Όλοι θέλουν τη μεσαία τάξη, λίγοι μπορούν

Η μεσαία τάξη, ειδικά όταν πλησιάζουν οι ΔΕΘ, μοιάζει με την ιδανική νύφη. Όλοι θέλουν να την παντρευτούν κι όλοι της τάζουν λαγούς (αν έχουν μείνει στο καπέλο) και ενίοτε πετραχείλια. Βέβαια, αυτή η χειραφέτηση των γυναικών ανήκει σε μια άλλη εποχή, όπως και η αντίστοιχη της μεσαίας τάξης.

Άλλωστε, ποια είναι τελικά αυτή η μεσαία τάξη που υπόσχεται να στηρίξει η κυβέρνηση; Τα ίδια τα στοιχεία που παρέθεσε ο αντιπρόεδρος της, Κωστής Χατζηδάκης, μιλώντας για το τεκμαρτό εισόδημα, δίνουν μια πρώτη, αμήχανη απάντηση.

Από τους 714.000 ελεύθερους επαγγελματίες της χώρας, οι 387.000 εμπίπτουν στο τεκμήριο. Δήλωσαν πέρυσι, μεσοσταθμικά, εισόδημα 302 ευρώ τον μήνα. Λιγότερο από τον κατώτατο μισθό. Το κράτος δεν τους πιστεύει, γι’ αυτό και τους αυξάνει φορολογικά, με στόχο να πλησιάσουν όσα πληρώνει ένας μισθωτός με κατώτατο μισθό.

Αυτό σημαίνει ένα από τα δύο: Είτε ένα μεγάλο κομμάτι της «μεσαίας τάξης» ζει, φορολογικά, κάτω από το όριο της φτώχειας, κάτι που η ίδια η κυβέρνηση θεωρεί αναληθές. Είτε το πραγματικό εισόδημα κρύβεται, οπότε η μεσαία τάξη που συζητάμε δεν εμφανίζεται πουθενά στα επίσημα στοιχεία.

Και στις δύο περιπτώσεις, ο όρος «μεσαία τάξη» παραμένει ασαφής. Κάτι σαν ευσεβής πόθος για όλους. Για τον ελεύθερο επαγγελματία με δηλωμένο εισόδημα κάτω του κατώτατου μισθού. Για τον μισθωτό με δύο παιδιά που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο. Ακόμα και για τον επιχειρηματία με ακίνητα και αποταμιεύσεις που δεν θέλει να τον αποκαλούν πλούσιο. Ούτε όμως και φτωχό.

Μεσαίος, μια χαρά είναι. Κάπου στη μέση, στο περίπου. Μεταξύ άλλων, που λένε.

Αυτό το μεσοβέζικο χάος βολεύει αυτήν αλλά και κάθε κυβέρνηση. Μια μεσαία τάξη χωρίς εισοδηματικά όρια μπορεί να λέει, το κάνει ή όχι, ότι στηρίζει σχεδόν τους πάντες. Κι ένας πολίτης μπορεί να δηλώσει τις δικές του ανάγκες, ανεξάρτητα από το πραγματικό του εισόδημα.

Όλοι θέλουν να είναι στη μεσαία τάξη ακόμη κι αν δεν δικαιούνται να βρίσκονται σε αυτή. Οι περισσότεροι, ούτε καν ξέρουν αν μπορούν. Η ακρίβεια στα τρόφιμα, η στέγη, το ρεύμα, η εκπαίδευση των παιδιών έχουν ανεβάσει το κόστος του να ζεις σαν μεσαία τάξη, ενώ το εισόδημα οδηγεί πολλούς σε χαμηλότερα στρώματα.

Αν η κυβέρνηση θέλει η μεσαία τάξη να είναι πραγματική προτεραιότητα, οφείλει πρώτα να την ορίσει με εισοδηματικές κλίμακες, αφήνοντας απ’ έξω όσους δεν πρέπει να είναι σε αυτή. Ναι, έτσι κάποιους χάνεις, αλλά τους άλλους τους κερδίζεις.

Δεν γίνεται να τους έχεις όλους. Αυτό είναι ακραίο, όχι μεσαίο.

tovima.gr