Κυριάκος Μητσοτάκης: Αυτογκόλ

Ο βουλευτής Γιώργος Βλάχος, από τους τελευταίους των Μοϊκανών του Καραμανλισμού στη ΝΔ, έδωσε μια εξήγηση για τα όσα εκπορεύονται εσχάτως, από το μέγαρο Μαξίμου: «εκεί κάτι δεν πάει καλά».

Δεν υπάρχει πιο εύστοχη παρατήρηση. Γιατί αφορά πρωτίστως τον Πρωθυπουργό.

Στη δυσμενέστερη φάση της σταδιοδρομίας του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει ότι χάνει το κεντρικό στοιχείο της πολιτικής του υπόστασης, από τον Σεπτέμβριο του 2015: τον επαγγελματισμό του.

Πολλοί είχαν θεωρήσει «κουφή» την υποψηφιότητα του για την ηγεσία της ΝΔ, παρακάμπτοντας την αδελφή του και έλεγαν: «Άστον να ασκήσει το κληρονομικό του δικαίωμα, να τελειώνουμε».

Επικράτησε – έχοντας απέναντι τον Καραμανλή και την Ντόρα, την οποία η οικογένεια προπονούσε χρόνια για τον ρόλο – και στη συνέχεια «καθάρισε» στο κόμμα, στη χώρα και στην… οικογένεια, όχι με το ηγετικό του εκτόπισμα, αλλά με τις επαγγελματικές επιλογές του:

Από την αναζήτηση στρατηγικού συμβούλου εκείθεν του Ατλαντικού, μέχρι τις «τακτικές» συμφωνίες με οικονομικά και μιντιακά κέντρα χειραγώγησης της πολιτικής ζωής – και αργότερα με την αξιοποίηση του κρατικού ιμπέριουμ που απέκτησε με τη χορηγία τους.

Ο επαγγελματισμός τον διευκόλυνε να αντιμετωπίσει νικηφόρα τον Τσίπρα με την υπέρτερη σκηνική παρουσία. Και να ωθήσει σε τιμαριοποίηση την… αντιπολίτευση, ώστε να καταστεί κυρίαρχος του παιχνιδιού. Χωρίς ποτέ να «ηγετοποιηθει» – με τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά του ρόλου – στην ευρύτερη Συντηρητική παράταξη.

Αυτό το στοιχείο διαχείρισης καταστάσεων, κρίσεων, φίλων, αντιπάλων, συγγενών και… χρήματος, φαίνεται να τον εγκαταλείπει.

Στην ουσία επαναλαμβάνει τον ερασιτεχνισμό του στις αμερικάνικες εκλογές: δείχνοντας προτίμηση στον έναν από τους συγκρουόμενους, βρέθηκε κρεμασμένος στο τσιγκέλι του άλλου που νίκησε.

Το αποτέλεσμα απεικονίζεται ευκρινώς σε συγκεκριμένες επιλογές που καταλήγουν μπούμερανγκ για τον ίδιο.

Στην ευρύτερη περιοχή, η διαμόρφωση όρων ελληνοτουρκικής σύγκλισης – με ελληνικές υποχωρήσεις κατά βάση – για να περάσει στην Ιστορία ως… νεότερος Ελευθέριος Βενιζέλος, παγιδεύτηκε στην προσωπική σχέση του με τον κακόφημο Νετανιάχου.

Συνεχίζοντας τις επαφές του, χάνει ως συνομιλητή τον… Ερντογάν, άρα και το ραντεβού με την Ιστορία.

Στην Ευρώπη, από τον «επαγγελματισμό» της πρόωρης επιλογής του Ζελένσκι ως «σωστή πλευρά της Ιστορίας», έφτασε στον ερασιτεχνισμό της σύγκρουσης – αλά Όρμπαν – με έναν ζωτικό ευρωπαϊκό θεσμό, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Το λάθος έγινε στη διαχείριση της ομάδας των «ΟΠΕΚΕΠΕδων» βουλευτών, με Σκέρτσειες επεξεργασίες. Όπως τις εκλαϊκεύει ο Άδωνις, φοβερίζοντας Κοβέσι και Παπανδρέου. Ως Κολοκοτρώνης σε θέματα «ελληνικής κυριαρχίας», που έχουν εκχωρηθεί στο κοινοτικό κέντρο.

Ο Πρωθυπουργός τους παρουσιάζει ως ρουσφετολόγους, ενώ πρόκειται για δράστες ποινικών αδικημάτων. Οπότε κινδυνεύει να… εισακουστεί στην «επίσπευση» της δίκης τους – και με καταδίκες να βρεθεί χωρίς Κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Παιδαριώδης ήταν η διαχείριση του Μακαρίου Λαζαρίδη. Τον έκανε βουλευτή, ως πολιορκητικό κριό κατά του καραμανλικού Παναγιωτοπούλου στην Καβάλα. Και ενώ δεν του βγήκε, του έδωσε υφυπουργείο, γνωρίζοντας με ποιον έχει να κάνει.

Όταν άρχισε να συμπεριφέρεται ως… Λαζαρίδης, ο Πρωθυπουργός έπαθε αφλογιστία και η Ντόρα, το γλέντησε: αφού δεν διώχνεις εσύ, το κάνω εγώ!

Έχει δίκιο ο Γ. Βλάχος. Στην πολιτική μπορείς να ανακάμψεις αν κάνεις λάθη. Όχι όμως και όταν βάζεις αυτογκόλ…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr