Οι νέες συλλήψεις: Πραγματικοί δράστες ή νέο φιάσκο;

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη έκανε χτες την εξής δήλωση σχετικά με τις συλλήψεις για το έγκλημα στη Μαρφίν, 16 χρόνια μετά την τέλεσή του: «Για να δικαστεί ένας άνθρωπος χρειάζονται αποδεικτικά στοιχεία. Και οι αρμόδιοι της Αστυνομίας, υπεύθυνοι άνθρωποι, τα έχουν βρει και έχουν βάλει την υπογραφή τους στη δικογραφία».

Το πρώτο μέρος της δήλωσης του Μιχάλη Χρυσοχοίδη αποτελεί την επιτομή κάθε προανακριτικής διαδικασίας. Ποιος μπορεί να έχει αντίρρηση; Ποιος δεν θέλει να εξιχνιαστεί αυτό το φοβερό έγκλημα και να δικαστούν οι εγκληματίες; Δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος με σώας τα φρένας που να λέει ή να θέλει το αντίθετο.

Γιατί, όμως, οι σημερινές συλλήψεις αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι έγιναν με πολιτική πίεση την ώρα που η κυβέρνηση θέλει οπωσδήποτε να παρουσιάσει «έργο» σε αυτό που η ίδια αποκαλεί «αριστερή τρομοκρατία»;

Για δύο λόγους:

Πρώτον, διότι η πρακτική των αστυνομικών αρχών να παρουσιάζουν «επιτυχίες», οι οποίες στη συνέχεια καταλήγουν σε φιάσκο, είναι συνήθης. Στη Μεταπολίτευση έχουμε ουκ ολίγες τέτοιες περιπτώσεις που, όταν έφτασαν στα δικαστήρια, κατέρρευσαν.

Δεύτερον, διότι στην ίδια υπόθεση, της Μαρφίν, δεν είναι η πρώτη φορά που έχουν ανακοινωθεί πομπωδώς συλλήψεις και «αδιάσειστα στοιχεία». Και τότε πανηγύριζαν υπουργοί, αστυνομικοί και μέσα ενημέρωσης. Ποια ήταν η κατάληξη; Οι συλλήψεις ήταν τόσο «δεμένες» που οι κατηγορηθέντες αθωώθηκαν ομόφωνα. Και τότε «υπεύθυνοι αστυνομικοί είχαν βάλει την υπογραφή τους», που λέει σήμερα ο αρμόδιος υπουργός. Δύο τινά συνέβησαν. Ή αυτή διαδικασία ήταν εντελώς λάθος ή ήταν στημένη, πάνω στην πρεμούρα «να πιάσουμε κάποιον». Εκτός αν πιστέψουμε ότι το δικαστήριο αποτελούνταν από… φιλοτρομοκράτες και τους αθώωσαν. Αστειότητες.

Και δεν είναι η μόνη υπόθεση με αυτήν την κατάληξη. Θυμάται κανείς τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις ότι «θα συλληφθούν και θα παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη» οι δράστες της δολοφονίας του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ πριν από πέντε χρόνια; Συνελήφθησαν δύο άτομα, τα οποία τότε παρουσιάστηκαν πομπωδώς σαν τους «δράστες». Όμως, η συνέχεια αποδείχτηκε, επίσης, φιάσκο. Στο δικαστήριο αθωώθηκαν.

Συμπέρασμα πρώτο: Δεν αρκούν οι πομπώδεις δηλώσεις για πολιτική εκμετάλλευση. Τι νόημα έχει να πανηγυρίζουν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί για τις συλλήψεις; Και τις προηγούμενες φορές πανηγύριζαν και τους γύρισε μπούμερανγκ. Χρειάζεται σοβαρότητα στην προανάκριση, μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες της περιόδου, ώστε η υπόθεση να φτάσει στο δικαστήριο «δεμένη». Γιατί, αν επικρατήσει και αυτή τη φορά η πολιτική σκοπιμότητα , οι δικογραφίες αρπακόλλα και η δικαστική κατάληξη είναι ίδια, δεν θα τους ξεπλένει ούτε ο Ιορδάνης ποταμός.

Η δεύτερη διάσταση αυτών των υποθέσεων έχει να κάνει με τα μέσα ενημέρωσης και τους δημοσιογράφους. Όλοι γνωρίζουμε ότι όποιος συλλαμβάνεται για ένα έγκλημα δεν είναι «ο δράστης». Είναι «φερόμενος ως δράστης» ή «δράστης, όπως λέει η Αστυνομία». Και όμως πολλά ΜΜΕ «ξέχασαν» αυτόν το δεοντολογικό κανόνα. Οι συλλήψεις παρουσιάζονται σαν τετελεσμένο γεγονός. Είναι απαράδεκτο ο παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου της ΕΡΤ να κάνει λόγο για «σύλληψη των δραστών» την πρώτη κιόλας μέρα των ανακοινώσεων.

Για δράστες μιλάμε μόνο σε δύο περιπτώσεις: αν οι ίδιοι το ομολογήσουν (πχ τα μέλη της 17 Νοέμβρη, ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα κ.α) ή όταν αποφανθεί το δικαστήριο.

Συμπέρασμα δεύτερο: κανένας δεν είναι «δράστης» επειδή το λέει η Αστυνομία. Πρέπει να το πουν και τα δικαστήρια. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε εμείς των ΜΜΕ.

Επιμύθιο: Κάθε κανονικός άνθρωπος εύχεται αυτή τη φορά να έχουν συλληφθεί οι πραγματικοί δράστες. Και όχι «δράστες» κατά φαντασίαν ή κατά παραγγελίαν, για να ικανοποιηθεί η ανάγκη των κυβερνώντων να παρουσιάσουν «έργο».

Αν συμβεί το πρώτο, θα αποδοθεί, επιτέλους, δικαιοσύνη. Καλύτερα να μην πούμε από τώρα τι θα γίνει αν τα «αποδεικτικά στοιχεία», που λέει ο Χρυσοχοίδης, αποδειχτούν έπεα πτερόεντα…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ

news247.gr