Στις πόσες παραιτήσεις υπουργών μια κυβέρνηση κρίνεται αποτυχημένη;

Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο να παραιτείται ένας υφυπουργός. Ιδίως όταν έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας και στο στόχαστρο επικρίσεων για πλευρές της συμπεριφοράς του. Σε τελική ανάλυση, είναι και ένας τρόπος ώστε να φαίνεται ότι η κυβέρνηση «λογοδοτεί» απέναντι στην κοινωνία ή ότι είναι «αυστηρή» σε θέματα ήθους.

Όμως, όταν μια κυβέρνηση όπως αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη βρίσκεται να μετράει έναν όχι και τόσο μικρό αριθμό υπουργών και υφυπουργών που αναγκάστηκαν να παραιτηθούν το ζήτημα αποκτά άλλες διαστάσεις και σημασία. Και μπορεί κάποιοι να παραιτήθηκαν όντως για προσωπικούς λόγους ή επειδή τοποθετήθηκαν σε κάποια άλλη θέση ευθύνης, όμως οι περισσότεροι παραιτήθηκαν επειδή υπήρξαν καταγγελίες σε βάρος τους, επειδή δεν μπόρεσαν να δώσουν επαρκείς εξηγήσεις, ή επειδή το όνομά τους ενεπλάκη στο ένα ή το άλλο σκάνδαλο.

Αρκεί να σκεφτούμε ότι υπουργοί και υφυπουργοί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν παραιτηθεί για κάθε δυνατό λόγο: Για την ευθύνη που είχαν για την τραγωδία στα Τέμπη, όπως ο Κώστας Αχ. Καραμανλής ή για το «μπάζωμα» του χώρου της τραγωδίας όπως ο Χρ. Τριαντόπουλος. Για τον τρόπο που τα ονόματά τους είχαν εμπλακεί στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως οι Μ. Βορίδης, Τ. Χατζηβασιλείου, Δ. Σταμανίτης, Χρ. Μπουκώρος, Κ. Τσιάρας, Γ. Κεφαλογιάννης, Δ. Βαρτζόπουλος και Χρ. Κέλλας. Επειδή εμφάνιζαν στο βιογραφικό τους τίτλο σπουδών που δεν είχαν, όπως έγινε με τον Α. Διαματάρη. Επειδή απουσίαζαν σε διακοπές εν μέσω καταστροφικών πυρκαγιών, όπως έγινε με τον Ν. Μηταράκη. Επειδή επικαλούνταν έναν πτυχίο που δεν το είχαν ακριβώς, όπως έγινε με τον Μακάριο Λαζαρίδη. Επειδή υπήρξε θέμα με τις καταγγελίες σε βάρος εταιρείας την οποία εκπροσωπούσαν, όπως έγινε με την περίπτωση του Αρίστου Δοξιάδη. Σε όλες αυτές προστέθηκε και η πιο πρόσφατη περίπτωση, αυτή του Λάζαρου Τσαβδαρίδη που επικρίθηκε για την εγγραφή της κόρης του σε ομάδα χάντμπολ για να εξασφαλίσει μόρια για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση.

Προφανώς και δεν είναι της ίδιας σημασίας όλες οι περιπτώσεις και σε ορισμένες, όπως κάποιες σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για διώξεις. Όμως, εάν δούμε τη «μεγάλη εικόνα», έχουμε μια κυβέρνηση ο πρωθυπουργός της οποίας έχει βρεθεί πολλές φορές στη θέση να αποπέμψει υπουργούς και υφυπουργούς – γιατί όλοι ξέρουμε καλά ότι η παραίτηση από υπουργική θέση επί της ουσίας αποπομπή είναι –, άρα μια κυβέρνηση που τα μέλη της έχουν εμπλακεί συχνά σε παραβατικές συμπεριφορές ή έστω σε συμπεριφορές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν παραβατικές.

Και εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε παρότι δεν είναι όλες οι καταγγελίες της ίδια κλίμακας, υπάρχει ένα κοινό νήμα που συνδέει τα μεγάλα σκάνδαλα και τις επιμέρους παραλλαγές παραβατικότητας: η ιδιότυπη ασυλία που θεωρούν ότι έχουν τα στελέχη αυτής της κυβέρνησης ως προς τη συμπεριφορά τους, σε συνδυασμό με την αντίληψη ότι εξουσία σημαίνει «διευκόλυνση», είτε αυτό αφορά την άποψη ότι οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις μπορούν να «αξιοποιηθούν» για να διαμορφωθεί ευνοϊκότερος εκλογικός συσχετισμός, είτε αφορά την πεποίθηση ότι δεν χάλασε κι ο κόσμος και εάν ένας υφυπουργός επιδιώξει να αποκτήσει το παιδί του μόρια για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που κανονικά δεν δικαιούται.

Είναι η ίδια αίσθηση ασυλίας που οδήγησε στο πρωτοφανές σκάνδαλο των υποκλοπών, όταν με επίκεντρο το Μέγαρο Μαξίμου είχε στηθεί μηχανισμός παρακολούθησης υπουργών, δικαστικών, πολιτικών, ανώτατων αξιωματικών και δημοσιογράφων. Είναι η ίδια αίσθηση ασυλίας που οδήγησε στη διασπάθιση του Ταμείου Ανάκαμψης σε «συμβουλευτικές εταιρείες» που γιγαντώθηκαν με βασικό σκοπό να μην ξεχάσουν να δείξουν και την «ευγνωμοσύνη» τους προς την κυβερνητική παράταξη.

Και βέβαια, είναι η ίδια αλαζονεία της εξουσίας που οδηγεί στη ρητορική ότι ακόμη και με 30% η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνά αυτή τη χώρα.

Όμως, η πραγματικότητα είναι ότι από ένα σημείο και μετά μια κυβέρνηση που έχει αναγκαστεί να «θυσιάσει» τόσους πολλούς υπουργούς και υφυπουργούς, που έχει πιαστεί τόσες φορές «με τη γίδα στην πλάτη», που χρεώνεται τόσα σκάνδαλα, που έχει υπουργούς στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, που μαζεύει διαρκώς δικογραφίες, είναι μια κυβέρνηση που μάλλον θα βρεθεί αντιμέτωπη με την αρνητική λαϊκή ετυμηγορία στις επερχόμενες εκλογές. Και τότε η ψευδαίσθηση ασυλίας θα έχει πάει περίπατο.

in.gr