Η σιωπηλή δυσλειτουργία: όταν η απουσία οργάνωσης γίνεται πολιτικό κόστος

Πώς η απομάκρυνση του Γρηγόρη Δημητριάδη ανέδειξε το κρίσιμο έλλειμμα συντονισμού και αποτελεσματικότητας στη λειτουργία της κυβέρνησης

Η απομάκρυνση του Γρηγόρη Δημητριάδη από τον πυρήνα της κυβερνητικής λειτουργίας δεν αποτέλεσε απλώς μια διοικητική αλλαγή. Φαίνεται πως άφησε πίσω της ένα κενό που, με την πάροδο του χρόνου, γίνεται όλο και πιο αισθητό.

Σε κάθε σύγχρονη κυβέρνηση, πέρα από τις πολιτικές αποφάσεις, κρίσιμο ρόλο διαδραματίζει η ικανότητα συντονισμού, η ταχύτητα στην επίλυση προβλημάτων και η αποτελεσματική διασύνδεση μεταξύ υπουργείων και υπηρεσιών. Όταν αυτά τα στοιχεία υποχωρούν, οι συνέπειες δεν είναι θεωρητικές—μεταφράζονται σε καθυστερήσεις, ασυνεννοησία και τελικά σε μειωμένη απόδοση προς όφελος των πολιτών.

Παρατηρητές της πολιτικής ζωής επισημαίνουν ότι το προηγούμενο διάστημα υπήρχε μια πιο συνεκτική λειτουργία στο κυβερνητικό έργο. Ο μηχανισμός έδειχνε να ανταποκρίνεται ταχύτερα, ενώ οι παρεμβάσεις σε κρίσιμα ζητήματα είχαν έναν βαθμό αποτελεσματικότητας που σήμερα μοιάζει δυσκολότερο να επιτευχθεί. Δεν πρόκειται απαραίτητα για θέμα πολιτικής κατεύθυνσης, αλλά για ζήτημα οργάνωσης και διαχείρισης.

Η εμπειρία δείχνει ότι πρόσωπα με ισχυρές οργανωτικές δεξιότητες μπορούν να λειτουργήσουν ως «πολλαπλασιαστές ισχύος» για μια κυβέρνηση. Διασφαλίζουν ότι οι αποφάσεις δεν μένουν στα χαρτιά, αλλά υλοποιούνται με συνέπεια και συνέχεια. Όταν τέτοια χαρακτηριστικά απουσιάζουν, ακόμη και οι καλύτερες προθέσεις κινδυνεύουν να χαθούν μέσα στη γραφειοκρατία.

Χωρίς να αγνοούνται οι λόγοι που οδήγησαν στις πρόσφατες αλλαγές, αξίζει να τεθεί ένα ευρύτερο ερώτημα: μήπως η λειτουργικότητα της κυβέρνησης απαιτεί την επαναφορά εκείνων των στοιχείων που εξασφάλιζαν συνοχή και αποτελεσματικότητα; Και αν αυτά συνδέονται με συγκεκριμένα πρόσωπα, ίσως η αξιολόγηση της συμβολής τους θα πρέπει να γίνει με ψυχραιμία και γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.

Σε μια περίοδο όπου οι προκλήσεις είναι σύνθετες και οι απαιτήσεις των πολιτών αυξημένες, η ανάγκη για στιβαρή οργάνωση δεν είναι πολυτέλεια—είναι προϋπόθεση. Και η συζήτηση για το πώς αυτή μπορεί να ενισχυθεί, παραμένει ανοιχτή.

Ζωή Στεργίου