Σοβαρά τώρα, μόνο η ΝΔ «μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα και προκοπή»;

«Η ΝΔ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εγγυάται και σταθερότητα και προκοπή», επέμεινε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, συμπληρώνοντας ότι «απέναντί μας είναι κόμματα που έχουν μία αποστολή, να φύγει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης».

Η τοποθέτηση αυτή είναι όντως συνεπής στο μοτίβο που επιμένει η κυβέρνηση και το οποίο στηρίζεται στην εκτίμηση ότι η μόνη πραγματικά κυβερνητική δύναμη σήμερα είναι η Νέα Δημοκρατία και ότι όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, ξεκινώντας από την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, είναι εξ ορισμού ανίκανες να ασκήσουν κυβερνητικά καθήκοντα, παρά μόνο με τον κίνδυνο να οδηγήσουν τη χώρα σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Είναι το ίδιο το αφήγημα που στα χέρια ορισμένων διαπρύσιων απολογητών της κυβέρνησης στη δημόσια σφαίρα έχει οδηγήσει στη θέση ότι δεν έχει σημασία ποιο ποσοστό θα πάρει η Νέα Δημοκρατία, καθώς και μόνο 25% να έχει, πάλι μόνο αυτή είναι γνήσια κυβερνητικό κόμμα (άιντε και μαζί με μερικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ) και άρα πρέπει να κυβερνάει μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Όμως, το ζήτημά δεν είναι να υπενθυμίσουμε ότι δημοκρατία σημαίνει αφενός εναλλαγή κυβερνήσεων, αφετέρου ότι κυβερνά ένα κόμμα που ακόμη και εάν δεν έχει την υποστήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας, τουλάχιστον έχει μια εκλογική υποστήριξη που είναι αρκετά κοντινή σε κάτι τέτοιο.

Το ζήτημά είναι αυτή η ταύτιση ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τη σταθερότητα και την προκοπή. Γιατί είναι προφανές ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει.

Καταρχάς «σταθερότητα» δεν σημαίνει ότι κυβερνά σταθερά μια κυβέρνηση. Ιδίως σε ένα κοινοβούλιο όπου διαθέτει άνετη πλειοψηφία.

Σταθερότητα υπάρχει σε μία χώρα όταν αυτή έχει κοινωνική συνοχή και όταν αυτή είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει μια επιδείνωση του συνολικότερου διεθνούς κλίματος, είτε αυτό αφορά την οικονομία, είτε αυτό αφορά τις γεωπολιτικές εξελίξεις, είτε αυτό αφορά την κλιματική αλλαγή.

Εάν δούμε έτσι τη σταθερότητα, τότε η χώρα απέχει από το να είναι σταθερή. Η κοινωνική συνοχή έχει δεχτεί πλήγματα από τον τρόπο που ιδίως μέσα σε μια διπλή κρίση, κόστους ζωής και στεγαστική, ο βαθμός πραγματικής επισφάλειας έχει αυξηθεί και η κοινωνία έχει γίνει επί της ουσίας πιο άνιση και πιο πολωμένη. Στην πραγματικότητα αντί για σταθερότητα ο προσεκτικός παρατηρητής θα δει μια κοινωνία όλο και πιο δυσαρεστημένη και όλο πιο θυμωμένη, ακόμη και εάν «ποστάρει» φωτογραφίες από τις διακοπές (για να βγαίνει ένας υπουργός και να λέει «μαυρίσατε, άρα κανένα πρόβλημα δεν έχετε»), μια κοινωνία όπου σωρεύονται τα υλικά των επόμενων κοινωνικών εκρήξεων, που θα μπορούσαν να ξεσπάσουν ακόμη και «δι’ ασήμαντον αφορμήν».

Έπειτα κάθε άλλο παρά ανθεκτική είναι η χώρα απέναντι σε κάποιο μεγάλο κίνδυνο. Για παράδειγμα, η συστηματική αποδυνάμωση του δημόσιου συστήματος υγείας, παρά τις μεγάλες προσπάθειες και τον αγώνα γιατρών και νοσηλευτών, σημαίνει ότι κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι η αναμέτρηση με μια νέα πανδημία, ιδίως εάν αναλογιστούμε ότι και στην προηγούμενη η χώρα μας είχε μερικές από τις χειρότερες στατιστικές στην Ευρώπη. Στις δασικές πυρκαγιές είδαμε ότι έργα έγιναν όμως δεν συνδυάστηκαν με αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισης, την ώρα που ολοένα και περισσότερο το «112» αντιμετωπίζεται ως πανάκεια.

Όσο για τις οικονομικές απειλές, είναι σαφές ότι μια κυβέρνηση η οποία δεν έχει μπορέσει να τιθασεύσει τον πληθωρισμό και την έκρηξη της ακρίβειας, δύσκολα θα μπορούσε να βρει τρόπο να αντιμετωπίσει μια σοβαρή επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομίας.

Από την άλλη, μπορεί να έχουν ενισχυθεί οι ένοπλες δυνάμεις, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα η χώρα έχει ένα ισχυρό πλαίσιο συμμαχιών, την ώρα που η Τουρκία αναβαθμίζει τη θέση της, παρά τα εσωτερικά οικονομικά της προβλήματα. Και βέβαια, το στρεβλό μοντέλο «ανάπτυξης» που έχει σπρώξει τη χώρα στο περιθώριο της Ευρώπης οικονομικά, σημαίνει και μικρότερο πραγματικό διεθνές βάρος.

Άρα λοιπόν, κάθε άλλο παρά τη σταθερότητα εγγυάται για το επόμενο διάστημα η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Όσο για την «προκοπή», δηλαδή την ευημερία, είναι σαφές ότι η προκοπή που υπόσχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτή που οι αυξήσεις στους μισθούς σύντομα εξανεμίζονται από την αύξηση του πληθωρισμού, όπου οι μισθοί, με όρους αγοραστικής δύναμης είναι από τους χαμηλότερους της Ευρώπης, όπου το προσωπικό του δημοσίου είναι αντιμέτωπο με μια συνθήκη φτωχοποίησης, και όπου τα νοικοκυριά τα βγάζουν πέρα όλο και πιο δύσκολα, ακόμη και εάν φαινομενικά «οι αριθμοί ευημερούν». Προσθέστε σε όλα αυτά και τη συστηματική υπονόμευση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, προς όφελος «ιδιωτικών σουπερμάρκετ πτυχίων», και έχετε εικόνα της πραγματικής «προκοπής» με την οποία είναι αντιμέτωπη η κοινωνία.

Αυτό εξηγεί και γιατί είναι τόσο έντονο σήμερα ένα αίτημα πολιτικής αλλαγής.

Αυτό δεν οφείλεται στο ότι οι πολίτες «παρασύρονται» από την αντιπολίτευση και δεν αντιλαμβάνονται τη «σταθερότητα και προκοπή» που τους προσφέρουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία.

Το ακριβώς αντίθετο ισχύει. Επειδή οι πολίτες σήμερα αισθάνονται τέτοια ανασφάλεια και αβεβαιότητα και επειδή όντως επιδιώκουν τη σταθερότητα και την προκοπή για τους ίδιους και τα παιδιά τους, είναι που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα και αναζητούν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

in.gr