Καύσωνες: Αυστριακός με σκλήρυνση κατά πλάκας προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της χώρας του

Καθισμένος στο αναπηρικό του αμαξίδιο, ο 40χρονος Αυστριακός Μεξ Μίλνερ περιγράφει το πρόσφατο κύμα καύσωνα που σάρωσε την Ευρώπη ως «πραγματικά σοβαρό». Για τον ίδιο, η άνοδος της θερμοκρασίας δεν είναι απλώς μια δύσκολη συνθήκη, αλλά ένας παράγοντας που επηρεάζει άμεσα την υγεία και την καθημερινότητά του.

Ο Μίλνερ έχει προσφύγει κατά της Αυστρίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κατηγορώντας τη χώρα του για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λόγω ανεπαρκούς δράσης απέναντι στην κλιματική κρίση.

Πώς ο καύσωνας επηρεάζει τη ζωή του

Ο 40χρονος πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας, η οποία συνοδεύεται από σύνδρομο Uhthoff. Πρόκειται για κατάσταση που συνδέεται συχνά με την πάθηση και προκαλεί προσωρινή επιδείνωση των νευρολογικών συμπτωμάτων όταν αυξάνεται η θερμοκρασία του σώματος.

Για τον Μίλνερ, η άνοδος της θερμοκρασίας αλλάζει δραματικά την καθημερινότητά του:

• Στους 25 βαθμούς Κελσίου, η κινητικότητά του επιδεινώνεται και δεν μπορεί πλέον να περπατήσει.
• Πάνω από τους 30 βαθμούς Κελσίου, είναι σχεδόν παράλυτος και χρειάζεται ηλεκτρικό αναπηρικό αμαξίδιο.

Όπως εξηγεί ο πρώην σύμβουλος ενέργειας, στη σκλήρυνση κατά πλάκας, όταν κάνει ζέστη, μειώνεται η ταχύτητα της νευρικής αγωγιμότητας. Έτσι, τα σήματα δεν φτάνουν πλέον στους μύες και οι κινήσεις που θα ήθελε να κάνει δεν πραγματοποιούνται.

Ο Μίλνερ συναντήθηκε με δημοσιογράφο του AFP στη σκιά ενός δέντρου, σε πάρκο μικρής πόλης της Κάτω Αυστρίας, όπου έχει χτίσει μια παθητική κατοικία. Πρόκειται για εξαιρετικά ενεργειακά αποδοτικό κτίριο, σχεδιασμένο ώστε να μειώνει τις ανάγκες θέρμανσης και ψύξης έως και 90% και να διατηρεί σταθερή θερμοκρασία περίπου 20 βαθμών Κελσίου όλο τον χρόνο.

Η προσφυγή κατά της Αυστρίας

Η αίτηση του Μίλνερ στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατατέθηκε τον Απρίλιο του 2021.

Σε αυτήν υποστηρίζει ότι η Αυστρία δεν έχει θεσπίσει επαρκές νομοθετικό πλαίσιο για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη και την προστασία ευάλωτων ανθρώπων όπως ο ίδιος. Παράλληλα, επικρίνει το αυστριακό δικαστικό σύστημα, υποστηρίζοντας ότι δεν του προσφέρει καμία ουσιαστική λύση.

Στόχος του είναι μια καταδικαστική απόφαση κατά της Αυστρίας για κλιματική αδράνεια, σε μια υπόθεση που εντάσσεται στο ευρύτερο κύμα προσφυγών κλιματικής δικαιοσύνης στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Γιατί θεωρείται σημαντική υπόθεση

Σύμφωνα με τη δικηγόρο του, Μιχαέλα Κρέμερ, εάν το Δικαστήριο του Στρασβούργου αποφανθεί υπέρ του, ο Μίλνερ θα είναι το πρώτο άτομο που αναγνωρίζεται ως άμεσο θύμα των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής.

Μια τέτοια απόφαση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για νέες υποθέσεις στις 46 χώρες που υπάγονται στη δικαιοδοσία του ΕΔΑΔ. Η Κρέμερ εκτιμά επίσης ότι η απόφαση θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις και στην κλιματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς η Αυστρία είναι κράτος-μέλος.

Η ίδια θεωρεί ότι η βαρύτητα της υπόθεσης είναι πιθανότατα ένας από τους λόγους για τους οποίους η διαδικασία έχει διαρκέσει τόσο πολύ.

Το προηγούμενο της Ελβετίας

Το ΕΔΑΔ έχει ήδη εκδώσει ιστορική απόφαση κατά της Ελβετίας, η οποία έγινε το πρώτο κράτος που καταδικάστηκε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων λόγω κλιματικής αδράνειας.

Η υπόθεση είχε κινηθεί από τον σύνδεσμο «Ηλικιωμένες Γυναίκες για την Προστασία του Κλίματος». Ωστόσο, το Δικαστήριο δεν αναγνώρισε τις τέσσερις ενάγουσες ως ατομικά θύματα.

Η προσφυγή του Μίλνερ στοχεύει να πάει ένα βήμα παραπέρα: να αναγνωριστεί το δικαίωμά του, ως ατόμου, να θεωρήσει τη χώρα του υπόλογη για τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής στη ζωή του.

«Η Αυστρία κάνει πολύ λίγα»

Ο Μίλνερ κρατά μυστική τη διεύθυνσή του, θέλοντας να προστατευθεί από πιθανές εχθρικές αντιδράσεις, όπως αυτές που έχουν δεχθεί οι «Ηλικιωμένες Γυναίκες για την Προστασία του Κλίματος».

Δεν υποστηρίζει ότι η Αυστρία δεν κάνει τίποτα για το κλίμα. Θεωρεί, όμως, ότι «κάνει πολύ λίγα».

«Η κυβέρνηση θα έπρεπε να κάνει περισσότερα και θα μπορούσε», λέει, εκφράζοντας την ελπίδα ότι η υπόθεσή του θα βοηθήσει και άλλους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες.

Για τον ίδιο, η ουσιαστική λύση δεν είναι ατομική, αλλά συλλογική: ο περιορισμός της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

«Δεν θέλω το αυστριακό κράτος να εγκαταστήσει κλιματιστικό στο σπίτι μου ή κάτι τέτοιο. Θέλω μια λύση που να προφυλάσσει τον κόσμο. Μια λύση που να καθιστά τον πλανήτη ένα κατοικήσιμο μέρος για την ανθρωπότητα», καταλήγει.

topontiki.gr