Κυριάκος Πιερρακάκης: Πλάκα

Θαυμάσια νέα: Ο Τραμπ «την ήπιε», ο Νετανιάχου χάνει την πρωθυπουργία, ο Ζελένσκι τελειώνει, ο Μπολσονάρο έφυγε νύχτα, ο Βούτσιτς ξόφλησε, ο Ράμα την έχει άσχημα και ο ημέτερος Μητσοτάκης δεν κοιμάται καλά τώρα τελευταία…

Αυτό που πλάσαρε ως «σωστή πλευρά της Ιστορίας» απειλεί να τον καταπιεί και… καλά ξεμπερδέματα. Θα του είχε συμβεί ήδη αν είχε απέναντί του αντιπάλους με επάρκεια.

Αλλά στην τρέχουσα αρχιτεκτονική του πολιτικού συστήματος —που συνδιαμόρφωσε με τους χορηγούς του— η έννοια της αντιπολίτευσης έχει υποβαθμιστεί σε σαματατζίδικο αντικυβερνητισμό, χωρίς πολιτική ουσία, που οδηγεί την πολιτική αναμέτρηση σε πεδία που τον διευκολύνουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αξιωματική αντιπολίτευση, ικανή να παράγει πολιτικό αποτέλεσμα —με ορίζοντα την επικράτησή της— δεν υπάρχει. Στη Βουλή ασκεί τον ρόλο ένα κόμμα που δεν τον κέρδισε στην κάλπη. Και το κόμμα που τον κέρδισε ανατινάχθηκε από τον αρχηγό του. Που με άλλο κόμμα και ρεπερτόριο υποδύεται τη μείζονα αντιπολίτευση όχι με ψήφους, αλλά με —πενιχρά— «ευρήματα» δημοσκόπων.

Η πραγματική και η εικονική αντιπολίτευση έχουν δύο κοινές εγγενείς αδυναμίες που καθιστούν τα αντίστοιχα κόμματα αναποτελεσματικά απέναντι στο σύστημα εξουσίας που διαμόρφωσε ο Μητσοτάκης, ακόμη και με αθέμιτους τρόπους.

Πρώτη: Αδυνατούν να κινητοποιήσουν την κοινωνία στηρίζοντας κλασικές λαϊκές αντιδράσεις που διαμορφώνουν όρους πολιτικής αλλαγής. Όπως είναι οι απεργιακοί αγώνες, οι διαδηλώσεις και οι αντικυβερνητικές συσπειρώσεις στον μαζικό χώρο —με αιχμή τη νεολαία, τον συνδικαλισμό, την αυτοδιοίκηση.

Με δηλώσεις και χωρίς παραγωγή γεγονότων εμπλοκής του λαϊκού παράγοντα δεν αλλάζουν κυβερνήσεις.

Ο Ανδρουλάκης δεν μπορεί να αφυπνίσει τον κοιμώμενο γίγαντα του ΠΑΣΟΚ, ούτε για αξιοπρεπή συγκέντρωση της ιδρυτικής επετείου του. Ο Τσίπρας σπαταλάει το ταλέντο του σε εξορμήσεις με ισχνά ακροατήρια Συριζαίων — περιθωριακής απήχησης κατά τόπους.

Αμφότεροι δεν κινητοποιούν γιατί δεν εμπνέουν. Και δεν εμπνέουν γιατί, από έλλειψη πειστικής πολιτικής για τη χώρα, προβάλλουν την επικράτησή τους ως αυτοσκοπό.

Δεύτερη αδυναμία: Και οι δύο εξαρτώνται υπερβολικά από συστήματα εκτός πολιτικής —τα οποία όμως θεωρούν προνομιακό συνομιλητή τους τον απερχόμενο Πρωθυπουργό— και απλώς διαπραγματεύονται μαζί του, ενίοτε χρησιμοποιώντας την… αντιπολίτευση.

Η αντιπολιτευτική αφλογιστία συνδυάζεται με την απουσία και εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Ο Μητσοτάκης είναι ο πρώτος αρχηγός μεγάλου κόμματος απέναντι στον οποίο δεν υπάρχει ενεργός πόλος, ούτε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του, ούτε στην κομματική οργάνωση.

Αυτά αλλάζουν τους κινητήριους μοχλούς των εξελίξεων: ο Μητσοτάκης, δεν κινδυνεύει από την αντιπολίτευση- ως αποτέλεσμα ενεργοποίησης του δημοκρατικού κύκλου εναλλαγής των κομμάτων εξουσίας- αλλά θα φύγει για να πάρει τη θέση του κάποιος από το δικό του κόμμα.

