Αγραφιώτης: Τρία χρόνια μετά τον Daniel, η Μαγνησία πλημμυρίζει ξανά. Κι εγώ ντρέπομαι να αντικρίσω τους ανθρώπους!  

Τρία χρόνια πέρασαν από τον καταστροφικό Daniel. Τρία χρόνια γεμάτα υποσχέσεις, εξαγγελίες, κυβερνητικές επισκέψεις, φωτογραφίες μπροστά σε κατεστραμμένες υποδομές και διαβεβαιώσεις ότι η Μαγνησία θα θωρακιστεί, ότι οι ζημιές θα αποκατασταθούν, ότι δεν θα ξαναζήσουμε τις ίδιες τραγικές καταστάσεις.

Και όμως, τον Νοέμβριο του 2026, βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Στη Νέα Αγχίαλο, στη Χρυσή Ακτή Παναγιάς, στην Αγριά, στις Αλυκές, στο Νότιο Πήλιο, οι κάτοικοι βρίσκονται αντιμέτωποι με πλημμύρες, λάσπες, κατεστραμμένες υποδομές και την αγωνία για την περιουσία τους.

Άνθρωποι που προσπάθησαν να ξαναστήσουν τις ζωές τους μετά το 2023 βλέπουν για ακόμη μία φορά το νερό να απειλεί όσα με κόπο κατάφεραν να ξαναφτιάξουν.

Πόσες φορές πρέπει να καταστραφεί ένας τόπος για να αντιληφθεί η Πολιτεία ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής και της περιουσίας δεν είναι επικοινωνιακή εξαγγελία, αλλά στοιχειώδης υποχρέωσή της;

Τα εκατομμύρια των συμβάσεων και τα χρόνια της αναμονής

Ας μιλήσουμε επιτέλους με συγκεκριμένα στοιχεία.

Τον Ιανουάριο του 2025 ανακοινώθηκε η ανάθεση στην ΤΕΡΝΑ των έργων αποκατάστασης υποδομών από τις καταστροφές του Daniel και του Elias στους Δήμους Βόλου, Νοτίου Πηλίου, Ζαγοράς–Μουρεσίου και Ρήγα Φεραίου.

Η σχετική σύμβαση υπογράφηκε στις 29 Απριλίου 2025, σχεδόν είκοσι μήνες μετά τις καταστροφές, με συμβατική ημερομηνία ολοκλήρωσης την 29η Απριλίου 2029!

Το ακόμη πιο εξοργιστικό είναι ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε το ίδιο το Υπουργείο Υποδομών τον Οκτώβριο του 2026, από τα 293 σημεία της συγκεκριμένης εργολαβίας οδικών αποκαταστάσεων είχαν ολοκληρωθεί παρεμβάσεις μόλις στα 114.

Και ενώ οι κάτοικοι περιμένουν τις αποκαταστάσεις, τα αναγκαία έργα ορεινής υδρονομίας στη Μαγνησία, σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ της ΕΡΤ, δεν αναμένεται καν να ξεκινήσουν πριν από το 2027.

Δηλαδή, οι πολίτες καλούνται να ζουν επί χρόνια με τον φόβο της επόμενης βροχής και με την ελπίδα ότι κάποτε θα ολοκληρωθούν τα έργα που τους έχουν υποσχεθεί.

Δεν αμφισβητώ ότι έχουν γίνει κάποιες παρεμβάσεις. Αμφισβητώ όμως την επάρκεια και την ταχύτητα με την οποία η Πολιτεία αντιμετωπίζει ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα.

Δεν αρκεί να υπογράφονται συμβάσεις εκατομμυρίων. Δεν αρκεί να ανακοινώνονται χρονοδιαγράμματα. Το αποτέλεσμα είναι εκείνο που μετράει. Και το αποτέλεσμα πρέπει να είναι ένας τόπος ασφαλής για τους κατοίκους του.

Αυτή τη φορά δεν πήγα. Γιατί ντράπηκα.

Θέλω να μιλήσω και προσωπικά.

Ως υποψήφιος βουλευτής Μαγνησίας με την Ελληνική Λύση, αυτή τη φορά δεν πήγα να επισκεφθώ τις πληγείσες περιοχές.

Όχι επειδή αδιαφορώ. Κάθε άλλο.

Δεν πήγα γιατί, πραγματικά, ντρεπόμουν να αντικρίσω αυτούς τους ανθρώπους.

Ντρεπόμουν να σταθώ απέναντι σε κάποιον που είδε ξανά το σπίτι του να πλημμυρίζει, την επιχείρησή του να καταστρέφεται, τους κόπους μιας ζωής να απειλούνται.

