Κυριάκος Μητσοτάκης: Παίγνια

Τον έχουμε συνηθίσει να ασκεί την εξουσία ως κληρονομικό δικαίωμα και τη διακυβέρνηση ως ανέλεγκτος… «Κυβερνήτης» – και όχι ως συνταγματικός Πρωθυπουργός.

Δεν μας εκπλήσσει όταν λέει ότι επί των ημερών του «το κράτος Δικαίου εδραιώνεται» και αναδεικνύεται «η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη». Κληροδοσία από τον αείμνηστο Κώστα Μητσοτάκη, που μπορούσε να λέει τα μεσάνυχτα ότι ο ήλιος λάμπει.

Όταν όμως περνάμε στα δύσκολα ο λουδοβίκειος αυτοπροσδιορισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη L’état c’est moi, μπάζει. Με τον τρόπο που τα διαχειρίζεται, ούτε ψύλλος στον κόρφο μας.

Στην αιματηρή σκακιέρα που διαμορφώνει στην περιοχή ο Τραμπ, δεν νοείται η ελληνική κυβέρνηση να είναι και με το μέρος του και με το διεθνές Δίκαιο – το οποίο παραβιάζει με κυνισμό. Ακόμη και το Βατικανό καταδίκασε τον προληπτικό πόλεμο – που ομολογεί ο, καταζητούμενος, Νετανιάχου.

Ο Πρωθυπουργός λέει «υποστηρίζουμε την αποκλιμάκωση των συγκρούσεων και την επιστροφή της διπλωματίας…». Αλλά ταυτόχρονα υποστηρίζει – με νοοτροπία υποτελούς – όσους ξεκίνησαν τον πόλεμο και προωθούν τις συγκρούσεις, κομπάζοντας για τις «επιτυχίες» τους.

Παίζει με τις λέξεις, αποφεύγοντας να αποκλείσει τη χρησιμοποίηση των, επί ελληνικού εδάφους, αμερικανικών βάσεων… Με τον καθαρό τρόπο και για τους λόγους που το έκανε ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας. Υπάρχουν και καλυτέρα παραδείγματα ηγετών από τον «Μπίμπι».

Δεν καταδικάζει την επίθεση στον Ιράν με μόνη «νομιμοποίηση» την ανισορροπία του Τραμπ, και δικαιολογεί τη δολοφονική μανία της ομάδας που κυβερνάει το Ισραήλ.

Υιοθετεί αβασάνιστα τη δικαιολογία καταστροφής των πυρηνικών που είχαν καταστρέψει ολοσχερώς υποτίθεται οι Αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις τον περασμένο Ιούνιο. Υπάρχουν και καλύτερα πρότυπα, από τον αχρείο Μπλερ στην περίπτωση του Ιράκ.

Ο Πρωθυπουργός διαχειρίζεται αυθαίρετα και την υποχρέωση να ενημερώνει, στις κρίσιμες περιστάσεις, τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, με επιδίωξη την εθνική ομοψυχία.

Τι σημαίνει «είμαι στη διάθεση των πολιτικών αρχηγών για κατ’ ιδίαν ενημέρωση»; Γιατί δεν ζητάει από Τασούλα σύγκλιση του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών; Αντί να τον «αξιοποιεί» για βολιδοσκοπήσεις πρώην Πρωθυπουργών…

Στην προηγούμενη Βουλή δεν εμπιστεύονταν τη διεύθυνση του Συμβουλίου από την τότε αρχηγό του κράτους. Τώρα η απροθυμία του να συνομιλήσει με ορισμένους πολιτικούς αρχηγούς, δικαιολογεί την αποφυγή θεσμικής ενημέρωσης – με πρακτικά;

Αρνείται ότι υπάρχει ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο, ενώ στέλνει στρατιωτική δύναμη στην Κύπρο, όπου έχει πληγεί… βρετανικό έδαφος!

Αν υπάρχει απειλή εναντίον κοινοτικής χώρας – που όπως λέει: «καταδεικνύει απειλή κατά εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης» – γιατί… εκστρατεύει η Ελλάδα και δεν αξιώνει να στείλει δυνάμεις η Ένωση – της οποίας η προεδρεύουσα χώρα απειλείται; Ως Ένωση – που δεν επισπεύδει καν τη Σύνοδο Κορυφής – όχι κάθε μία ξεχωριστά για τους δικούς της λόγους.

Η αποκάλυψη Κουτσούμπα ότι δυο καταρριφθέντα drones είχαν στόχο την αμερικανική βάση στη Σούδα – οπότε κατά την πρωθυπουργική λογική απειλείται και η Ελλάδα – μένει χωρίς απάντηση.

Ως σοβαρός άνθρωπος ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ – είχε την πρόνοια να μην το καταθέσει στη Βουλή, αλλά επιμένει ότι η «πληροφορία είναι έγκυρη».

Η δήλωση του υπουργού Άμυνας ότι, ο ίδιος «δεν διαθέτει τέτοια πληροφόρηση», έχει δυο πλευρές, η μια χειρότερη από την άλλη: είτε επιβεβαιώνει αποφεύγοντας να διαψεύσει, είτε δεν είναι σε θέση να γνωρίζει.

Καθαρές κουβέντες: βρίσκεται η Ελλάδα στα όρια πολεμικής εμπλοκής, ώστε να δικαιολογείται η κυβερνητική ασάφεια;

Ή δεν βρίσκεται και όσα επικαλείται ο Πρωθυπουργός – που δεν δυσκολεύθηκε να τη θέσει σε «εμπόλεμη κατάσταση» με τη Ρωσία – είναι προπέτασμα καπνού για προσωπικές επιλογές;

Οι περιστάσεις δεν επιτρέπουν πολιτικά παίγνια.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr