Αδωνης-Σπύρος Γεωργιάδης: Όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζουν οι κραυγές !

Στον Πολάκη «κατσαπλιάς», στον Βελόπουλο «πατριώτης της φακής», στην Κωνσταντοπούλου «ασήμαντο ανθρωπάκι». Ο Άδωνης-Σπύρος Γεωργιάδης είχε μια προσβολή για κάθε πολιτικό του αντίπαλο. Το μεγάλο ερώτημα, όμως, είναι πόσες ουσιαστικές απαντήσεις είχε για τους πολίτες.

Αν οι φωνές αποτελούσαν επιχειρήματα, ο Άδωνης-Σπύρος Γεωργιάδης θα είχε λύσει χθες όλα τα προβλήματα της χώρας!

Δυστυχώς, όμως, η πολιτική δεν μετριέται σε ντεσιμπέλ. Και η αλήθεια δεν γίνεται πιο πειστική επειδή κάποιος τη διατυπώνει ουρλιάζοντας από το βήμα της Βουλής.

Η εικόνα του υπουργού Υγείας στη συνεδρίαση της 29ης Οκτωβρίου ήταν χαρακτηριστική μιας πολιτικής αντιπαράθεσης που κινδυνεύει να χάσει εντελώς το νόημά της.

Τρεις πολιτικοί αντίπαλοι, τρεις διαφορετικές συγκρούσεις, μια ατελείωτη παρέλαση προσβολών.

Ο Γεωργιάδης βρήκε κάτι επιθετικό να πει για όλους. Για τον Παύλο Πολάκη, για τον Κυριάκο Βελόπουλο, για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Αντί όμως οι πολίτες να παρακολουθήσουν μια ουσιαστική κοινοβουλευτική συζήτηση, παρακολούθησαν ένα θέαμα προσωπικών επιθέσεων, όπου οι χαρακτηρισμοί διεκδικούσαν περισσότερο χρόνο από τα πραγματικά ζητήματα.

Και κάπου εκεί γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα:

Μήπως τελικά οι προσωπικές συγκρούσεις είναι ο ευκολότερος τρόπος να μεταφέρεται η συζήτηση μακριά από την ουσία;

Στον Πολάκη «κατσαπλιάς» – Αλλά τα ερωτήματα δεν εξαφανίζονται με βρισιές!

Ο Παύλος Πολάκης έθεσε ζητήματα σχετικά με ιδιωτικά κέντρα ευεξίας, τις υπηρεσίες πλασμαφαίρεσης και τη συγκεκριμένη μονάδα της Γλυφάδας που είχε επισκεφθεί ο υπουργός.

Πρόκειται για ζητήματα που απαιτούν σαφείς εξηγήσεις, επιστημονική τεκμηρίωση και διαφάνεια.

Ο Άδωνης-Σπύρος Γεωργιάδης υποστήριξε ότι έγιναν δύο έλεγχοι και δεν διαπιστώθηκε πλασμαφαίρεση στη συγκεκριμένη εγκατάσταση.

Μέχρι εδώ, υπάρχει μια απάντηση που μπορεί και πρέπει να ελεγχθεί με τα σχετικά πορίσματα.

Γιατί, όμως, η συνέχεια έπρεπε να περιλαμβάνει το «κατσαπλιά», το «βάρβαρε», το «αγράμματε» και το «άσχετος»;

Τι ακριβώς αποδεικνύει ένας υπουργός όταν, αντί να επιμένει στα έγγραφα και στα στοιχεία, καταφεύγει σε τέτοιους χαρακτηρισμούς;

Αν οι καταγγελίες του Πολάκη είναι αβάσιμες, να αποδειχθεί με στοιχεία. Αν είναι βάσιμες, να υπάρξουν συνέπειες.

Τόσο απλά.

Γιατί κανένας πολίτης δεν θα αισθανθεί μεγαλύτερη ασφάλεια για τις υπηρεσίες υγείας επειδή ένας υπουργός κατάφερε να προσβάλει έναν πολιτικό αντίπαλο.

Η υγεία δεν προστατεύεται με χαρακτηρισμούς. Προστατεύεται με ελέγχους, κανόνες και λογοδοσία.

Στον Βελόπουλο «πατριώτης της φακής» – Και το πόθεν έσχες χάθηκε μέσα στον καβγά!

Σειρά πήρε ο Κυριάκος Βελόπουλος.

Η συζήτηση αφορούσε ένα εξαιρετικά σοβαρό θέμα: τον έλεγχο της περιουσίας των πολιτικών και τη διαφάνεια του πόθεν έσχες.

Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης έθεσε το ζήτημα αν οι υφιστάμενες διαδικασίες ελέγχουν ουσιαστικά την προέλευση της περιουσίας.

Ο Γεωργιάδης απάντησε ότι οι δηλώσεις των βουλευτών ελέγχονται από την αρμόδια επιτροπή. Αντί όμως να εξαντληθεί η αντιπαράθεση στο περιεχόμενο της νομοθεσίας, η συζήτηση μεταφέρθηκε στα χρήματα του Βελόπουλου στη Γερμανία, στην περιουσιακή του κατάσταση και σε προσωπικές κατηγορίες.

Και τότε ο Βελόπουλος τον χαρακτήρισε «εθνικό ψεύτη».

Ένας βαρύς πολιτικός χαρακτηρισμός, που εκστόμισε πιεζόμενος, ο πρόεδρος της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ .

Όμως οι αντεγκλήσεις του υπουργού δεν αποτελούν απάντηση σε κάθε ερώτημα περί διαφάνειας.

Η ουσία παραμένει:

Πόσο αποτελεσματικά ελέγχεται η προέλευση των περιουσιακών στοιχείων των πολιτικών; Ποιοι έλεγχοι γίνονται; Ποιες εγγυήσεις υπάρχουν;

Αυτά ενδιαφέρουν τους πολίτες.

Όχι ποιος θα κερδίσει στον διαγωνισμό ειρωνείας. Όχι ποιος θα βρει την πιο προσβλητική ατάκα. Όχι ποιος θα φύγει από τη Βουλή με περισσότερα αποσπάσματα για τα τηλεοπτικά δελτία.

Όταν ο πολιτικός διάλογος καταλήγει σε τέτοιες συγκρούσεις, το πραγματικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο μέσα στον θόρυβο.

Στην Κωνσταντοπούλου «σε σιχαίνομαι» – Αυτό είναι κοινοβουλευτικός λόγος υπουργού;

Και σαν να μην έφταναν οι προηγούμενες συγκρούσεις, ήρθε και η αντιπαράθεση με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Εδώ πλέον οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί ξεπέρασαν κάθε συνηθισμένο όριο πολιτικής έντασης.

«Δεν φαντάζεσαι πόσο σε σιχαίνομαι», δήλωσε ο υπουργός Υγείας, αποκαλώντας την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας «ασήμαντο ανθρωπάκι».

Αυτά δεν ακούστηκαν σε μια ιδιωτική διαφωνία. Ακούστηκαν στην ελληνική Βουλή, από έναν εν ενεργεία υπουργό.

Η Κωνσταντοπούλου είχε προηγουμένως εξαπολύσει και η ίδια βαριές κατηγορίες εναντίον του. Η συζήτηση αφορούσε, μεταξύ άλλων, τη στάση της κυβέρνησης απέναντι σε συγκέντρωση συνδεόμενη με τον Ηλία Κασιδιάρη.

Ο Γεωργιάδης αντέτεινε ισχυρισμούς για παλαιότερη κοινοβουλευτική στάση της Κωνσταντοπούλου, επιχειρώντας να αμφισβητήσει την πολιτική της συνέπεια.

Μια τέτοια αντιπαράθεση θα μπορούσε να γίνει με συγκεκριμένα ιστορικά στοιχεία και πολιτικά επιχειρήματα.

Αντί γι’ αυτό, η αίθουσα γέμισε με προσωπικές επιθέσεις.

Αλήθεια, από πότε το «σε σιχαίνομαι» αποτελεί πολιτικό επιχείρημα;

Από πότε η προσωπική απαξίωση ενός πολιτικού αντιπάλου θεωρείται επαρκής απάντηση στις κατηγορίες του;

Και, κυρίως, ποιο μήνυμα εκπέμπεται στους πολίτες όταν ακόμη και μια συζήτηση για τόσο σοβαρά ιστορικά και δημοκρατικά ζητήματα εκτρέπεται σε ανταλλαγή προσβολών;

Το πιο βολικό τέχνασμα: Να συζητάμε για τον καβγά αντί για το πρόβλημα!

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη πολιτική διάσταση της υπόθεσης.

Ο Άδωνης-Σπύρος Γεωργιάδης είναι ένας εξαιρετικά έμπειρος τηλεοπτικός και κοινοβουλευτικός ομιλητής. Γνωρίζει πολύ καλά τη δύναμη της ατάκας, της αντιπαράθεσης και της έντασης.

Όμως άλλο πράγμα η επικοινωνιακή ευχέρεια και άλλο η κυβερνητική λογοδοσία.

Όταν ένας υπουργός καλείται να απαντήσει για ένα ζήτημα και η συζήτηση καταλήγει να περιστρέφεται γύρω από το ποιος είναι «κατσαπλιάς», ποιος είναι «πατριώτης της φακής» και ποιος είναι «ασήμαντο ανθρωπάκι», κάτι ουσιαστικό έχει χαθεί.

Ο πολιτικός καβγάς γίνεται το γεγονός. Το αρχικό ερώτημα γίνεται υποσημείωση.

Αυτό είναι το πρόβλημα.

Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς ούτε με τον Πολάκη, ούτε με τον Βελόπουλο, ούτε με την Κωνσταντοπούλου για να απαιτεί από έναν υπουργό σοβαρότητα.

Η διαφωνία μαζί τους δεν προσφέρει λευκή επιταγή για προσωπικές προσβολές.

Και καμία κυβερνητική ευθύνη δεν εξαφανίζεται επειδή ένας υπουργός κατάφερε να προκαλέσει την οργή των πολιτικών του αντιπάλων.

Μπορεί να κερδίζεις τις εντυπώσεις μιας σύγκρουσης και να χάνεται εντελώς η ουσία της συζήτησης.

Η Βουλή δεν είναι ούτε τηλεοπτικό πάνελ ούτε διαγωνισμός έντασης!

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι ο Άδωνης-Σπύρος Γεωργιάδης μιλά με πάθος.

Οι πολιτικοί μπορούν να είναι παθιασμένοι. Μπορούν να διαφωνούν σκληρά, να σηκώνουν τον τόνο και να υπερασπίζονται τις θέσεις τους.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ένταση υποκαθιστά την επιχειρηματολογία και η προσωπική επίθεση γίνεται κεντρικό στοιχείο της κοινοβουλευτικής παρουσίας.

Ο υπουργός Υγείας δεν έχει καθήκον να αποδείξει ότι μπορεί να φωνάξει περισσότερο από τον Πολάκη.

Δεν έχει καθήκον να ανταλλάξει περισσότερες προσβολές με τον Βελόπουλο.

Ούτε έχει καθήκον να επιδείξει πόσο έντονα αντιπαθεί την Κωνσταντοπούλου.

Έχει καθήκον να απαντά στα ερωτήματα, να παρουσιάζει αποδείξεις και να λογοδοτεί για τις κυβερνητικές επιλογές.

Αυτό ακριβώς είναι που συχνά θολώνει πίσω από τέτοιες κοινοβουλευτικές συγκρούσεις.

Και υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά που δεν πρέπει να ξεχνά κανείς:

Ο απλός πολίτης μπορεί να αγανακτεί με τους πολιτικούς. Ο υπουργός, όμως, οφείλει να απαντά στους πολίτες.

Κύριε Γεωργιάδη, λιγότερες προσβολές. Περισσότερες απαντήσεις.

Η χθεσινή συνεδρίαση της Βουλής δεν θα μείνει στη μνήμη για κάποια σπουδαία αποκάλυψη σχετικά με τη δημόσια υγεία, για μια καθοριστική απάντηση γύρω από το πόθεν έσχες ή για μια ουσιαστική συζήτηση σχετικά με την αντιμετώπιση του νεοναζισμού.

Θα μείνει, πιθανότατα, για τους χαρακτηρισμούς.

Και αυτή είναι μια δυσάρεστη διαπίστωση για το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου.

Δεν είναι ανάγκη να συμφωνεί κάποιος με τους πολιτικούς αντιπάλους του υπουργού για να θεωρεί τις χθεσινές σκηνές προβληματικές.

Ούτε είναι ανάγκη να αποδεχθεί τις κατηγορίες τους ως αληθινές.

Αρκεί να πιστεύει ότι η Βουλή υπάρχει για να ελέγχει την εξουσία και όχι για να προσφέρει καθημερινά υλικό τηλεοπτικής αντιπαράθεσης.

Γιατί το να αποκαλείς κάποιον ψεύτη δεν αποδεικνύει ότι λες την αλήθεια. Το να τον προσβάλλεις δεν σημαίνει ότι τον έχεις αντικρούσει. Και το να φωνάζεις περισσότερο δεν σημαίνει ότι έχεις περισσότερο δίκιο.

Ο Άδωνης-Σπύρος Γεωργιάδης είχε χθες κάτι να πει για όλους.

Το ζητούμενο είναι να υπάρχει, πίσω από την ένταση και τις προσωπικές επιθέσεις, χώρος για όσα πραγματικά ενδιαφέρουν την κοινωνία.

Γιατί στη Βουλή δεν μετρά πόσους αντιπάλους κατάφερες να προσβάλεις. Μετρά πόσα ερωτήματα κατάφερες να απαντήσεις.

Και ο θόρυβος, όσο δυνατός κι αν είναι, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αλήθεια.

Αγγελος Αγραφιώτης

Υποψήφιος Βουλευτής

ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ Μαγνησίας

 

Πηγές

• Το Βήμα – Αντιπαράθεση Γεωργιάδη και Πολάκη
• Ναυτεμπορική – Σύγκρουση Γεωργιάδη και Βελόπουλου για το πόθεν έσχες
• ΕΡΤ – Αντιπαράθεση Γεωργιάδη και Κωνσταντοπούλου