Η «διαχρονική» επιχείρηση μετάθεσης ευθυνών του Κυρ. Μητσοτάκη: Από τα καιρικά φαινόμενα μέχρι τις «χρόνιες παθογένειες»

Το ημερολόγιο έγραφε 10.12.2017, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τότε (μιλώντας σε προσυνεδριακή ημερίδα της ΝΔ για το περιβάλλον στο Περιστέρι), δήλωνε ότι «είμαστε μια χώρα, στην οποία έχουμε να αντιμετωπίσουμε μετά βεβαιότητας σεισμούς, φωτιές και πλημμύρες. Και είμαστε ασυγχώρητοι εάν δεν είμαστε έτοιμοι να [τα] αντιμετωπίσουμε», ενώ επικαλούμενος λόγια του «πολύ καλού φίλου» του, Κωστή Συνολάκη, έλεγε μάλιστα ότι «η φυσική καταστροφή για την οποία πρέπει να σχεδιάσουμε είναι αυτή που ενδεχομένως δεν έχει γίνει ποτέ. Λοιπόν, αυτό το οποίο δεν περιμένουμε, αυτό το οποίο είναι έξω από τη σφαίρα του εφικτού και του λογικού. Να σκεφτούμε, δηλαδή, έξω από το κουτί για ενδεχόμενες καταστροφές, οι οποίες, αν, ο μη γένοιτο, συμβούν σήμερα -λυπάμαι που θα το πω- θα μας πιάσουν τελείως απροετοίμαστους. Κι αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ».

Έκτοτε η ιστορία είναι γνωστή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2018, σε ειδική συνέντευξη Τύπου στην Πειραιώς, υποσχέθηκε ότι έχει όλες τις μαγικές λύσεις για την Πολιτική Προστασία στο τσεπάκι, προκειμένου να γίνει πρωθυπουργός το 2019, αλλά από όταν το πέτυχε και μετά, το «επιτελικό κράτος» του έχει αποδειχτεί απροετοίμαστο και έχει αποτύχει μπροστά σε όλες τις μεγάλες κρίσεις και φυσικές καταστροφές που κλήθηκε να αποτρέψει (πυρκαγιές, πλημμύρες, χιονιάς).

Μετάθεση ευθυνών

Μόνιμη επωδός του πρωθυπουργού σε κάθε τέτοια αποτυχία είναι βέβαια η προσπάθεια μετάθεσης των κυβερνητικών ευθυνών στα ακραία καιρικά φαινόμενα και την κλιματική κρίση. Κάτι το οποίο είδαμε και αυτές τις μέρες που η χώρα βιώνει μία νέα ανείπωτη πύρινη καταστροφή, με τον Κυρ. Μητσοτάκη να επιλέγει, στην κυριακάτικη ανάρτησή του, την απουσία οποιασδήποτε αυτοκριτικής και να ρίχνει, για άλλη μια φορά, όλη την ευθύνη στις «ακραίες μετεωρολογικές συνθήκες» και στην «ένταση των καιρικών φαινομένων» που «ξεπερνούν κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό και κάθε επιχειρησιακή δυνατότητα».

Φυσικά η τακτική αυτή του πρωθυπουργού να μεταθέτει αλλού τις κυβερνητικές ευθύνες, δεν εξαντλείται μόνο στις φυσικές καταστροφές και είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού σε διαφορετικές περιπτώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της επταετούς διακυβέρνησης του «επιτελικού κράτους» και ιδίως στις κεντρικές υποθέσεις που κλυδωνίζουν το μέγαρο Μαξίμου μέχρι σήμερα. Ενδεικτικά σταχυολογούμε:

Το… πόρισμα στα Τέμπη

Στην υπόθεση των Τεμπών, ήδη από την πρώτη στιγμή ο Κυρ. Μητσοτάκης, σε μια προσπάθεια να αποσείσει τις κυβερνητικές ευθύνες, έσπευσε να βγάλει ο ίδιος προσωπικό πόρισμα, προκαταλαμβάνοντας ευθέως τη δικαστική διερεύνηση και να αποφανθεί ότι «το δράμα οφείλεται, δυστυχώς, κυρίως σε τραγικό ανθρώπινο λάθος».

Με αυτόν τον τρόπο, ο πρωθυπουργός επέλεγε ως τακτική το να φορτωθούν όλες οι ευθύνες στον σταθμάρχη (ενώ στον παραιτηθέντα υπουργό Μεταφορών Κώστα Αχιλλέα Καραμανλή να αποδοθεί μόνο η «αντικειμενική πολιτική ευθύνη»).

«Διαχρονικές ευθύνες και παθογένειες»

Ταυτόχρονα ο Κυρ. Μητσοτάκης επιστράτευε και τη γνωστή πια κυβερνητική ρητορική περί «διαχρονικών ευθυνών», ενώ ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών επιχειρούσε να μεταθέσει και σε κάποιο «βαθύ κράτος» του Δημοσίου, στο οποίο ανακοίνωνε ότι κηρύσσει τον «πόλεμο».

Ίσως η φράση του πρωθυπουργού, η οποία συμπυκνώνει πλήρως την προσπάθεια μετάθεσης των ευθυνών οπουδήποτε αλλού εκτός από την κυβέρνηση, είναι ότι «στα Τέμπη συγκρούστηκαν ανθρώπινα λάθη με χρόνιες παθογένειες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης».

