Κυριάκος Μητσοτάκης: Τσιγκέλι

Όταν ο ιστορικός του μέλλοντος αξιολογήσει την κυβερνητική θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ως χειρότερο σημείο της, δεν θα ορίσει κάποιο σκάνδαλο, την ταξική πολιτική, την εκποίησή του εθνικού πλούτου, τις αντικοινωνικές «ιδιωτικοποιήσεις» και τη θεσμική εκθεμελίωση της χώρας.

Σ’ αυτά επιμένουν οι σύγχρονοί του, ίσως παραβλέποντας ότι ασκεί εξουσια που του δόθηκε με εκλογές. Μπορεί να διαχειρίζεται τη λαϊκή εντολή χειρότερα από τον Τσίπρα το 2019 και το 2023 – αλλά αυτά κρίνονται στις επόμενες εκλογές.

Η χειρότερη επιλογή είναι ότι επαναλαμβάνει τον έτερο κληρονόμο, που επίσης αναδείχθηκε θριαμβευτικά στην Πρωθυπουργία: παίρνει αποφάσεις για τις οποίες δεν έχει εντολή.

Το 2009, ουδείς εξουσιοδότησε τον Γ. Παπανδρέου να «σώσει» τη χώρα – οδηγώντας τη σε διεθνή οικονομικό έλεγχο. Η εντολή της εκλογής του αφορούσε την υλοποίηση του προγράμματός του – στο οποίο προεξείχαν οι παροχές του «λεφτά υπάρχουν».

Κάτι μήνες από την εκλογή του, ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν, αλλά δεν ζήτησε νέα εντολή για να σώσει την παρτίδα από τη δημοσιονομική εκτροπή, που παρέλαβε. Παρέδωσε τα κλειδιά στη Τρόικα.

Ο Μητσοτάκης ως πειθαρχημένος «προβλέψιμος»: στον Τραμπ, τον Μπάιντεν και τώρα ξανά στον Τραμπ -που τον αντιμετωπίζει σαν να μην υπάρχει- οδηγεί τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε πεδία που δεν καλούνται από την εντολή διακυβέρνησης που έχει.

Από τη μια την υλοποιεί, αγοράζοντας όπλα από τον Μακρόν, αδιαφανώς, και χωρίς ρήτρα ότι δεν θα πουλήσει τα ίδια, ή τα αντίμετρά τους στην Τουρκία. Και ταυτόχρονα καθιστά την Ελλάδα καταναλωτή των οπλικών συστημάτων του Ισραήλ, ανατρέποντας ταυτόχρονα την παραδοσιακή πολιτική της χώρας στην περιοχή. Υπό το δόγμα που διατυμπανίζει καιροσκοπικά ο αντιπρόεδρός του: « το Ισραήλ είναι ο καλύτερος φίλος μας». Άλλο το Ισραήλ και άλλο ο εγκληματίας Νετανιάχου.

Από την άλλη, με ΙΧ διπλωματία, διαμόρφωσε και την εξωτερική πολιτική της χώρας έναντι της Τουρκίας προβάλλοντας την αυταπάτη ότι έθετε σε «απομόνωση» τον Ερντογάν – ως άλλοθι στην κατευναστική πολιτική του.

Τα «σύμφωνα φιλίας» με τον Σουλτάνο, η Λιβύη, η Αίγυπτος, τα Εμιράτα, οι παρτίδες με τους Σαουδάραβες, καταλήγουν σε άθροισμα ήττας. Ιδίως αν ληφθούν υπόψη τα τελευταία νέα από τη…Μέκκα!

Κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί το 2021 έστειλε Patriot στον… «φίλο του», τον πρίγκιπα-διάδοχο στο Ριάντ, που μπορεί να τους αγοράσει με το τσουβάλι – και μαζί 100μελή Πυροβολαρχία;

Με την ίδια αυταρέσκεια «σωστής πλευράς της Ιστορίας» κατέστησε την Ελλάδα εμπόλεμη χώρα, όπως όταν κήρυξε τον πόλεμο στη Ρωσία. Κατά της οποίας τώρα του ζητάει ο τυχοδιώκτης Ζελένσκι τους ίδιους πυραύλους!

Οι απαντήσεις ήλθαν σε μια νύχτα με τη στρατηγική συμφωνίας Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν που συγκεντρώνει γεωστρατηγική επιρροή, χρήμα, και πυρηνική ισχύ.

Πλέον ο Ερντογάν μπορεί να κάνει χρήση πανομοιότυπων προνομίων δυο διαφορετικών συμμαχιών: να επικαλεστεί το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ στο οποίο μετέχει με ισχυρό αποτύπωμα και ταυτόχρονα την αντίστοιχη πρόβλεψη του «σύμφωνου της Μέκκας».

Ο Πρωθυπουργός αντιμετωπίζει πλέον το δίλλημα: θα αποσύρει το πυραυλικό σύστημα και το στρατιωτικό σώμα από τη Σαουδική Αραβία;

Αν το κάνει, ομολογεί ότι εξυπηρέτησε ατυχώς μια …προσωπική σχέση. Αν όχι, θα μπει στο Γκίνες: παραχωρεί όπλα σε μια χώρα που δεσμεύεται να υποστηρίζει τον βασικό εχθρό της δικής του.

Αυτά, τηρουμένων των αναλογιών, θυμίζουν Γ. Παπανδρέου: δεν συνάδουν με ό,τι ψήφισαν οι Έλληνες δυο φορές.

Πρακτικά αντιμετωπίζει το δίλημμα του Πρίγκιπα της Δανιμαρκίας: να ζεις κανείς, ή να μη ζει; Ως άνθρωπος, ζωή να έχει. Αλλά ως πολιτικός, ζωή στην πρωθυπουργία δεν έχει.

Με την εξωτερική πολιτική του, κρεμάσθηκε στο τσιγκέλι της Ιστορίας.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr

INTIME NEWS / ΛΙΑΚΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