Το “ξεφούσκωμα” δεν σταματάει με μηνύσεις…

Κάποτε οι πολιτικοί εξέπεμπαν μια κάποια σοβαρότητα. Ήξεραν ότι η πολιτική αντιπαράθεση απαιτεί γερό στομάχι. Και ότι, όταν δέχονταν επιθέσεις, έπρεπε να έχουν μια πολιτική απάντηση και όχι να απειλούν με εισαγγελείς και δικαστήρια.

Φαντάζεται κανείς τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον Κώστα Σημίτη (για να περιοριστούμε σε απόντες…) να απειλούν αντιπάλους τους, πρώην συνοδοιπόρους τους ή μέσα ενημέρωσης με δικαστικές προσφυγές; Όχι, δεν το φανταζόμαστε, διότι ήξεραν τι σημαίνει πολιτική αντιπαράθεση ακόμα και στις πιο ακραίες στιγμές της. Και, πάνω απ’ όλα, ήξεραν ότι σε αυτές προέχει η απάντηση που δίνεις και όχι οι όποιες απειλές. Διότι οι εισαγγελείς και οι δικαστές δεν είναι για να λύνουν πολιτικά προβλήματα.

Σε αντίθεση με αυτούς τους πολιτικούς, σημερινοί- κάποιοι από αυτούς- νομίζουν ότι θα λύσουν τα πολιτικά προβλήματά τους με δικαστικές απειλές.

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές μάς γεννήθηκαν από δύο παραδείγματα των ημερών. Ας τα δούμε.

Πρώτον, μια εφημερίδα έγραψε ότι τρεις πολιτικοί (ένας υπουργός της ΝΔ και δύο στελέχη του ΠΑΣΟΚ) πήραν μέρος σε ένα δείπνο με οικοδεσπότη επιχειρηματία, με στόχο να «ρυθμίσουν» τις μετεκλογικές εξελίξεις υπέρ του σημερινού πρωθυπουργού (περισσότερα εδώ). Και οι τρεις διέψευσαν κατηγορηματικά ότι πήραν μέρος σε τέτοιο δείπνο και η μία εξ αυτών, η Άννα Διαμαντοπούλου, προανήγγειλε προσφυγή στα δικαστήρια. Η εφημερίδα επανήλθε, αλλά το δεύτερο δημοσίευμα δεν προσκόμισε στοιχεία που να επιβεβαιώνουν το πρώτο, παρά μόνον πολιτικές εκτιμήσεις. Έτσι, θα έλεγε κανείς, το θέμα κλείνει. Και δεν ξέρουμε αν η θιγείσα πολιτικός θα επιμείνει στην απειλή για δικαστική προσφυγή. Δεν ξέρουμε τι της λένε οι δικηγόροι, αλλά μάλλον τέτοιο πεδίο δεν υπάρχει. Οι πολιτικοί (πρέπει να) καταφεύγουν στα δικαστήρια μόνο όταν δέχονται σοβαρές κατηγορίες (πχ συκοφαντίες με οικονομικό υπόβαθρο, απιστία κ.α) και όχι για ψύλλου πήδημα. Τέτοια δημοσιεύματα είναι συνήθης πρακτική στα ΜΜΕ όλου του κόσμου και οι σοβαροί πολιτικοί απαντούν διαψεύδοντας. Άλλωστε, τι να κρίνει ο δικαστής σε ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα;

Δεύτερον, τις τελευταίες μέρες το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού ταλανίζεται από καταγγελίες στελεχών του που αποχωρούν μαζικά (ενδεικτικά εδώ). Η επικεφαλής του βγήκε χτες στην τηλεόραση (Μέγκα) και απείλησε τους καταγγέλλοντες με «νομικές συνέπειες». Άλλο πάλι και τούτο. Δηλαδή, η κυρία Καρυστιανού θα μηνύσει τους αποχωρήσαντες για «προσβλητικές κατηγορίες» εναντίον της; Και θα κληθεί ένας δικαστής να αποφανθεί αν πρέπει να τους τιμωρήσει, επειδή λένε ότι το κόμμα είναι «μιας γυναικός αρχή» (άντε δύο); Και τι σημαίνει «νομικές συνέπειες»; Θα ζητήσουν από ένα δικαστή να λύσει το πολιτικό πρόβλημα που ανέκυψε μεταξύ των δύο κυριών, οι οποίες ηγεμονεύουν στο κόμμα και των μέχρι χτες συμπορευομένων τους; Πρόκειται για αστειότητες. Αν το νεότευκτο κόμμα έχει πάρει την κατηφόρα, δεν φταίνε ούτε αυτοί που λάκισαν ούτε τα μέσα ενημέρωσης που φιλοξενούν τις καταγγελίες τους ούτε οι δημοσκοπήσεις που καταγράφουν την κατηφόρα. Εξαρχής φαινόταν το φούσκωμά του, για όσους ήθελαν να το δουν. Τώρα ήρθε η σειρά του ξεφουσκώματος.

Όσοι και όσες είναι στην πολιτική και όσοι φιλοδοξούν να εισέλθουν ας έχουν υπόψη τους αυτήν τη ρήση που παλιού Βρετανού πολιτικού Ίνοχ Πάουελ: «Οι πολιτικοί που ενοχλούνται από τα Μέσα Ενημέρωσης είναι σαν τους ναυτικούς που τους πειράζει η θάλασσα»…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ

news247.gr

eurokinissi