Οκτώ περιστατικά βιασμού στη Ζάκυνθο: Πού είναι οι επίσημες απαντήσεις;

Η καταγγελία της ΠΟΕΔΗΝ για οκτώ περιστατικά βιασμού που φέρεται να έχουν καταγραφεί μέσα σε μόλις έναν μήνα στο Νοσοκομείο Ζακύνθου δεν είναι μια είδηση που μπορεί να περάσει στα ψιλά.

Οκτώ περιστατικά μέσα σε έναν μήνα, σε ένα από τα μεγαλύτερα τουριστικά νησιά της χώρας, συνιστούν από μόνα τους ένα εξαιρετικά σοβαρό γεγονός. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη διάσταση, η οποία δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Αναζητώντας στον τοπικό ηλεκτρονικό Τύπο της Ζακύνθου δημοσιεύματα του τελευταίου μήνα για συγκεκριμένες υποθέσεις βιασμού, δεν εντοπίζουμε αντίστοιχο αριθμό περιστατικών — στην πραγματικότητα, δεν εντοπίζουμε δημοσιευμένες μεμονωμένες υποθέσεις που να εξηγούν τον αριθμό οκτώ που επικαλείται η ΠΟΕΔΗΝ.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα. Εφόσον αυτά τα περιστατικά έχουν καταγραφεί στο Νοσοκομείο Ζακύνθου, τι ακριβώς συνέβη στη συνέχεια; Ενημερώθηκε η Αστυνομία και για τα οκτώ περιστατικά; Σε υποθέσεις σοβαρών εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας, η εμπλοκή των αρχών δεν ταυτίζεται κατ’ ανάγκη με την επιθυμία του θύματος να υποβάλει μήνυση ή να συνεχίσει ενεργά μια ποινική διαδικασία. Επομένως, το κρίσιμο ζήτημα είναι τι καταγράφηκε επισήμως και ποιες διαδικασίες ακολουθήθηκαν σε κάθε περίπτωση.

Γι’ αυτό απαιτούνται συγκεκριμένες απαντήσεις. Πόσα από τα οκτώ περιστατικά που επικαλείται η ΠΟΕΔΗΝ γνωστοποιήθηκαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Ζακύνθου; Για πόσα σχηματίστηκε δικογραφία ή πραγματοποιήθηκε αστυνομική έρευνα; Υπήρξαν συλλήψεις ή ταυτοποιήσεις υπόπτων; Πόσα από τα θύματα δεν θέλησαν να προχωρήσουν περαιτέρω; Και υπάρχει ένα ακόμη ερώτημα: Γιατί ο τοπικός Τύπος δεν φαίνεται να έχει καταγράψει αυτή την έκταση του φαινομένου;

Δεν υποστηρίζουμε ότι η Αστυνομία απέκρυψε περιστατικά. Για να ειπωθεί κάτι τέτοιο χρειάζονται στοιχεία. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται επίσημη ενημέρωση. Διότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο εικόνες που δύσκολα συμβιβάζονται. Από τη μία έχουμε την ΠΟΕΔΗΝ να κάνει λόγο για οκτώ περιστατικά βιασμού μέσα σε έναν μήνα, τα οποία συνδέει με περιστατικά που έφτασαν στο νοσοκομείο. Από την άλλη, όποιος ανατρέξει στην ειδησεογραφία της Ζακύνθου του ίδιου χρονικού διαστήματος δεν συναντά οκτώ αντίστοιχες υποθέσεις βιασμού.

Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο εικόνες βρίσκεται η απάντηση. Μπορεί κάποια θύματα να μη θέλησαν να συνεχίσουν τη διαδικασία. Μπορεί κάποιες υποθέσεις να παρέμειναν για λόγους προστασίας των θυμάτων μακριά από τη δημοσιότητα. Μπορεί ο αριθμός της ΠΟΕΔΗΝ να βασίζεται σε διαφορετικό ορισμό ή κατηγοριοποίηση περιστατικών από εκείνον που αντιλαμβάνεται το κοινό ακούγοντας τη λέξη «βιασμός». Όλα αυτά είναι πιθανές εξηγήσεις. Αυτό που δεν μπορεί να αποτελεί λύση είναι η σιωπή.

Η Ζάκυνθος υποδέχεται κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες, ανάμεσά τους χιλιάδες νέους ανθρώπους. Εάν πράγματι μέσα σε έναν μήνα καταγράφηκαν οκτώ περιστατικά βιασμού, πρόκειται για ζήτημα δημόσιας ασφάλειας που απαιτεί άμεση και υπεύθυνη αντιμετώπιση. Και εάν ο αριθμός δεν αποτυπώνει οκτώ επιβεβαιωμένες υποθέσεις βιασμού, αυτό επίσης πρέπει να διευκρινιστεί.

Γι’ αυτό η Ελληνική Αστυνομία και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη οφείλουν να απαντήσουν σε ένα πολύ απλό ερώτημα: Από τα οκτώ περιστατικά που αναφέρει η ΠΟΕΔΗΝ, για πόσα ενημερώθηκε επισήμως η Αστυνομία και τι απέγινε κάθε μία από αυτές τις υποθέσεις;

Δεν ζητά κανείς ονόματα θυμάτων ούτε στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ταυτοποίησή τους. Ζητάμε αριθμούς και επίσημες απαντήσεις.

Γιατί όταν γίνεται δημόσια καταγγελία για οκτώ βιασμούς σε ένα ελληνικό νησί μέσα σε έναν μήνα, η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει τι ακριβώς έχει συμβεί.

Ζωή Στεργίου