλλο, και μη διστάζοντας να θυσιάσει ακόμη και την εθνική ασφάλεια στην προσπάθειά του να αποφύγει τις πραγματικές πολιτικές, αλλά και ποινικές ευθύνες του.

Μόνο που οι μέρες παραμονής του στην εξουσία είναι μετρημένες και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ήδη η κοινωνία του δείχνει την πόρτα της εξόδου και επιζητά την πολιτική αλλαγή. Και τότε θα μπορέσουμε επιτέλους να αποκτήσουμε μια πλήρη εικόνα του σκανδάλου των υποκλοπών, των συνεπειών του αλλά και των ευθυνών. Για να σταματήσει αυτό το σκάνδαλο να ρίχνει τη βαριά σκιά του στην ίδια τη δημοκρατία.

in.gr

Ακολουθήστε το HappenedNow.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Διαβάστε ολες τις ειδήσεις μας στο Facebook Group και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις