Αγραφιώτης: Όταν οι αστυνομικοί δεν αισθάνονται ασφαλείς ούτε μέσα στο Τμήμα, ποιος θα προστατεύσει τον πολίτη;

Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα διαλύει μέσα σε λίγες ώρες ολόκληρη την επικοινωνιακή εικόνα που επιχειρεί να χτίσει μια κυβέρνηση.

Και αυτές τις ημέρες ζούμε μία τέτοια στιγμή.

Στις 15 Αυγούστου, στο Αστυνομικό Τμήμα Πηνειού, ομάδα ατόμων Ρομά  εισέβαλε στο Τμήμα, προκάλεσε επεισόδια και κατάφερε να απομακρύνει άνθρωπο που είχε προσαχθεί τραυματίζοντας δύο αστυνομικούς. Δεν μιλάμε πλέον για έναν αστυνομικό που δέχεται επίθεση σε μια δύσκολη γειτονιά ή κατά τη διάρκεια μιας καταδίωξης. Μιλάμε για επίθεση μέσα σε Αστυνομικό Τμήμα.

Και όταν κάποιος θεωρεί ότι μπορεί να μπει σε Αστυνομικό Τμήμα, να συγκρουστεί με αστυνομικούς και να πάρει άνθρωπο που βρίσκεται υπό αστυνομικό έλεγχο, τότε το πρόβλημα ξεπερνά κατά πολύ ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Η μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που ακολούθησε στον καταυλισμό, με συλλήψεις και προσαγωγές, ασφαλώς αποτελεί απάντηση της ΕΛ.ΑΣ. Το ερώτημα όμως παραμένει: γιατί πρέπει πρώτα να φτάσουμε στην εισβολή σε ένα Αστυνομικό Τμήμα για να αποδείξει το κράτος ότι είναι παρόν;

Και πριν προλάβει να ξεχαστεί το συγκεκριμένο περιστατικό, έρχεται η Θεσσαλονίκη.

Αστυνομικοί καλούνται να επέμβουν σε επεισόδιο κατά τη διάρκεια γλεντιού και βρίσκονται αντιμέτωποι με άτομα που, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιευθεί, στρέφονται εναντίον τους και τους χτυπούν.

Δύο περιστατικά μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Διαφορετικές περιοχές, αλλά το ίδιο ανησυχητικό μήνυμα:

η αστυνομική στολή φαίνεται να χάνει το αποτρεπτικό της κύρος,  δημιουργώντας παράλληλα το ερώτημα,  με την ευθύνη τίνος συνέβη αυτό.

Και την ίδια ώρα, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα.

Μόλις στις 29 Ιουλίου, στη Θεσσαλονίκη, μιλούσε για «ασφάλεια στην καθημερινότητα», για αποτελεσματική Αστυνομία και για βελτίωση των δεικτών εγκληματικότητας. Σε τοπικό δημοσίευμα η εικόνα αποδόθηκε ακόμη πιο εντυπωσιακά: «κυριαρχεί απαράμιλλο αίσθημα ασφαλείας».

Αλήθεια, ποιο ακριβώς είναι αυτό το «απαράμιλλο αίσθημα ασφαλείας»;

Το αισθάνεται ο αστυνομικός που βρίσκεται απέναντι σε πέντε άτομα τα οποία στρέφονται εναντίον του επειδή πήγε να κάνει τη δουλειά του;

Το αισθάνεται ο αστυνομικός υπηρεσίας όταν βλέπει ομάδα ανθρώπων να εισβάλλει στο ίδιο του το Τμήμα;

Ή μήπως το αισθάνεται ο πολίτης που παρακολουθεί όλα αυτά και εύλογα αναρωτιέται: αν δεν μπορούν να προστατευθούν οι ίδιοι οι αστυνομικοί, ποιος θα προστατεύσει εμένα;

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι πραγματοποιούνται επιχειρήσεις, συλλήψεις και εξιχνιάσεις. Ούτε μπορεί κανείς να μηδενίζει τη δουλειά χιλιάδων αστυνομικών που καθημερινά βγαίνουν στον δρόμο.

Το αντίθετο.

Αυτοί ακριβώς οι αστυνομικοί είναι που χρειάζονται προστασία.

Χρειάζονται επαρκή στελέχωση, επιχειρησιακή υποστήριξη, σαφείς κανόνες εμπλοκής, μέσα και κυρίως μια Πολιτεία που δεν θα θυμάται την αποφασιστικότητά της μόνο μετά από ένα σοβαρό επεισόδιο.

Γιατί ασφάλεια δεν είναι οι παρουσιάσεις PowerPoint, οι αριθμοί μιας συνέντευξης Τύπου και οι συνεχείς εξαγγελίες νέων ομάδων και σχεδίων.

Ασφάλεια είναι να γνωρίζει ο αστυνομικός ότι όταν πλησιάσει κάποιον για να ελέγξει μια παράβαση, δεν θα βρεθεί ξαφνικά περικυκλωμένος και απροστάτευτος.

Ασφάλεια είναι ο πολίτης να γνωρίζει ότι το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής του αποτελεί χώρο στον οποίο επιβάλλεται ο νόμος — όχι χώρο στον οποίο μπορεί κάποιος να εισβάλει για να επιβάλει τον δικό του.

Και εδώ βρίσκεται η τεράστια απόσταση ανάμεσα στην επικοινωνία και στην πραγματικότητα.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έχει δηλώσει ότι «η ασφάλεια είναι δημοκρατικό δικαίωμα» και ότι στόχος είναι μια Αστυνομία «παρούσα, επαγγελματική, αποτελεσματική».

Συμφωνούμε απολύτως.

Αλλά το δικαίωμα στην ασφάλεια πρέπει πρώτα να εξασφαλίζεται σε εκείνους που το κράτος στέλνει καθημερινά στον δρόμο για να προστατεύσουν όλους εμάς.

Γιατί όταν φτάνουμε στο σημείο ο αστυνομικός να κινδυνεύει επειδή πήγε να βεβαιώσει μια παράβαση, να κινδυνεύει όταν επεμβαίνει σε έναν καβγά και τελικά να μην αισθάνεται ασφαλής ούτε μέσα στο ίδιο το Αστυνομικό Τμήμα, τότε έχουμε ξεπεράσει τα όρια της επικοινωνιακής διαχείρισης.

Και όσο το υπουργείο μετρά δείκτες και παρουσιάζει «απαράμιλλο αίσθημα ασφαλείας», η κοινωνία μετρά κάτι πολύ απλούστερο: Aν ο νόμος γίνεται σεβαστός στον δρόμο.

Γιατί η ασφάλεια δεν ανακοινώνεται.

Ή υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Άγγελος Αγραφιώτης

Σύμβουλος Διαχείρισης Κρίσεων

Υποψήφιος Βουλευτής

ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ  Μαγνησίας

ext.photo:Lifo

Int. Photos:Chrisochoidis – tempo 24 news