Τάσος Γιαννίτσης: Διαφθορά

Στη διαδρομή του νεότερου ελληνικού κράτους η διαφθορά είναι ενδημικό φαινόμενο —όσο οι χρεοκοπίες και τα πραξικοπήματα.

Κάθε φορά που έρχονται λεφτά στη χώρα, οι κυβερνώντες και οι κομπανίες τους στήνουν «μηχανές» και τα «τρώνε». Δημιουργούν περιουσίες, επιδεικνύοντας τον «αγροίκο πλούτο» τους, που έλεγε ο αείμνηστος Διαμαντής Πεπελάσης.

Φαγώθηκαν τα δάνεια της Ανεξαρτησίας, τα λεφτά για την αποκατάσταση των προσφύγων το 1922, τα κονδύλια του Σχεδίου Μάρσαλ. Μετά την πιο απεχθή μορφή διαφθοράς που συνιστούσαν ο μαυραγοριτισμός και η οικονομική συνεργασία με τους κατακτητές. Λόγω ατιμωρησίας, με αυτά τα λεφτά κάποιοι επίγονοι σταδιοδρόμησαν στον δημόσιο βίο.

Ύστερα άνοιξαν οι κρουνοί της κοινοτικής Ευρώπης, με τα «πακέτα Ντελόρ» —που έγιναν και τραγούδι— και τα κονδύλια των άλλων προγραμμάτων, μεγάλο ποσοστό των οποίων κατέληξε σε τσέπες.

«Μαζί τα φάγαμε», προσπάθησε να δικαιολογήσει το κόμμα του ο μακαρίτης Θόδωρος Πάγκαλος —που στα τέλη του βίου του υπήρξε οπαδός του Κυριάκου Μητσοτάκη— που τον διέψευσε: η τρέχουσα διαχείριση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης είναι υπόθεση για λίγους, με επιλεκτικές κατανομές και απευθείας αναθέσεις…

Τη διαφθορά τροφοδότησαν η διάθεση του κρατικού και τραπεζικού χρήματος και το κόλπο του Χρηματιστηρίου. Δημιουργήθηκε μια κάστα νεόπλουτων, ακόμη και «νέα τζάκια», με την ίδια μέθοδο: το 50% έβγαινε στο εξωτερικό, το ένα τέταρτο εξασφάλιζε πολυτελή βίο και μόνο ένα τέταρτο πήγαινε στον σκοπό και την επιχείρηση. Ενδιάμεσοι —πολιτικοί, συνδικαλιστές, μανδαρίνοι και δημοσιογράφοι— πλούτιζαν από τις μίζες.

Έτσι προέκυψαν η χρεοκοπία και η μνημονιακή «σωτηρία». Πλανώνται όσοι νομίζουν ότι δεν θα ξανασυμβούν και παραπλανούν όσοι κομπάζουν για τη «σώφρονα» πολιτική τους. Η «εξυγιαντική» διαχείριση των πολλών στους λίγους και των ψίχουλα στους πολλούς αποτελεί τη σπορά και το σπέρμα της νέας οικονομικής κατάρρευσης.

Σ’ αυτό το σκηνικό προκάλεσε εντύπωση η δημόσια αντιδικία ανάμεσα στον Τάσο Γιαννίτση και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο για τη διαφθορά —με περίεργες συγκρίσεις, εκατέρωθεν.

Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ ανέφερε ως παράδειγμα «φαινομένων διαφθοράς και στο ΠΑΣΟΚ ως το 2004» τον απελθόντα Άκη Τσοχατζόπουλο. Αλλά παρέλειψε να αναφέρει ότι συμμετείχε στις κυβερνήσεις Σημίτη. Για τον οποίο ο Πάγκαλος είπε: «Τον ενοχλούσε όταν του ανέφερα τη διαφθορά —όχι γιατί υπήρχε, αλλά γιατί την ανέφερα».

Ο Παύλος Μαρινάκης ενοχλήθηκε για τη σύγκριση Γιαννίτση: «Σήμερα είναι 200 φορές χειρότερα». Και —παραβλέποντας ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός κοπιάρει την περίοδο Σημίτη— σχολίασε ότι «πολύ δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με οποιαδήποτε άλλη περίοδο». Θυμήθηκε για το παρελθόν «μέλη υπουργικού συμβουλίου να οδηγούνται στη Δικαιοσύνη και να έχουμε φυλακίσεις».

Για το τελευταίο ίσως βιάζεται… Πάντως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ —και ειδικά οι διακυβερνήσεις Σημίτη και Μητσοτάκη— έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε τρεις φράσεις από το «Λεξικό του έξυπνου λόγου» του Πάσχου Μανδραβέλη:

– Ο Άγγλος συγγραφέας Άσλεϊ Μπρίλιαντ: «Θέλω λιγότερη διαφθορά, ή περισσότερες ευκαιρίες να συμμετάσχω».

– Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Όσκαρ Λέβαντ: «Η διαφορά Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων είναι ότι οι Δημοκρατικοί επιτρέπουν και στους φτωχούς να διαφθείρονται».

– Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Πάτρικ Ο’Ρουρκ: «Όταν οι αγορές και οι πωλήσεις ελέγχονται από τη νομοθεσία, το πρώτο προς αγορά και πώληση είναι οι νομοθέτες».

ieidiseis.gr