Πραξικόπημα Μητσοτάκη στο υπουργείο Εξωτερικών

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει δείξει ότι γράφει τους νόμους και τη νομιμότητα στα παλιά της τα παπούτσια. Και όπου ο νόμος δεν την βολεύει, τον αλλάζει. Οπως σχεδιάζει και με το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Ωστόσο, στην περίπτωση του υπουργείου Εξωτερικών το μέγαρο Μαξίμου ξεπέρασε τον εαυτό του. Στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει την «εκλεκτή» της «αγίας οικογένειας», νυν υφυπουργό Εξωτερικών, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, αλλά και τον πρώην υφυπουργό Εξωτερικών, Τάσο Χατζηβασιλείου, ο οποίος ήταν και πάλι στο ΥΠΕΞ, αλλά «απομακρύνθηκε» λόγω σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, προέβη σε ωμό πραξικόπημα. Με έναν σμπάρο, δυό τρυγόνια. Ούτε και αυτό, βέβαια, προκαλεί έκπληξη. Αλλωστε, το μέγαρο Μαξίμου κατέλυσε κάθε έννοια νομιμότητας και Πολιτεύματος, παρακολουθώντας σχεδόν όλο το Υπουργικό Συμβούλιο, δημοσιογράφους, στρατιωτική και αστυνομική ηγεσίες, επιχειρηματίες, .κ.ο.κ.

Νυκτερινή προεκλογική (ν)τροπολογία

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη για πολλοστή φορά κόβει και ράβει τους νόμους στα μέτρα της. Δεδομένου ότι κανένα υπουργείο δεν μπορεί να έχει περισσότερες από τρεις συνολικά θέσεις αναπληρωτών υπουργών και υφυπουργών – και το ΥΠΕΞ ήδη έχει τρεις – τώρα για να «διορίσει» τον βουλευτή Σερρών, Τ. Χατζηβασιλείου, πάει να περάσει με «νυκτερινή» (ν)τροπολογία την αλλαγή του νόμου. Ταυτόχρονα, για να «ικανοποιήσει» την «εκλεκτή» του μεγάρου Μαξίμου, σημερινή υφυπουργό Εξωτερικών, Α. Παπαδοπούλου, την αναβαθμίζει συστήνοντας τη θέση του «Μόνιμου Υπηρεσιακού Υφυπουργού Εξωτερικών». Η τροπολογία «φωτογραφίζει» τα … προσόντα της, αφού στη θέση «τοποθετείται εν ενεργεία Πρέσβης ή Πρέσβης εκ προσωπικοτήτων που έχει διατελέσει μόνιμος διπλωματικός υπάλληλος με βαθμό Πρέσβη».

Ως πρόσχημα χρησιμοποιείται η ψευδεπίγραφη επίκληση της σοβαρότητας των εθνικών θεμάτων και της «συνέχειας» που πρέπει να έχει η εξωτερική πολιτική σε περιόδους εκλογών και ενδιάμεσων περιόδων ανάμεσα σε διπλές εκλογές, προβάλλοντας ταυτόχρονα την Α. Παπαδοπούλου ως «φωτεινό παντογνώστη» της εξωτερικής πολιτικής. Κι’ αυτό, παρά το γεγονός ότι σε όλα τα κρίσιμα θέματα που έχει χειριστεί, και αυτά είναι πολλά και σοβαρά (ελληνοτουρκικά, Μονή Σινά, ελληνο-αμερικανικές σχέσεις, κ.α.), οι επιδόσεις της είναι κάτω του μετρίου.

Για να μην μιλήσει κανείς για το πρωτοφανές στα διπλωματικά χρονικά ατόπημά της να εμφανιστεί ενώπιον του Οικουμενικού Πατριάρχη και να ζητήσει (είτε για δικούς της λόγους, είτε το πιθανότερο εκ μέρους του Κ. Μητσοτάκη) την «καρατόμηση» του αρχιεπισκόπου Αμερικής, Ελπιδοφόρου. Κάτι που αποτελεί ανεπίτρεπτη κρατική εμπλοκή στις εσωτερικές υποθέσεις της Εκκλησίας. Κίνηση που αλείφει βούτυρο στο ψωμί της Αγκυρας, η οποία θέλει να παρεμβαίνει και στις θρησκευτικές υποθέσεις στη Θράκη και στα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Αλλά, ας υποθέσουμε ότι πράγματι το μέγαρο Μαξίμου είχε καλές προθέσεις - κάτι για το οποίο δεν φημίζεται. Επεδίωξε άραγε διακομματική συναίνεση, ως είθισται για τέτοιες σημαντικές θέσεις; 'Η στα λόγια κόπτεται περί της «διακομματικής συναίνεσης» στα εθνικά θέματα και σε αυτά της εξωτερικής πολιτικής; Από τις αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης, προκύπτει αβίαστα ότι ούτε καν συζητήθηκε τέτοιο θέμα, αλλά αντίθετα η κυβέρνηση κινήθηκε με την συνήθη λογική της του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».

«Ατυπη ΥΠΕΞ» για χάρη της «Sacra Famiglia» Μητσοτάκη

Η ειρωνεία είναι ότι αυτός που εκλήθη να «υπερασπιστεί» την Α. Παπαδοπούλου, είναι ο νυν υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης. Οι σχέσεις Γεραπετρίτη – Παπαδοπούλου μοιάζουν το λιγότερο ως εκείνες της γάτας με το ποντίκι. Να σημειωθεί πως, από την πρώτη στιγμή κιόλας του «διορισμού» της Α. Παπαδοπούλου στο υπουργείο, της είχαν δοθεί τόσες πολλές αρμοδιότητες, που ουσιαστικά είχε καταστεί άτυπος υπουργός Εξωτερικών. Κάτι που είχε ενοχλήσει τον Γ. Γεραπετρίτη και το περιβάλλον του.

