Γιατί ο Μητσοτάκης ανεβαίνει τώρα στα… προεκλογικά καφάσια

Αντιφατική κρίνουν πολλοί τη συμπεριφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη: από τη μια σκίζει τα ρούχα του ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027 και από την άλλη διεξάγει ήδη μια κανονικότατη προεκλογική εκστρατεία.

Ο ίδιος απαντά ότι έτσι κι αλλιώς δεν σταμάτησε ποτέ τις περιοδείες σε όλη την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του. Και όντως έτσι είναι.

Αν όμως η λειτουργία του πρωθυπουργού είναι απολύτως φυσιολογική, τότε προς τι η βαβούρα για τις προθέσεις του; Μάλλον επειδή τώρα είναι η αποφασιστική στιγμή για όλα τα πολιτικά στοιχήματα του ιδίου και των αντιπάλων του, μια και κανένα δεν φαίνεται ότι έχει κριθεί οριστικά.

1. Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται ότι έχει αποχαιρετήσει την αυτοδυναμία – τουλάχιστον στις πρώτες κάλπες –, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θέλει να απειληθεί το 25%, ποσοστό στο οποίο ενεργοποιείται η εφαρμογή του μπόνους εδρών που προβλέπει ο εκλογικός νόμος.

Επιπλέον είναι λογική η φιλοδοξία της για ένα ποσοστό λίγο πάνω από το 30%, το οποίο θα της δώσει την εύλογη δυνατότητα να διατυπώσει στις δεύτερες κάλπες έναν εκβιασμό που θα περιγράφει τη Ν.Δ. ως τη μόνη εγγυήτρια της πολιτικής σταθερότητας.

Μόνο που, για να φτάσει μέχρι εκεί, θα πρέπει πρώτα να σβήσει την όποια απειλή θα μπορούσε ενδεχομένως να διαμορφωθεί την προεκλογική περίοδο.

2. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα έχει πάρει καθαρό προβάδισμα για τη δεύτερη θέση και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να σπάσει το ταβάνι του 15% και να ανηφορίσει προς το 20% πριν πέσει η καλοκαιρινή δημοσκοπική αυλαία.

Για τον Μητσοτάκη η δεύτερη δημοσκοπική θέση του Τσίπρα είναι θετική, αρκεί να μείνει δημοσκοπική και, κυρίως, σε απόσταση ασφαλείας. Γιατί θετική; Διότι με τον Τσίπρα αντίπαλο ο πρωθυπουργός έχει εξασφαλισμένη τη σκληρή πόλωση που χρειάζεται για να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση των ψηφοφόρων του 41%.

Ούτε ο Ανδρουλάκης ούτε η Καρυστιανού μπορούν να πείσουν τους ψηφοφόρους αυτής της συνομοταξίας να παραμερίσουν τη δυσαρέσκειά τους για την κυβέρνηση και τα ανεπίλυτα προβλήματα και να τη στηρίξουν έστω και με κρύα καρδιά.

Ο Τσίπρας, αντιθέτως, έχει το στάτους του επικίνδυνου αντιπάλου που μπορεί να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης στον (κεντρο)δεξιό ψηφοφόρο και να τον εμποδίσει π.χ. να μείνει στον καναπέ του ή να ψηφίσει Σαμαρά ή κάποιο από τα μικρά λαϊκιστικά κόμματα της υπόλοιπης Δεξιάς.

Συνεπώς ο Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να αρχίσει από τώρα τις μάχες εκ του συστάδην με τον… αγαπημένο του αντίπαλο.

3. Το ΠΑΣΟΚ έχασε σοβαρό έδαφος στη δημοσκοπική μάχη για τη δεύτερη θέση, όμως αυτό δεν είναι το χειρότερο.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη χειρότερα εάν κάποιοι συντηρητικοί κεντρώοι ή ακόμη και δεξιόστροφοι ψηφοφόροι του προτιμήσουν να υπερασπιστούν τη διακυβέρνηση της Ν.Δ. κόβοντας την όρεξη του Τσίπρα αντί να υπερασπιστούν την… τιμή του Κινήματος.

Συμφέρει επομένως τον Μητσοτάκη η εξίσωση του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ και, κυρίως, του Ανδρουλάκη με τον Τσίπρα. Απλώς αυτό θα πρέπει να γίνει τώρα και όχι τον τελευταίο προεκλογικό μήνα.

4. Ο Αντώνης Σαμαράς (εφόσον δημιουργήσει νέο κόμμα), η Μαρία Καρυστιανού, ο Κυριάκος Βελόπουλος και η Αφροδίτη Λατινοπούλου δεν συνιστούν ο καθένας μόνος του αξιόλογους κινδύνους για τη Ν.Δ., αλλά το σύνολό τους θα μπορούσε να αποβεί από επιζήμιο έως καταστροφικό.

Επομένως και σε αυτό το πεδίο της ευρύτερης Δεξιάς ο Μητσοτάκης επιχειρεί να στήσει τα ισχυρότερα δυνατά αναχώματα για να υπερασπιστεί τους εκλογικούς του στόχους.

Καθυστερήσεις, προφανώς, δεν επιτρέπονται για δύο λόγους:

● Επειδή, εάν διαμορφωθούν αρνητικά δεδομένα μέσα στο καλοκαίρι, οι παροχές στη ΔΕΘ δεν θα επιτρέπουν ανατροπή του δυσμενούς κλίματος.

● Επειδή, αν οι αντίπαλοί του υποχρεωθούν από τώρα, παρά τους υπολογισμούς τους, να σπριντάρουν, δεν αποκλείεται να καούν πριν έρθει η ώρα της κάλπης.

Ή, τουλάχιστον, αυτό θέλει και επιχειρεί ο Μητσοτάκης…

topontiki.gr