Με άλλα λόγια: δεν αναμένεται πολιτική αλλαγή, αλλά αλλαγή πιλότου εν πτήσει. Για μεγάλη μερίδα αναλυτών, προτιμότερο για τη χώρα. Μπορεί —αρκεί η σκυτάλη να πάει σε σωστά χέρια. Εδώ σε θέλω κάβουρα… Επειδή στην πολιτική το είδος του γηπέδου ορίζει και το είδος του παιχνιδιού, η αλλαγή ταυτότητας της διαδοχής αλλάζει και τις προϋποθέσεις της —άρα και την ταυτότητα των διαδόχων…

Ο Νεομητσοτακισμός επενδύει στον… επόμενο Μητσοτάκη, η καραμανλική κοινότητα στον αδρανή Δένδια —αφού δεν ενδιαφέρεται ο Καραμανλής και οι αυτοχριζόμενοι «δελφίνοι επετηρίδας» δεν έχουν ηγετική στόφα. Απομένουν δύο πρόσωπα με εντελώς διαφορετικό προφίλ και ύφος δημόσιας παρουσίας, που… δεν προέρχονται από τη ΝΔ!

Ένας, ο Άδωνις Γεωργιάδης, που ζωγραφίζει το μέλλον του αποκλειστικά με «ακραία» χρώματα της δικής του παλέτας —που τον ανέδειξε. Μένει να φανεί αν επιδιώκει μικρότερη ΝΔ —τροφοδοτούμενη από τη μία πλευρά του πολιτικού φάσματος και της κοινωνίας— αλλά δική του. Ή αν απλώς διασφαλίζει ότι θα παραμείνει Νο 2 και με την επόμενη ηγεσία.

Περισσότερο ενδιαφέρουσα είναι η υποψηφιότητα του Κυριάκου Πιερρακάκη, που εκπροσωπεί τη διεύρυνση προς την αντίθετη πλευρά.

Περισσότερο και από το ιμπέριουμ του βιογραφικού του και την προσωπική επάρκεια και στον διεθνή χώρο, διαμορφώνει ηγετικό προφίλ αντιμετωπίζοντας την… αντιπολίτευση! Εστιάζει —εμπροσθοβαρώς— στην ουσία της πολιτικής, με πληρότητα και εντελώς διαφορετικό τρόπο από τον Μητσοτάκη, τον Άδωνη και άλλους ανταγωνιστές.

Η τελευταία εμφάνισή του στη Βουλή υπήρξε αριστοτεχνική: παρουσίασε χειροπιαστές νομοθετικές πρωτοβουλίες —εν προκειμένω για τα «κόκκινα δάνεια»— και αντιμετώπισε τους κεντρικούς επικριτές της κυβέρνησης, με διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Για την ακρίβεια, αναμετρήθηκε με τον κοινοβουλευτικό Ανδρουλάκη, αλλά όχι με το ΠΑΣΟΚ —δείχνοντας ότι το πέρασμά του από τις γραμμές του τον εξόπλισε με μια ποδοσφαιρική αρετή: δεν πανηγυρίζουμε ποτέ το γκολ που βάλαμε στην πρώην ομάδα μας. Και ταυτόχρονα συγκρούστηκε με τον εξωκοινοβουλευτικό Τσίπρα, μετακινώντας τη συζήτηση σε μια πίστα μετρήσιμων μεγεθών.

Τις προηγούμενες μέρες, ο αρχηγός της ΕΛΑΣ είχε αποδώσει στην Τρόικα το «θεσμικό πλαίσιο που έδινε τη δυνατότητα να υπάρχουν services και funds» —που θέσπισε η κυβέρνησή του— τονίζοντας επί λέξει: «Ως την ημέρα που έφυγα από το Μέγαρο Μαξίμου, δεν πέρασε ούτε ένα ευρώ στα funds από τις τράπεζες. Να τελειώνει αυτή η πλάκα».

Ο Πιερρακάκης, με εμφανή επίγνωση, αφενός της δύσκολης θέσης στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση σε αυτό το θέμα και αφετέρου ότι στην απόσυρση του διαβόητου άρθρου 23 οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ —με τη Μιλένα Αποστολάκη— και ο ΣΥΡΙΖΑ και πάντως όχι ο Τσίπρας και τα «κινήματα» που επικαλέστηκε, έδειξε στον αρχηγό της ΕΛΑΣ ότι δεν ήταν καλή ιδέα να τον στοχοποιήσει προσωπικά —με βαριά υπονοούμενα.

Τα αξιοποίησε για να νομιμοποιήσει την επιλογή του να χαρακτηρίσει τον πρώην Πρωθυπουργό «μεγάλο πατερούλη των funds στην Ελλάδα» και ταυτόχρονα ακύρωσε τον ισχυρισμό του ότι οι κυβερνήσεις του δεν έβαψαν τα χέρια τους με αίμα οφειλετών και υπέρ των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων:

— «Ήδη από τον Μάρτιο του 2019 οι εταιρείες είχαν αναλάβει δάνεια συνολικής νομικής απαίτησης 18 δισ. ευρώ, ενώ η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα καθιέρωσε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς».

Δεν μπορεί να ισχύουν και τα δύο: ή δεν πέρασε «ούτε ευρώ» στα funds επί Τσίπρα ή πέρασαν 18 δισ. μετά διευκολύνσεων.

Καθώς ο πρώην Πρωθυπουργός —που εγκατέλειψε τη Βουλή με επιλογή του— δεν διέψευσε τη διάψευσή του από τον υπουργό Οικονομικών, πράγματι, η πλάκα τελείωσε…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI