Σύννεφα στο ελληνο-ουκρανικό ντηλ για drones

Εσχάτως ήλθε στο φως της δημοσιότητας η πληροφορία, σύμφωνα με την οποία οι Ουκρανοί κάνουν … νερά ως προς τη συμφωνία Μητσοτάκη — Ζελένσκι για να δοθούν στην Ελλάδα θαλάσσια drones και τεχνολογία τους. Κοινή πεποίθηση είναι ότι τα «προσκόμματα» που προβάλλει το Κίεβο, έχουν να κάνουν με την στενή σχέση που έχει αναπτύξει το «σύστημα Ζελένσκι» με την Αγκυρα.

Η ιδιαίτερη σημαντική πληροφορία πέρασε στα ψιλά στα ελληνικά ΜΜΕ. Και όμως έρχεται να επιβεβαιώσει για μια ακόμη φορά ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσεγγίζει σοβαρά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας με λίαν ερασιτεχνικό τρόπο, συχνά με αποκλειστικό γνώμονα τον επικοινωνιακό εντυπωσιασμό. Στην προκειμένη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αφενός επεδίωκε να διαφημίσει την υποστήριξή του στον Ζελένσκι, έναντι του «ανταλλάγματος» των ουκρανικών θαλάσσιων drones στην Ελλάδα.

Παρά τους πανηγυρικούς τόνους της ανακοίνωσης Μητσοτάκη — Ζελένσκι για πιθανή συμπαραγωγή μη επανδρωμένων οχημάτων επιφανείας (USV), για τμήμα της παραγωγής τους σε ελληνικά ναυπηγεία, και πρόσβαση της Ελλάδας σε αυτή την τεχνολογία, τώρα το Κίεβο, όπως αναφέρει η εφημερίδα, «Καθημερινή» βάζει «θέμα αδειοδότησης για το πότε και πώς θα χρησιμοποιούνται από τις Ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις». Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, «ζητάει να έχει λόγο στον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιούν οι ελληνικές ΕΔ τα συγκεκριμένα drones. Πρακτικά σημαίνει ότι σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής, το Κίεβο θα μπορεί να μην επιτρέψει τη χρήση συστημάτων που έχουν κατασκευαστεί στην Ουκρανία ή διαθέτουν ουκρανική τεχνολογία».

Κλείνουν το μάτι στην Αγκυρα

Να σημειωθεί πως «ήδη, «αξιωματικοί των ελληνικών ΕΔ βρέθηκαν στο Κίεβο όπου και συζήτησαν εκτενώς για τεχνικά ζητήματα». Εκτιμάται πως η επίκληση τέτοιων προφάσεων εκ μέρους του Κιέβου «οφείλεται στην προσπάθεια των Ουκρανών να τηρήσουν ισορροπίες με την Αγκυρα», η οποία «θεωρείται από το Κίεβο προτιμητέος εταίρος».

Ολα δείχνουν ότι τα προσκόμματα που βάζει τώρα το Κίεβο είναι περισσότερο πολιτικά παρά στρατιωτικά — επιχειρησιακά. Απαξ και η Ελλάδα αποκτήσει τα θαλάσσια drones και την τεχνολογία τους, σε περίπτωση χρήσης τους — για παράδειγμα απέναντι στην Τουρκία — είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατον, για τους Ουκρανούς να εμποδίζουν τον τρόπο χρήσης τους από τις ελληνικές ΕΔ, εφόσον έχουν προβλεφθεί οι απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες. Μόνο … «νομικά» μπορεί να κινηθεί η ουκρανική πλευρά. Εκτός, βεβαίως, και εάν τα συγκεκριμένα USV, τεχνολογικά (δορυφόροι, κ.λ.π.), δεν θα βρίσκονται υπό τον ελληνικό έλεγχο, αλλά υπό ξένο. Οπότε, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι κίνδυνοι για τις αμυντικές ικανότητες της χώρας μας θα είναι μεγάλοι, δεδομένης της στενής σχέσης Αγκυρας – Κιέβου.

Οπως και να’ χει, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή από που «ψωνίζει» οπλικά συστήματα η Ελλάδα. Και αυτή την προσοχή δεν φαίνεται να την δείχνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως δείχνει η περίπτωση των ουκρανικών USV.

Παρά την ελληνική βοήθεια στην Ουκρανία

Να σημειωθεί πως το Κίεβο, και πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, το 2022, ανέπτυσσε στενή σχέση με την Τουρκία στον στρατιωτικό τομέα. Η Τουρκία προσέφερε drones και βάση παραγωγής τους στην Ουκρανία, έχει συμφωνήσει να κατασκευάσει πολεμικά πλοία για λογαριασμό του Κιέβου, ενώ η ουκρανική πλευρά προσέφερε την τεχνογνωσία της πάνω σε θέματα κινητήρων για τα τουρκικά drones. Τώρα, η πολιτική συνεργασία Αγκυρας — Κιέβου, όπως έδειξε και η πρόσφατη επίσκεψη Ζελένσκι στην Αγκυρα, καθώς και η μεταφορά του στη Συρία με το τουρκικό κυβερνητικό αεροσκάφος μάλιστα, επεκτείνεται.

Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, πως το μέγαρο Μαξίμου έκρινε ότι με έναν – όχι και τόσο «αξιόπιστο» – εταίρο μπορεί να κλείσει συμφωνία στον νευραλγικό τομέα για την άμυνα της χώρας μας. Μάλιστα, τα ουκρανικά «νάζια» για τα USV εκδηλώθηκαν, παρ’ ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, υπό συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας, έχει παραχωρήσει στην Ουκρανία μεγάλες ποσότητες όπλων και πυρομαχικών από το ελληνικό οπλοστάσιο. Το «ευχαριστώ», είναι να υψώνονται τώρα εμπόδια εκ μέρους του Κιέβου, στο όνομα των «ερωτοτροπιών» του με την Αγκυρα.

Κατά τις πληροφορίες της «Καθημερινής», από την παροχή της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, η Ελλάδα έως τώρα έχει «εισπράξει περίπου μισό δισ. ευρώ, είτε μέσω των ΗΠΑ και της Γερμανίας είτε μέσω Τσεχίας». Ψίχουλα, δηλαδή, αν ληφθεί υπόψιν μάλιστα η αποικιακού τύπου εκχώρηση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΑΣ) στους Τσέχους, οι οποίοι έχουν θησαυρίσει από την κατασκευή βλημάτων για λογαριασμό της Ουκρανίας, εισπράττοντας πακτωλούς δισεκατομμυρίων από την ΕΕ.

Ο «ατζέντης» των ουκρανικών drones

Ως γνωστόν, ο Ζελένσκι, στην προσπάθειά του να κρατηθεί στην εξουσία, παρά τα σκάνδαλα διαφθοράς που αποκαλύφθηκαν για ανθρώπους του στενού περιβάλλοντός του, κόπτεται για να πλασαριστεί στο διεθνές σκηνικό ως «απαραίτητος» εταίρος της Δύσης. Με αφορμή, μάλιστα, τον πόλεμο ΗΠΑ — Ισραήλ κατά του Ιράν, έσπευσε να παράσχει πρόθυμα τις υπηρεσίες του στη Δύση και σε χώρες της Μέσης Ανατολής, εμφανιζόμενος ως ο «ατζέντης» της τεχνολογίας για την αντιμετώπιση των ιρανικών drones.

Αναμφισβήτητα, τα τελευταία τέσσερα χρόνια που διαρκεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, έχουν γίνει θεαματικά βήματα προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης των συστημάτων drones και αντι-drones σε αγαστή συνεργασία της χώρας με κράτη — μέλη του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα, η ουκρανική βάση έρευνας, τεχνολογίας και παραγωγής μη επανδρωμένων μέσων – η οποία μάλιστα ανήκει σε «άνθρωπο» του Ζελένσκι, που βρίσκεται στο μικροσκόπιο ερευνών για διαφθορά, αν και η υπόθεση προς το παρόν έχει «θαφτεί» – είναι το πιο προωθημένο «εργαστήριο» δοκιμών σε συνθήκες πολέμου που υπάρχει σήμερα για λογαριασμό του ΝΑΤΟ.

Η Ελλάδα, όπως παρατηρεί η «Καθημερινή», είναι «μια από τις τελευταίες χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ που επιχειρούν να επωφεληθούν και στην πράξη από την τεχνολογία η οποία τα τελευταία τέσσερα χρόνια αναπτύσσεται κατά τρόπο ραγδαίο στα ουκρανικά πεδία μαχών. Στο πλευρό των καινοτόμων ουκρανικών εταιρειών και των χερσαίων δυνάμεων του Κιέβου εργάζονται εδώ και χρόνια όχι μόνο στελέχη των ΕΔ κρατών – μελών του ΝΑΤΟ, αλλά και εκατοντάδες ειδικοί μεγάλων εταιρειών που παράγουν ή αναπτύσσουν αμυντικό υλικό, πρακτικά ενσωματώνοντας πολλές από αυτές τις τεχνολογίες σε νέα αλλά και παλιά προϊόντα».

Με δεδομένη την πλήρη εξάρτηση του Κιέβου από το ΝΑΤΟ, είναι απορίας άξιον γιατί «δικαιωματικά» δεν εντάσσει η «Συμμαχία» την Ελλάδα, ως κράτος — μέλος του Οργανισμού, σε αυτές τις διεργασίες κατασκευής νέων τεχνολογιών drones, και γίνονται ανεκτές οι ουκρανικές ήξεις — αφήξεις έναντι της Ελλάδας.

neostrategy.gr