Και να του πω τι;

Ότι λυπάμαι; Ότι συμπαραστέκομαι; Ότι θα μεταφέρω το πρόβλημά του στους αρμοδίους;

Πόσες φορές πρέπει να ακούσει τα ίδια λόγια;

Τι να πω σε έναν άνθρωπο που πληρώνει τους φόρους του, εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος και, όταν έρχεται η ώρα να τον προστατεύσει αυτό το κράτος, αισθάνεται εγκαταλελειμμένος;

Να του πω ότι ζούμε σε ένα κράτος που δεν μπορεί, τρία χρόνια μετά από μια πρωτοφανή καταστροφή, να εγγυηθεί ούτε τα αυτονόητα;

Δεν θέλω να συμμετέχω σε άλλη μία περιοδεία με φωτογραφίες μπροστά σε πλημμυρισμένα σπίτια και ανθρώπους σε απόγνωση.

Οι πολίτες της Μαγνησίας δεν έχουν ανάγκη από άλλους επισκέπτες που θα εκφράσουν τη θλίψη τους και θα αποχωρήσουν.

Έχουν ανάγκη από πράξεις, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και αποτελέσματα.

Η κρατική αδιαφορία δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τον καιρό

Κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει τη βροχή. Μια οργανωμένη Πολιτεία όμως οφείλει να περιορίζει τους κινδύνους και τις συνέπειές της.

Δεν μπορούμε κάθε φορά που βρέχει να μιλάμε μόνο για ακραία φαινόμενα, για πρωτοφανείς ποσότητες νερού και για την κλιματική αλλαγή.

Όλα αυτά μπορεί να αποτελούν πραγματικούς παράγοντες κινδύνου. Δεν αποτελούν όμως απαλλαγή από την υποχρέωση πρόληψης, συντήρησης των υποδομών και έγκαιρης υλοποίησης έργων.

Και ασφαλώς πρέπει να ελεγχθεί τεχνικά ποια έργα θα μπορούσαν να έχουν περιορίσει τις πρόσφατες ζημιές και ποια παραμένουν σε εκκρεμότητα.

Ποιος ελέγχει την πρόοδο των συμβάσεων; Ποιος καθορίζει ποια έργα προηγούνται; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν οι προθεσμίες απομακρύνονται και οι πολίτες εξακολουθούν να κινδυνεύουν;

Είναι ερωτήματα στα οποία η κυβέρνηση οφείλει να δώσει δημόσιες και συγκεκριμένες απαντήσεις.

Απαιτείται πλήρης ενημέρωση για την πρόοδο κάθε έργου, σαφές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης των κρίσιμων παρεμβάσεων, άμεση αντιμετώπιση των νέων ζημιών και ουσιαστική στήριξη των πληγέντων.

Η Μαγνησία δεν ζητά χάρη. Απαιτεί το αυτονόητο.

Οι κάτοικοι της Μαγνησίας έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν δύναμη, υπομονή και αξιοπρέπεια.

Αλλά η υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη. Και η αξιοπρέπεια δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεσαι τα πάντα.

Δεν είναι δυνατόν το 2026 να θεωρείται φυσιολογικό να φοβάται ο πολίτης κάθε φορά που σκοτεινιάζει ο ουρανός. Δεν είναι δυνατόν μια ολόκληρη περιοχή να προσπαθεί ακόμη να συνέλθει από τις πλημμύρες του 2023 και να μετρά νέες ζημιές.

Η Πολιτεία οφείλει να σταματήσει να αντιμετωπίζει την αποκατάσταση ως μια μακρόχρονη γραφειοκρατική διαδικασία και να την αντιμετωπίσει ως ζήτημα ασφάλειας και επιβίωσης των τοπικών κοινωνιών.

Γιατί πίσω από κάθε κατεστραμμένο δρόμο, κάθε πλημμυρισμένο σπίτι και κάθε κλειστή επιχείρηση υπάρχουν άνθρωποι.

Άνθρωποι που δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να ζουν και να εργάζονται με ασφάλεια στον τόπο τους.

Και αν σήμερα αισθάνομαι ντροπή, δεν είναι απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Είναι για το γεγονός ότι, τρία χρόνια μετά τον Daniel, εξακολουθούμε να τους ζητάμε να κάνουν υπομονή.

Η Μαγνησία δεν αντέχει άλλη αναμονή. Και οι άνθρωποί της δεν αξίζουν άλλες υποσχέσεις. Αξίζουν ένα κράτος που να βρίσκεται δίπλα τους πριν από την καταστροφή, όχι μόνο μετά από αυτήν.