Στη συνέχεια, πάντως, μετά από σκηνές απείρου κάλλους που διαδραματίστηκαν στο νεοκλασσικό κτήριο του ΥΠΕΞ, στη Βασιλίσσης Σοφίας – που, πάντως, ουδεμία σχέση έχουν με εξωτερική πολιτική και εθνικά θέματα – είχε επέλθει μια … ισορροπία τρόμου (!), ή εν πάση περιπτώσει, εκεχειρία. Μεταξύ άλλων, τα «στρατόπεδα» διόριζαν τους ημετέρους διπλωμάτες στις θέσεις – κλειδιά που επιθυμούσαν, αν και δεν έλειψαν και σκηνικά παραλίγο … μαλλιοτραβηγμάτων (!).

Τώρα, ωστόσο, με την τοποθέτησή της στη θέση «Μόνιμου Υπηρεσιακού Υφυπουργού Εξωτερικών», η Α. Παπαδοπούλου, από «άτυπη ΥΠΕΞ», αναβαθμίζεται και ισχυροποιεί τη θέση της απέναντι στον Γ. Γεραπετρίτη. Για τον οποίον, πάντως, συχνά λέγεται ότι, ενόψει εκλογών, επιστρέφει στο μέγαρο Μαξίμου ως το «δεξί χέρι» του Κ. Μητσοτάκη που ήταν.

Ο Γ. Γεραπετρίτης, λοιπόν, ανέλαβε το θλιβερό – για τον ίδιον – καθήκον να υπερασπιστεί την «καρέκλα» της Α. Παπαδοπούλου ως «Μόνιμου Υπηρεσιακού Υφυπουργού Εξωτερικών», εισηγούμενος την τροπολογία στη Βουλή. Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν θα το’ χε δει. Αλλά αυτά παθαίνει όποιος αποφασίσει να ταυτιστεί με την «Sacra Famiglia» Μητσοτάκη. Πρόκειται, πάντως, για έναν σχεδιασμό υπέρ της Α. Παπαδοπούλου, που υπήρχε τα τελευταία χρόνια στο μέγαρο Μαξίμου. Σήμερα, όμως, εν μέσω παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, και με αβέβαιον το μέλλον Μητσοτάκη, το μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να κλείσει όσες «εκκρεμότητες» μπορεί. Προς όφελος, βεβαίως, και των ημετέρων.

Αλλωστε, η Α. Παπαδοπούλου, από το 2019, με την άνοδο της ΝΔ στην κυβέρνηση και την τοποθέτησή της ως υπεύθυνης του διπλωματικού γραφείου του πρωθυπουργού, έχει προσφέρει πλείστες όσες υπηρεσίες στο μέγαρο Μαξίμου. Βέβαια, από τότε μέχρι σήμερα, το υπουργείο Εξωτερικών έχει βαρέσει μπιέλες και τελεί υπό διάλυση. Πάντως, μετά τη θέση της στο μέγαρο Μαξίμου, η Α. Παπαδοπούλου … ανταμείφθηκε και εστάλη ως πρέσβης της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον. Για τις ελληνο-αμερικανικές σχέσεις, τι να μνημονεύσει κανείς; Την εμφάνιση και ομιλία Μητσοτάκη στο Καπιτώλιο επί Μπάϊντεν, που δεν θα γινόταν εάν δεν δραστηριοποιείτο η Ομογένεια; Το ότι ο Τραμπ επιμένει να μην δέχεται στον Λευκό Οίκο τον Κ. Μητσοτάκη; ‘Η ότι, δεν έχουν καταφέρει ακόμα να «κλειδώσουν» μια επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, στην Ελλάδα;

Εζήλωσαν εποχές … Πιπινέλη

Επικρίνοντας τον Γ. Γεραπετρίτη, η αντιπολίτευση τόνισε ότι είναι αδιανόητο η κυβέρνηση να προκαταλαμβάνει το τι θα κάνει η επόμενη κυβέρνηση, επειδή έχει σήμερα την εξουσία. Από τη μεριά του, ο υπουργός Εξωτερικών, «άνθρωπος» του Κ. Μητσοτάκη, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ισχυρίστηκε ότι «ο όρος μόνιμος υπηρεσιακός υφυπουργός δεν είναι καινούργιος. Υπάρχει στο Σύνταγμα». Πάλι καλά που, εκ μέρους της «Πλεύσης Ελευθερίας», ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπός της, Αλέξανδρος Καζαμίας, του θύμισε ότι «θέση Μόνιμου Υφυπουργού είχαμε με την περίπτωση του Παναγιώτη Πιπινέλη ο οποίος ήταν μόνιμος υφυπουργός Εξωτερικών στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Και διορίστηκε Μόνιμος Υφυπουργός Εξωτερικών, κατόπιν παρέμβασης του παλατιού, και βεβαίως όλοι γνωρίζουμε που κατέληξε ο κ. Πιπινέλης που έγινε τελικά υπουργός Εξωτερικών της χούντας».

Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση των «αρίστων» κόπτεται για τη νομιμότητα. Παραμύθια για μικρά παιδιά. Εδώ έβαλαν προεκλογικά τον Δημήτρη Μαρκόπουλο υφυπουργό Οικονομικών, αρμόδιο για τη Φορολογική Πολιτική, που είναι αμφίβολο εάν σκαμπάζει κάτι από τον τομέα.

neostrategy.gr