Αλλά η ρητορική περί «χρόνιων παθογενειών» είναι η μόνιμη κυβερνητική επωδός που βρίσκει εφαρμογή σε όλες τις σκανδαλώδεις υποθέσεις για τις οποίες είναι υπόλογο το μέγαρο Μαξίμου.

«Χρόνιες παθογένειες» και για ΟΠΕΚΕΠΕ

Για «χρόνια παθογένεια» μιλούσε ο πρωθυπουργός αναφερόμενος και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την υπόθεση δηλαδή των «γαλάζιων» Φραπέδων και Χασάπηδων, για την οποία και επέλεξε να μπλοκάρει τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τους πρώην υπουργούς του Βορίδη – Αυγενάκη (μέσω των γνωστών μεθοδεύσεων στη Βουλή με τις επιστολικές ψήφους) και αντί για αυτήν να στρίψει δια της εξεταστικής επιτροπής (με τα γνωστά αποτελέσματα).

Μάλιστα στην ομιλία του στη Βουλή για τη σύσταση εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου θέλησε να κάνει λόγο για «μία χρόνια πάθηση της δημόσιας ζωής», υποστηρίζοντας ότι είναι «διαχρονική και διακομματική», ο Κυρ. Μητσοτάκης, έχοντας στερέψει από άλλες γραμμές άμυνας, επιδόθηκε σε μία προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών, όχι μόνο στα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά κυριολεκτικά σε όλους: Στην Ευρώπη, στους ίδιους τους αγρότες, μέχρι και στις κυβερνήσεις των προκατόχων του στην ηγεσία της ΝΔ, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά.

Η τελευταία στάση του πρωθυπουργού στην υπόθεση αυτή, είναι, ως γνωστόν, οι πανηγυρισμοί του γιατί τέσσερις -και όχι 11- βουλευτές και πρώην υπουργοί της ΝΔ παραπέμφθηκαν στη Δικαιοσύνη για… «απλά πλημμελήματα», αλλά και η επίθεση του Κυρ. Μητσοτάκη στην ευρωπαϊκή εισαγγελία, την οποία κατηγόρησε ότι «φάνηκε να εμπλέκεται στον εσωτερικό κομματικό ανταγωνισμό», όταν βέβαια οι αρχειοθετήσεις από την πλευρά της για τους υπόλοιπους πλην των τεσσάρων βουλευτών, καταρρίπτουν και τις κυβερνητικές αυτές κατηγορίες σε βάρος της.

«Διαχρονικές παθογένειες» και στις… υποκλοπές

Όσο για το σκάνδαλο των υποκλοπών, ακόμα και εκεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην πρώτη του δημόσια δήλωση μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου, είχε μιλήσει για… «διαχρονικές παθογένειες της υπηρεσίας πληροφοριών».

Τότε που είχε ισχυριστεί ότι η παρακολούθηση Ανδρουλάκη μέσω επισύνδεσης της ΕΥΠ ήταν «νόμιμη, αλλά λάθος» και ότι ο ίδιος δεν την γνώριζε, αναγκαζόμενος να θυσιάσει τότε τον εκλεκτό του, Διοικητή της ΕΥΠ, Παναγιώτη Κοντολέοντα (για τον οποίο δεν είχε διστάσει μέχρι και να αλλάξει το νόμο, προκειμένου να μπορέσει να τον διορίσει στη θέση αυτή, καθώς δεν διέθετε τα τυπικά προσόντα), αλλά και τον γενικό γραμματέα του και ανιψιό του (και τότε νούμερο 2 της κυβέρνησης) Γρηγόρη Δημητριάδη, ο οποίος, κατά δική του πρόσφατη δήλωση, «έφαγε τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό».

Η περίπτωση Δημητριάδη

Μάλιστα στην περίπτωση του κ. Δημητριάδη, η πρώτη αντίδραση του μεγάρου Μαξίμου ήταν να προσπαθήσει να τον περισώσει, αποδίδοντας την παραίτησή του στο «κλίμα τοξικότητας» και όχι στο ζήτημα των ευθυνών του. Για να αλλάξει ρότα στη συνέχεια και να έρθει ο κ. Μητσοτάκης στο τηλεοπτικό του μήνυμα να του χρεώσει τελικά την «αντικειμενική πολιτική ευθύνη», σε μια απέλπιδα προσπάθεια να την αποσείσει από πάνω του, αφού, ως γνωστόν, η «αντικειμενική πολιτική ευθύνη» εξ ορισμού ανήκει στον πολιτικό προϊστάμενο, δηλαδή στον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος και όταν ανέλαβε πρωθυπουργός φρόντισε να περάσει την ΕΥΠ στην προσωπική του αρμοδιότητα στο Μαξίμου.

Σήμερα που οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των υποκλοπών όλο και πληθαίνουν, δείχνοντας εμφατικά κοινό Κέντρο ΕΥΠ και Predator, το Μαξίμου επιμένει να προσπαθεί να διαχωρίσει τις επισυνδέσεις της ΕΥΠ από τις παρακολουθήσεις μέσω του παράνομου λογισμικού και προσπαθεί να ρίξει όλες τις ευθύνες για τις δεύτερες στους «τέσσερις ιδιώτες» που καταδικάστηκαν πρωτόδικα από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας. Εδώ η κυβερνητική προσπάθεια απόσεισης των ευθυνών διεξάγεται με την οχύρωση του Μαξίμου πίσω από τις εισαγγελικές διατάξεις του Αρείου Πάγου που δεν είδαν κρατική εμπλοκή στην υπόθεση, κόντρα βέβαια στην απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Γιάννης Μπασκάκης

in.gr