Γιάννα Αγγελοπούλου: Νοσταλγία

Η τελευταία δημόσια εμφάνισή της με πολιτικό ενδιαφέρον, ήταν στα τέλη Μαΐου του 2025. Για να παρουσιάσει το βιβλίο του υπογράφοντος «Η μπαλάντα των Ολυμπιακών Αγώνων» – με τον Βαγγέλη Βενιζέλο και τον Παύλο Τσίμα.

Η Γιάννα Αγγελοπούλου αποφεύγει πλέον τα φώτα της δημοσιότητας. Αλλά μια ημέρα κάθε χρόνο, το όνομά της, έρχεται στο προσκήνιο: εφέτος είναι η 22η επέτειος από τη συγκλονιστική 13η Αυγούστου 2004.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, που ξεκίνησαν θριαμβευτικά εκείνο το βράδυ, πέρασαν στην Ιστορία ως η καλύτερη διοργάνωση όλων των εποχών, και μάλλον παραμένουν. Κι αυτό στην ούγια έχει την υπογραφή της.

Ήταν η πιο συναρπαστική ελληνική περιπέτεια σε καιρό ειρήνης, με τρεις διαφορετικές φάσεις και τρεις διαφορετικούς Πρωθυπουργούς.

Η διεκδίκηση ξεκίνησε με τον Ανδρέα Παπανδρέου και έδειχνε καταδικασμένη, μέχρι που ο Σημίτης κάλεσε την οικογένεια Αγγελοπούλου που έφερε τους Αγώνες στην Αθήνα.

Όταν οι άσχετοι στους οποίους ανέθεσε την πιο περιπλοκή οργάνωση στον πλανήτη πήγαινε στα βράχια, ζήτησε πάλι από τη Γιάννα να τη σώσει. Παρότι ειχε χαθεί ο μισός χρόνος, παρέδωσε, επί Καραμανλή πλέον, ό,τι πιο άρτιο και φαντασμαγορικό είχε υπάρξει γύρω απο το αθλητικό γεγονός που καθηλώνει την ανθρωπότητα κάθε τέσσερα χρόνια.

Η τελετή Έναρξης στην Καλογρέζα κέρδισε τους θεατές όπου Γης, η διοργάνωση τους αγωνιζόμενους και οι υποδομές τους επισκέπτες και όλους του Έλληνες που ταυτίσθηκαν με τη λάμψη της επιτυχίας.

Για πρώτη φορά όλα λειτούργησαν αψεγάδιαστα. Το κράτος δούλευε αποδοτικά, η αυτοδιοίκηση και ο ιδιωτικός τομέας συντονίσθηκαν με το δημόσιο, ο πληθυσμός συμμετείχε δημιουργικά.

Η Αθήνα άλλαξε όψη, η χώρα ρυθμούς, και νοοτροπίες. Όταν τελείωσε όλο αυτό, η Ελλάδα ήταν για την υφήλιο πρότυπο οργάνωσης, υποδομών και αφοσίωσης στο ολυμπιακό ιδεώδες.

Η Γιάννα παρέδωσε στην Πολιτεία κερδοφόρο απολογισμό της Επιτροπής και ένα υποδειγματικό σύστημα μάνατζμεντ. Σχεδόν όλα χάθηκαν στη συνέχεια…

Έμειναν ωστόσο οι δρόμοι, το μετρό, το τραμ, το αεροδρόμιο, σημαντικές παρεμβάσεις στην παραλιακή ζώνη στης προέχουσας και αλλού και οι βασικές αθλητικές εγκαταστάσεις.

Οι υπόλοιπες ρήμαξαν, αλλάξαν χρήση, ή ιδιωτικοποιήθηκαν αεριτζίδικα. Οι εργολάβοι που επέβαλαν στην τότε πολιτική ηγεσία βαριές κατασκευές για να κερδοσκοπήσουν, είχαν προεξοφλήσει την τύχη τους.

Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν μιντιακοί και οικονομικοί παράγοντες που, σε συνεργασία με άβουλους πολίτικους, συκοφάντησαν το επίτευγμα, στοχοποίησαν την Αγγελοπούλου, αποδόμησαν την επιτυχία και έφεραν ξανά τα πράγματα στα μέτρα της… Ψωροκώσταινας.

Αλλά το εγχείρημα τελικά δικαιώθηκε: το πρόσημο των Αγώνων ήταν θετικό. Απλώς η πολιτική τάξη δεν συνειδητοποίησε ήταν για την Ελλάδα η μεγάλη ευκαιρία να τα αλλάξει όλα – και να προλάβει την κατάρρευση που ακολούθησε: μεθόδους εργασίας, νοοτροπίες, σχέσεις με τη διεθνή κοινότητα.

Το ανυπολόγιστο όφελος χάθηκε από την απερισκεψία και την ανικανότητα και την αποθυμία να κεφαλαιοποιηθεί η επιτυχία, η παγκόσμια αναγνώριση, η εσωτερική σύμπνοια. Έκτοτε η 13η Αυγούστου, στοιχειώνει όσους είχαν στα χέρια τους το «χρυσάφι» που έφερε στη χώρα και το άφησαν να γίνει κάρβουνο.

Μένει όμως η νοσταλγία, για όσα μπορεί να κάνει η ελληνική κοινωνία όταν υπάρχει όραμα, σχέδιο, συντονισμός, εμπνευσμένη ηγεσία.

Επιστρέφει κάθε Αύγουστο με την μορφή της Γιάννας στο Ολυμπιακό Στάδιο, το πάθος όσων έκαναν τον άθλο να συμβεί και τα χαμογελαστά πρόσωπα των 65.000 εθελοντών, που πρόσφεραν το χαμόγελό τους, για να πετύχει η πατρίδα τους.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr