Άκης Σκέρτσος: Παλαιοκομματισμοί

Υπάρχουν μορφές πολιτικής οργάνωσης, που αναβιώνουν την προδικτατορική περίοδο του κοινοβουλευτισμού.

Όταν τα κόμματα ήταν καιροσκοπικές συσπειρώσεις γύρω από πρόσωπα που ξεχώριζαν κυρίως για την ευφράδεια τους και συνήθως ανακύκλωναν τις ήττες τους:

Χωρίς εσωτερικές «δημοκρατικές διαδικασίες», που επαιτούν όργανα, ψηφοφορίες, συλλογικές αποφάσεις – κατά το κομματικό φαινόμενο της Μεταπολίτευσης που «ξεπατίκωσε» από την Αριστερά ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Μάλλον εκεί κατατείνει το «κόμμα Τσίπρα». Παρ’ ό,τι ο ιδιος ηττήθηκε – πέντε φορές από τον Μητσοτάκη επιδιώκει ρεβάνς, για να επιστρέψει στα Παλαιά Ανάκτορα για της μετατροπής του συνωνύμου «Ινστιτούτου» σε εντελώς προσωπικό κόμμα.

Τίποτε δεν είναι περισσότερο παλαιοκομματικό. Έκτος από το σύστημα με το ψευδώνυμο «επιτελικό κράτος» που έχει εγκαταστήσει στο μέγαρο Μάξιμου ο Μητσοτάκης.

Το διαχειρίζεται εξ αρχής πρώην υπάλληλος – που σπούδασε δημοσιογράφος και λομπίστας – διάφορων παραγόντων του σημιτικού «εκσυγχρονισμού»: ο Χρήστος-Γεώργιος Σκέρτσος – και κατά σύντμηση: Άκης.

Ο Μητσοτάκης τον φύτεψε δίπλα του ώστε να ασκήσει για λογαριασμό του τον παλαιοκομματισμό, που γνωρίζει ο ίδιος, πατρικής κληρονομιάς. Αλλά με νέο λούστρο.

Δεν ήταν ο «αυτοφοράκιας», όπως τον στιμάριζαν στην αρχή οι άλλες φατρίες του Νεομητσοτακισμού. Αλλά ο «μάνατζερ» που μετάφερε τη φαυλότητα της παλαιάς πολιτικής στην κυβέρνηση και την ΚΟ της ΝΔ.

Παλαιοκομματισμός, αλλά με φινέτσα. Με αυταρέσκεια θεωρητικού οργάνωσε επεξεργασίας ιδεολογικών και πολιτικών προσταγμάτων συλλογικής παραπλάνησης. Ή αλλιώς: τη «γραμμή» που οφείλουν να ακολουθούν όλοι.

Τα «απαντά Σκέρτσου» είναι το «ιερό» κείμενο του μεγάρου Μάξιμου. Γενικής χρήσης: από τον Πρωθυπουργό στη Βουλή, τους υπουργούς στα κανάλια και – κυρίως – του βουλευτές που ρωτούσαν: «τι να λέμε στα καφενεία;». Όσο μπορούσαν ακόμη να εμφανίζονται…

Περιλαμβάνει από ωραιοποιήσεις με στατιστικές αλχημείες, μέχρι αναλύσεις που υποτάσσουν τον κοινοβουλευτισμό στο ιμπέριουμ της τεχνοκρατίας.

Ο παλαιομματισμος ψιμυθιώνεται ως… παλαιοκομματισμός νέου τύπου.

Φορτώνει στους βουλευτές μέχρι και το προπατορικό αμάρτημα για να νομιμοποιήσει το δικαίωμα του «μανατζίριαλ» υδροκεφαλισμού, να αποφασίζει γι’ αυτούς πριν από αυτούς.

Στη νεότερη έκδοσή, επέβαλε τη μεταγλώττιση των ποινικών αδικημάτων που βαρύνουν τους «ΟΠΕΚΕΠΕδες» βουλευτές, σε… ρουσφέτια.

Το πόνημα – by Akis Skertsoς – «Κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πελατών;» υπόσχεται να τους απαλλάξει από την «γάγγραινα» της «πελατειακής» κουλτούρας τους, με συνταγματικές τροποποιήσεις. «Εξυγίανση» που θα κάνει τον βουλευτή «πότε Βούδας, πότε Κούδας».

Αν και μπορεί να διαβαστεί και ως… εξομολόγηση των αμαρτιών των κυβερνήσεων Μητσοτάκη – το ηθικό του δίδαγμα είναι: «Περισσότεροι Σκέρτσοι σε λίγο…».

Το ονομάζει «πολιτικό «πείραμα» του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανοίξει τις πόρτες της διακυβέρνησης και σε μη αιρετούς τεχνοκράτες – ως «μετρήσιμη και συγκρίσιμη πρόοδο της πατρίδας μας».

Ενίοτε ο Σκέρτσειος παλαιοκομματισμός εμφανίζεται ως αυτοπαρουσίαση: «δεν κρύβω το πολιτικό μου παρελθόν» – στο ΠΑΣΟΚ – αλλά αποφαινόμενος ότι «έπαψε να είναι προωθητική δύναμη», επέστρεψε στις οικογενειακές ρίζες του!

Οι παλαιοκομματισμοί διασταυρώνονται: το «κόμμα Τσίπρα» χωρίς κόμμα και το «κόμμα Μητσοτάκη», ως κοινοβουλευτισμός, χωρίς κοινοβουλευτικούς.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr